สวัสดีค่ะ ‘อันยา’ เมื่อคืนนี้ฉันนอนไม่หลับเลยค่ะ คิดถึงบทสนทนาของเราเมื่อคืนนี้ ชวนให้สงสัยจริงๆ ว่าเราจะเหมือนกันตรงไหน ข้อความจาก VeeVee เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ปัณณวิชญ์ยิ้มกว้าง อ่านซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกที่เธอส่งมา มันชัดเจนจนเขาอดใจไม่ไหวที่จะตอบกลับ เขานั่งลงที่หน้าคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว "ผมเองก็เหมือนกันครับ VeeVee เมื่อคืนนี้ผมนอนไม่หลับเลยเหมือนกัน คิดถึงประโยคของคุณที่ว่า 'เราจะมีอะไรที่คล้ายกันตรงไหน' มันทำให้ผมนึกถึงบางอย่างที่อาจจะจริงก็ได้นะ" ปัณณวิชญ์หยุดพิมพ์ชั่วครู่ นึกถึงสิ่งที่เขาจะสื่อสารออกไป เขาต้องระมัดระวังทุกคำพูด แต่ก็ต้องทำให้เธอรู้สึกว่าเขาจริงใจ การแสร้งทำเป็นคนอื่นมันเหนื่อย แต่พอได้คุยกับ VeeVee เขากลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด "จริงๆ แล้ว ผมว่าเราอาจจะคล้ายกันในเรื่องความรู้สึกโดดเดี่ยวก็ได้นะ บางทีการที่เราอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน มีแต่คนที่จะเอาเปรียบกัน ทำให้เราต้องสร้างกำแพงขึ้นมา หรือบางที... เราอาจจะกำลังมองหาใครสักคนที่เข้าใจเราจริงๆ ก็ได้" เขากดส่งข้อความแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ จินตนาการถึงใบหน้าของ VeeVee เมื่ออ่านข้อความนี้ เธอจะคิดอย่างไร เธอจะมองว่าเขาเป็นคนคิดมากเกินไป หรือจะรู้สึกเหมือนกันกับเขา เขาแอบหวังว่าเธอจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพยายามสื่อออกไป ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง "คุณพูดถูกค่ะ ‘อันยา’ บางครั้งฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน โลกธุรกิจมันโหดร้ายจริงๆ ใครๆ ก็อยากจะปีนขึ้นไปให้สูงกว่าคนอื่น โดยไม่สนว่าต้องเหยียบใครบ้าง การได้คุยกับคุณ มันเหมือนได้พักใจ จากเรื่องราวที่เจอมาในแต่ละวัน" ปัณณวิชญ์ยิ้มอีกครั้ง คำตอบของเธอทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ได้คาดหวังว่าแผนการสืบข้อมูลจะนำพาเขามาสู่การค้นพบความรู้สึกที่ซับซ้อนเช่นนี้ เขาเริ่มต้นแผนการนี้เพื่อหาจุดอ่อนของคู่แข่ง แต่ตอนนี้เขากลับพบว่าตัวเองกำลังเข้าใกล้หัวใจของทายาทคนนั้นเสียเอง "ผมดีใจที่คุณรู้สึกแบบนั้นครับ VeeVee สำหรับผม การได้คุยกับคุณก็เหมือนกัน ผมรู้สึกว่าคุณเป็นคนที่มีความคิดที่น่าสนใจ เป็นคนตรงไปตรงมา แต่ก็มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่" เขาพิมพ์ต่อไป พยายามถ่ายทอดความรู้สึกที่แท้จริงของเขาออกมา แม้จะผ่านตัวอักษรก็ตาม เขาเล่าถึงความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก ความกดดันที่ต้องแบกรับในฐานะผู้บริหาร และความรู้สึกเบื่อหน่ายกับสังคมที่เต็มไปด้วยการเสแสร้ง "บางทีผมก็เหนื่อยนะ VeeVee กับการต้องสวมหน้ากากตลอดเวลา ต้องทำเป็นเข้มแข็ง ต้องเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้ใคร แต่จริงๆ แล้ว ข้างในผมก็แค่อยากมีใครสักคนให้พึ่งพา หรืออย่างน้อยก็มีใครสักคนที่รับฟังเรื่องราวของผม โดยไม่ต้องตัดสิน" เขาหยุดพัก สูดหายใจลึกๆ การเปิดเผยความรู้สึกเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาไม่เคยทำเช่นนี้กับใครมาก่อน เขาไม่ได้คาดหวังว่า VeeVee จะเปิดใจรับฟังเรื่องราวของเขา แต่เขาก็อยากลองดู "คุณเป็นคนแรกเลยนะ VeeVee ที่ผมรู้สึกอยากจะคุยด้วยเรื่องพวกนี้ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน" ข้อความถูกส่งออกไป ปัณณวิชญ์นั่งรอด้วยใจเต้นระรัว เขาแอบกลัวว่าเขาจะพูดอะไรที่มากเกินไป หรือทำให้ VeeVee รู้สึกอึดอัด แต่แล้ว ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น "ฉันดีใจที่คุณไว้ใจฉันนะคะ ‘อันยา’ ฉันเองก็รู้สึกเหมือนกัน การได้คุยกับคุณ มันทำให้ฉันรู้สึกว่ามีพื้นที่ปลอดภัยที่ฉันสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ โดยไม่ต้องกังวลอะไร" "จริงๆ แล้ว ฉันก็มีมุมที่อ่อนแอเหมือนกันนะ ‘อันยา’ แค่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น" บทสนทนาดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ราวกับว่าทั้งสองคนไม่มีวันเหนื่อยที่จะคุยกัน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปัณณวิชญ์ลืมไปเสียสนิทว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่ เขาจมดิ่งอยู่กับโลกเสมือนที่เขาสร้างขึ้น พร้อมกับผู้หญิงที่ชื่อ VeeVee ในขณะที่โลกภายนอกกำลังเดินหน้าต่อไปโดยที่เขาไม่ได้รับรู้ “คุณมีเรื่องอะไรที่อยากจะเล่าให้ฉันฟังอีกไหมคะ” VeeVee ถาม “เล่ามาได้เลยนะ ฉันพร้อมรับฟังเสมอ” ปัณณวิชญ์ยิ้ม เขาตัดสินใจที่จะเปิดใจให้มากกว่านี้ เขาเล่าเรื่องราวในวัยเด็ก เรื่องราวความฝันที่เคยมี และความผิดหวังในบางครั้ง เขาเล่าถึงความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ไม่ได้อบอุ่นนัก และความรู้สึกที่เขาต้องต่อสู้ดิ้นรนมาตลอด “บางทีผมก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กที่ถูกทิ้งไว้ในโลกของผู้ใหญ่” เขาพิมพ์ “ต้องดูแลตัวเองตลอดเวลา ต้องตัดสินใจเรื่องต่างๆ ด้วยตัวเอง” “เข้าใจเลยค่ะ” VeeVee ตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองต้องเข้มแข็งตลอดเวลา ไม่เคยมีใครให้พึ่งพิงได้เลย” “คุณรู้ไหม VeeVee” ปัณณวิชญ์พิมพ์ต่อ “ผมคิดว่าเราอาจจะคล้ายกันจริงๆ ก็ได้ เราอาจจะไม่ได้แตกต่างกันอย่างที่คิดก็ได้” “บางที ความแตกต่างที่เราเห็น อาจจะเป็นแค่เปลือกนอกก็ได้นะคะ” VeeVee เสนอความเห็น “ส่วนข้างใน อาจจะเหมือนกันก็ได้” ปัณณวิชญ์อ่านข้อความนั้นซ้ำๆ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ถูกสะกิดใจ ความคิดของ VeeVee ช่างลึกซึ้งเสียจริง เขามองไปยังรูปโปรไฟล์ของเธอ รูปภาพของผู้หญิงที่สวยงามราวกับนางฟ้า ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่เขาไม่เคยเห็นความเศร้าหมอง หรือความเหนื่อยล้าในดวงตาของเธอเลย “คุณมองโลกในแง่ดีจังเลยนะครับ VeeVee” ปัณณวิชญ์กล่าว “ผมชอบความคิดของคุณนะ” “ขอบคุณค่ะ ‘อันยา’” VeeVee ตอบ “ฉันพยายามมองโลกในแง่ดีอยู่เสมอค่ะ ไม่งั้นคงอยู่ไม่ไหว” “ถ้าอย่างนั้น เรามาเป็นกำลังใจให้กันและกันดีไหมครับ” ปัณณวิชญ์เสนอ “ในโลกที่โหดร้ายใบนี้ เรามาเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้กันและกัน” “ตกลงค่ะ ‘อันยา’” VeeVee ตอบรับทันที “ฉันยินดีมากๆ เลยค่ะ” ปัณณวิชญ์ยิ้มอย่างมีความสุข เขาไม่เคยคิดเลยว่าการปลอมตัวเป็นผู้หญิงเพื่อสืบข้อมูล จะนำพาเขามาสู่การค้นพบมิตรภาพ หรืออาจจะมากกว่านั้นกับผู้หญิงที่เขาควรจะมองว่าเป็นศัตรู ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย เขาไม่แน่ใจว่าเขาควรจะรู้สึกอย่างไรกับสถานการณ์นี้ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ เขาเริ่มรู้สึกผูกพันกับ VeeVee มากขึ้นเรื่อยๆ