อธิปยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวไล้ไปตามขอบจอมือถืออย่างคุ้นเคย แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของสตูดิโอ แสงสีทองสาดส่องลงบนผืนผ้าใบที่ยังว่างเปล่า แสงนี้ช่างเย้ายวน ชวนให้เขานึกถึงสีสันของวันเก่าๆ ที่เขาเคยรังสรรค์ขึ้นมาด้วยฝีมือของตัวเอง แต่ตอนนี้… ภาพเหล่านั้นถูกแทนที่ด้วยตัวเลขกราฟิกที่เขาต้องออกแบบให้ลูกค้า รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เขาถอนหายใจเบาๆ เกือบจะนับครั้งไม่ถ้วนแล้วที่เขาเฝ้ารอแรงบันดาลใจที่คุ้นเคยนั้นกลับคืนมา "พี่ธิปครับ จานกาแฟที่สั่งไว้มาแล้วนะครับ" เสียงของมินตรา เด็กฝึกงานคนใหม่ดังขึ้น ทำให้เขาละสายตาจากจอ "อ้อ ขอบใจจ้ะมิน" อธิปตอบรับพลางวางโทรศัพท์ลง เขาเดินไปหยิบกาแฟแก้วโปรด "กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลเหมือนเดิมนะ" "ใช่ค่ะพี่ธิป มินจำได้" มินตราตอบยิ้มๆ "วันนี้พี่ธิปดูเหม่อๆ นะคะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" อธิปหัวเราะเบาๆ "เปล่าหรอก แค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ น่ะ" เขามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ภาพรถยนต์ที่วิ่งขวักไขว่บนท้องถนน ผู้คนเดินสวนกันไปมา ทุกสิ่งดูเคลื่อนไหวและมีชีวิตชีวา แต่ทำไมโลกในสตูดิโอของเขากลับรู้สึกเงียบเหงาเหลือเกิน "เรื่องเก่าๆ ที่ว่านี่เกี่ยวกับงานศิลปะหรือเปล่าคะ" มินตราช่างสังเกต "เห็นพี่ธิปเคยบอกว่าชอบถ่ายรูปชีวิตประจำวันลงโซเชียลด้วย" "ก็ประมาณนั้นแหละ" อธิปตอบ รับกาแฟมาจิบ "แต่พักหลังๆ มานี่ โซเชียลของพี่มันดูจืดชืดไปเลย ไม่มีอะไรน่าสนใจให้แชร์เท่าไหร่" "จริงเหรอคะ" มินตราทำตาโต "มินว่ารูปพี่ธิปสวยทุกรูปเลยนะคะ โดยเฉพาะรูปที่ถ่ายตอนไปทะเลครั้งล่าสุด สีฟ้าของน้ำทะเลกับสีขาวของหาดทรายนี่แบบ… สุดยอดเลยค่ะ" คำชมของมินตราทำให้อธิปยิ้มกว้างขึ้น เขาชอบที่อย่างน้อยก็ยังมีคนมองเห็นคุณค่าในสิ่งที่เขาทำ "ขอบใจนะมิน แต่บางทีมันก็รู้สึกเหมือนเรากำลังทำอะไรซ้ำๆ เดิมๆ น่ะ" "แต่การสร้างสรรค์ผลงานมันก็ต้องมีช่วงเวลาแบบนี้บ้างแหละค่ะพี่ธิป" มินตราปลอบ "เดี๋ยวมันก็กลับมาเอง" อธิปพยักหน้าเห็นด้วย เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน เปิดแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดียที่เขาใช้งานเป็นประจำ เลื่อนดูฟีดข่าวที่เต็มไปด้วยภาพสวยงามจากผู้คนมากมาย บางภาพก็คุ้นตา บางภาพก็แปลกใหม่ เขากดไลค์รูปภาพที่สะดุดตาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ภาพดอกไม้ช่อหนึ่ง มันเป็นภาพจัดดอกไม้ที่เรียบง่าย แต่มีรายละเอียดที่น่าสนใจ สีสันของดอกไม้แต่ละชนิดถูกจับคู่กันอย่างลงตัว ดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับใบไม้สีเขียวเข้ม และแซมด้วยดอกยิปโซสีขาวเล็กๆ ที่กระจายตัวอยู่รอบๆ ภาพรวมดูสะอาดตา อ่อนหวาน และมีชีวิตชีวา เป็นสไตล์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "รูปนี้สวยจัง" อธิปพึมพำกับตัวเอง เขาเลื่อนดูโปรไฟล์ของผู้โพสต์ ภาพส่วนใหญ่เป็นภาพจัดดอกไม้ในหลากหลายรูปแบบ บางภาพก็ดูหรูหราอลังการ บางภาพก็ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความละเมียดละไม เขาเห็นชื่อโปรไฟล์เขียนว่า 'เพียงขวัญ' พร้อมกับรูปโปรไฟล์เป็นภาพดอกไม้สีสันสดใส "ใครเหรอคะพี่ธิป" มินตราที่กำลังจัดดอกไม้ปลอมให้เข้าที่ เดินเข้ามาถาม "เป็นนักจัดดอกไม้น่ะ รูปสวยดี" อธิปตอบพลางส่งโทรศัพท์ให้มินตราดู "ดูสิ สไตล์การจัดดอกไม้ของเขาน่าสนใจดีนะ" มินตรามองภาพด้วยความชื่นชม "จริงด้วยค่ะ สวยมากเลย ฝีมือดีจริงๆ ค่ะ" อธิปกลับมามองโทรศัพท์ของตัวเองอีกครั้ง เขารู้สึกว่าภาพนี้มีบางอย่างที่ดึงดูดใจเขาเป็นพิเศษ อาจจะเป็นองค์ประกอบภาพ หรืออาจจะเป็นสีสันที่ดูลงตัว เขาตัดสินใจลองทักไปหาเจ้าของโปรไฟล์ "จะลองทักไปคุยดูหน่อยดีกว่า" อธิปบอกมินตรา "เผื่อจะได้ไอเดียอะไรใหม่ๆ" "ดีเลยค่ะพี่ธิป" มินตราสนับสนุน "บางทีการได้คุยกับคนที่มีความชอบคล้ายๆ กัน อาจจะช่วยจุดประกายอะไรดีๆ ได้นะคะ" อธิปเปิดหน้าต่างข้อความส่วนตัว (DM) ของเพียงขวัญ พิมพ์ข้อความเริ่มต้นอย่างระมัดระวัง "สวัสดีครับ ผมอธิป ชอบรูปจัดดอกไม้ของคุณมากเลยครับ โดยเฉพาะภาพกุหลาบขาวช่อล่าสุด ดูสวยงามและมีเอกลักษณ์มากครับ" เขากดส่งข้อความไปแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ หวังว่าเธอจะตอบกลับ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนลง ทิ้งเงาทอดยาวบนพื้นสตูดิโอ เขาไม่รู้เลยว่าการส่งข้อความเพียงประโยคเดียวนี้ จะนำพาเขาไปสู่เรื่องราวที่เหนือความคาดหมาย เวลาผ่านไปประมาณสิบนาที โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากเพียงขวัญ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เขารีบเปิดอ่าน "ขอบคุณมากค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ" เป็นข้อความตอบกลับสั้นๆ จากเพียงขวัญ พร้อมกับอีโมจิดอกกุหลาบสีขาว "ผมอธิป เป็นนักออกแบบกราฟิกครับ ที่ผ่านมาก็ชอบแชร์ภาพถ่ายชีวิตประจำวันลงโซเชียลอยู่เรื่อยๆ ครับ" อธิปพิมพ์ตอบกลับไปอีกครั้ง เขาอยากจะแนะนำตัวให้เธอรู้จักมากขึ้น "จริงเหรอคะ น่าสนใจจังค่ะ" เพียงขวัญตอบกลับมา "มินชอบดูรูปที่คนอื่นแชร์นะคะ มันเหมือนได้เห็นโลกอีกใบ" "ผมก็เหมือนกันครับ" อธิปยิ้ม "ผมเคยเห็นรูปที่คุณลงในโปรไฟล์ สีสันและการจัดวางมันดูมีชีวิตชีวามากครับ" บทสนทนาเริ่มไหลลื่นขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาคุยกันเรื่องความชอบในศิลปะ สไตล์การแต่งภาพ และแรงบันดาลใจในการทำงาน เพียงขวัญเล่าว่าเธอเพิ่งเริ่มต้นอาชีพนักจัดดอกไม้ได้ไม่นาน แต่มีความฝันอยากจะเปิดร้านดอกไม้เป็นของตัวเอง ส่วนอธิปก็เล่าถึงงานออกแบบกราฟิกที่เขาทำอยู่ และความรู้สึกที่อยากจะกลับไปทำงานศิลปะที่เขารักอีกครั้ง "บางทีการได้คุยกับคุณก็ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นนะครับ" อธิปพิมพ์บอก "เหมือนได้เจอคนที่มีความรู้สึกนึกคิดคล้ายๆ กัน" "ดีใจค่ะที่ได้คุยกับพี่อธิปเหมือนกัน" เพียงขวัญตอบ "รู้สึกว่าพี่เข้าใจสิ่งที่มินพยายามจะสื่อสารผ่านดอกไม้" อธิปมองข้อความของเธอแล้วก็รู้สึกอบอุ่นในใจ เขาไม่รู้ว่าทำไม การได้คุยกับเพียงขวัญผ่านตัวอักษรบนหน้าจอนี้ กลับให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยและสบายใจอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเขากำลังคุยกับเพื่อนเก่าที่จากกันไปนาน "ถ้ามีโอกาส ผมอยากจะลองไปดูร้านของคุณบ้างนะครับ" อธิปพิมพ์ "แน่นอนค่ะ ยินดีต้อนรับเสมอ" เพียงขวัญตอบ "แต่ตอนนี้ร้านมินยังเล็กๆ อยู่เลยค่ะ" "ไม่เป็นไรครับ เล็กๆ ก็มีเสน่ห์ในแบบของมัน" อธิปตอบ เขาเผลอยิ้มออกมาอีกครั้ง บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปจนกระทั่งแสงแดดยามเย็นสาดเข้ามาในสตูดิโอ อธิปเหลือบมองนาฬิกา ไม่คิดว่าเวลาจะล่วงเลยไปเร็วขนาดนี้ เขาไม่เคยรู้สึกว่าการคุยกับคนแปลกหน้าผ่านโซเชียลมีเดียจะสนุกขนาดนี้มาก่อน "วันนี้ดึกแล้ว ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ" อธิปพิมพ์ "หวังว่าเราจะได้คุยกันอีกนะครับ" "ค่ะพี่อธิป ฝันดีนะคะ" เพียงขวัญตอบ อธิปปิดหน้าต่างแชท รู้สึกถึงความอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ เขารู้สึกว่าบางที โลกในสตูดิโอของเขาอาจจะไม่เงียบเหงาอีกต่อไปแล้วก็ได้