นิรันดร์วิ่งตามชายคนนั้นไปอย่างไม่คิดชีวิต เสียงฝีเท้าของเขากระทบกับพื้นดินที่ขรุขระ เขาไม่รู้ว่ากำลังวิ่งไปที่ไหน รู้เพียงแต่ว่าต้องจับตัวคนคนนั้นให้ได้ "หยุดนะ!" เขาตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเขากลับถูกกลบด้วยเสียงปืนและเสียงตะโกนของผู้คน ชายที่นิรันดร์กำลังไล่ตามนั้นดูเหมือนจะรู้ว่ามีคนกำลังตามเขามา เขาเร่งฝีเท้าขึ้น วิ่งลัดเลาะไปตามกองวัสดุที่กองสุมอยู่ตามซากปรักหักพัง "คุณเป็นใคร!" ชายคนนั้นตะโกนถามกลับมาโดยไม่หันมอง "ปล่อยผมไป!" "ฉันต้องรู้ว่าใครสั่งให้คุณทำเรื่องทั้งหมดนี้!" นิรันดร์ตอบพลางพยายามวิ่งให้ทัน "ผมไม่รู้! ผมแค่ทำตามคำสั่ง!" "คำสั่งจากใคร!" "ผมไม่รู้! ผมไม่รู้จริงๆ!" ชายคนนั้นดูเหมือนจะหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด นิรันดร์เกือบจะคว้าแขนของชายคนนั้นได้อยู่แล้ว แต่จู่ๆ ชายคนนั้นก็สะดุดล้มลงต่อหน้าต่อตาเขา "อั๊ก!" นิรันดร์ชะงัก เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ๆ ชายคนนั้นนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดิน ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง "คุณ... คุณเป็นอะไร" นิรันดร์ถามด้วยความตกใจ ไม่มีเสียงตอบรับ ชายคนนั้นหายใจรวยริน "ไม่นะ!" นิรันดร์พยายามประคองร่างนั้นขึ้น "คุณต้องบอกผม!" ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในมือของชายคนนั้น เป็นซองจดหมายสีขาว นิรันดร์หยิบซองจดหมายนั้นออกมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว ข้างในเป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ "ถึงนิรันดร์..." นิรันดร์อ่านข้อความนั้นอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นรัว "ถ้านายได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าแผนของเราไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง ฉันขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น ฉันรู้ว่านายกำลังพยายามหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของฉัน และฉันก็อยากจะช่วยนาย แต่คนที่อยู่เบื้องหลังนั้นอันตรายเกินกว่าที่นายจะรับมือไหว ฉันถูกบังคับให้ต้องทำในสิ่งที่ฉันไม่ได้อยากทำ ฉันหวังว่านายจะเข้าใจ และฉันหวังว่านายจะปลอดภัย" ลายเซ็นสุดท้ายทำให้หัวใจของนิรันดร์แทบจะหยุดเต้น 'กัญญาวีร์' "กัญญาวีร์?" เขาพึมพำ ชื่อนี้ดังสะท้อนอยู่ในหัว "เธอ... เป็นคนสั่งการงั้นเหรอ?" ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง "เจอตัวแล้ว!" นิรันดร์เงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามา พวกเขาไม่ได้มาจากทีมที่เขาส่งมา แต่เป็นกลุ่มที่ดูอันตรายกว่า "ใครเป็นคนทำ?" หนึ่งในกลุ่มนั้นถาม พลางชี้มาที่ร่างของชายที่นอนอยู่บนพื้น "ผม... ผมเจอเขาแบบนี้" นิรันดร์พยายามตอบ "อย่าโกหก!" ชายคนนั้นตะคอก "นายต้องเป็นคนทำ" "ผมเปล่านะ!" นิรันดร์โต้แย้ง "ถือนี่ไว้" จู่ๆ ชายที่นอนอยู่ก็ยื่นซองจดหมายอีกอันให้กับนิรันดร์ก่อนที่จะหมดสติไป นิรันดร์มองซองจดหมายนั้นด้วยความงุนงง เขาเปิดมันออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นรูปถ่าย เป็นรูปของเขา... กำลังยืนอยู่ข้างๆ ร่างของชายคนนั้น "นี่มัน..." นิรันดร์ตาเหลือก "เห็นไหม" ชายฉกรรจ์คนนั้นพูดพลางชี้ไปที่รูป "นายมีหลักฐานคาปาก" "เดี๋ยวก่อน! เรื่องมันไม่เป็นแบบนั้น!" นิรันดร์พยายามอธิบาย แต่ไม่มีใครฟัง พวกเขาเริ่มเข้ามารุมล้อมนิรันดร์ "เราต้องพาตัวเขาไป" หนึ่งในนั้นพูด "ใช่ พาไปให้ท่านประธาน" นิรันดร์พยายามต่อสู้ แต่เขาก็สู้คนจำนวนมากไม่ได้ เขาถูกจับตัวไปอย่างง่ายดาย ในขณะเดียวกัน ที่อีกด้านหนึ่ง ธนินท์ก็พยายามหลบหนีจากการต่อสู้ที่กำลังดำเนินอยู่ เขาเห็นนิรันดร์ถูกกลุ่มคนแปลกหน้าลากตัวไป "นิรันดร์!" เขาตะโกน แต่ก็ไม่มีใครได้ยิน เขารู้สึกหมดหนทาง เขาพยายามติดต่อหาปัณณวิชญ์ แต่สัญญาณโทรศัพท์ขาดหายไป "แย่แล้ว" ธนินท์พึมพำ "นี่มันแผนซ้อนแผนชัดๆ" เขารู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังพังทลายลงตรงหน้า ขณะที่นิรันดร์ถูกพาขึ้นรถตู้คันหนึ่ง เขาได้ยินเสียงบทสนทนาของคนกลุ่มนั้น "ท่านประธานจะพอใจมากแน่ที่ได้ตัวนิรันดร์มา" "แต่... กัญญาวีร์ล่ะคะ" "คุณหนู? โดนจัดการไปแล้ว" "จริงเหรอคะ" "แน่นอน" คำพูดเหล่านั้นทำให้หัวใจของนิรันดร์บีบรัด เขาไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "กัญญาวีร์... เธอตายแล้วเหรอ?"