หลังจากวันนั้นที่ร้านกาแฟ ความสัมพันธ์ระหว่างอธิปกับเพียงขวัญก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว จากการพูดคุยผ่าน DM กลายเป็นการนัดเจอเพื่อพูดคุยกันบ่อยขึ้น พวกเขามักจะหากิจกรรมทำด้วยกันเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการไปเดินชมงานศิลปะ การหาคาเฟ่สวยๆ นั่ง หรือแม้กระทั่งการเดินเล่นในสวนสาธารณะเช่นวันแรกที่เจอกัน อธิปพยายามทำความเข้าใจเพียงขวัญในทุกๆ ด้าน เขาเรียนรู้ว่าเธอเป็นคนอ่อนไหว มีโลกส่วนตัวสูง และมีความหลังที่เจ็บปวด ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่กล้าเปิดใจรับใครเข้ามาในชีวิตอย่างเต็มที่ "วันนี้คุณดูสดใสเป็นพิเศษนะครับ" อธิปเอ่ยทักขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ อากาศยามบ่ายกำลังสบาย แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดใบไม้ลงมาเป็นริ้วๆ เพียงขวัญยิ้มบางๆ "พอดีวันนี้มีลูกค้าสั่งดอกไม้สำหรับงานแต่งงานค่ะ เลยรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำงานที่รัก" เธอตอบพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดีย "อยากให้ผมช่วยดูไหมครับ" อธิปถาม "ได้เลยค่ะ" เพียงขวัญส่งโทรศัพท์ให้อธิป เขารับมาดูภาพถ่ายดอกไม้ที่เธอจัดไว้สำหรับงานแต่งงาน เห็นความประณีตและความใส่ใจในทุกรายละเอียด "สวยมากจริงๆ ครับ เหมือนหลุดออกมาจากเทพนิยายเลย" อธิปชมอย่างจริงใจ "ผมว่าเจ้าสาวต้องดีใจมากแน่ๆ" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" เพียงขวัญตอบ "แต่บางครั้ง... มันก็มีความกดดันเหมือนกันค่ะ กลัวว่าจะทำได้ไม่ดีพอ" "คุณอย่าคิดมากเลยครับ" อธิปวางโทรศัพท์ลง และหันมาสบตาเธอ "ผมเห็นความตั้งใจและความรักที่คุณมีให้กับงานนี้เสมอ ผมเชื่อว่าคุณทำได้แน่นอน" เพียงขวัญมองอธิป เธอรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดให้กำลังใจจากเขา "ขอบคุณนะคะ คุณเป็นคนแรกเลยที่เข้าใจความรู้สึกของฉันในเรื่องนี้" "ผมดีใจที่ได้เป็นคนนั้น" อธิปยิ้ม "แล้ว... วันนี้คุณว่างไหมครับ ผมอยากชวนคุณไปที่สตูดิโอของผม" "สตูดิโอของคุณเหรอคะ" เพียงขวัญเลิกคิ้ว "ครับ ผมอยากให้คุณดูงานของผมบ้าง และ... มีอะไรอยากจะมอบให้เป็นพิเศษด้วย" อธิปพูดพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ เพียงขวัญลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "แต่... ฉันไม่แน่ใจว่า..." "ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณไม่สะดวก ผมก็เข้าใจ" อธิปพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่แสดงความผิดหวัง "เปล่าค่ะ ไม่ใช่ว่าไม่สะดวก" เพียงขวัญรีบปฏิเสธ "แค่... ฉันไม่ค่อยได้ไปไหนที่ไม่ใช่ร้านดอกไม้ หรือบ้านของตัวเองสักเท่าไหร่" "ถ้าอย่างนั้น... คุณจะลองไปเป็นเพื่อนผมสักครั้งได้ไหมครับ" อธิปถามด้วยสายตาอ้อนวอน เพียงขวัญหัวเราะเบาๆ "ก็ได้ค่ะ" เมื่อไปถึงสตูดิโอของอธิป เพียงขวัญก็รู้สึกทึ่งกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ ผนังสีขาวสะอาดตาเต็มไปด้วยภาพสเก็ตช์ ภาพกราฟิกดีไซน์ และอุปกรณ์ทำงานที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ "ว้าว... ที่นี่สวยจังเลยค่ะ" เพียงขวัญเอ่ยชม "ขอบคุณครับ" อธิปยิ้ม "เชิญตามสบายเลยนะครับ" อธิปพาเพียงขวัญชมงานของเขาอย่างภาคภูมิใจ เขาอธิบายถึงแรงบันดาลใจ เบื้องหลังของแต่ละชิ้นงาน และเทคนิคที่ใช้ เพียงขวัญตั้งใจฟังอย่างสนใจ เธอรู้สึกได้ถึงความรักและความหลงใหลที่อธิปมีให้กับอาชีพของเขา "นี่คือชิ้นที่ผมภูมิใจที่สุดครับ" อธิปพาเธอไปยังมุมหนึ่งของสตูดิโอ ที่มีภาพวาดขนาดใหญ่ตั้งอยู่ เป็นภาพทุ่งลาเวนเดอร์สีม่วงสดใส ที่มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางมวลดอกไม้ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน เพียงขวัญมองภาพนั้นด้วยความตะลึง "สวยจังค่ะ... เหมือนภาพที่ฉันเคยลงไว้เลย" "ใช่ครับ" อธิปตอบ "ผมเห็นภาพนั้นของคุณในโซเชียล แล้วผมก็รู้สึกทึ่งมากๆ ผมเลยเอาแรงบันดาลใจจากภาพนั้น มาสร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้ขึ้นมา" เพียงขวัญรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก "คุณ... ทำเพื่อฉันเหรอคะ" "ผมอยากให้คุณเห็นว่า ผมชื่นชมในตัวคุณมากแค่ไหน" อธิปพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ "แล้ว... นี่คือของขวัญที่ผมอยากจะมอบให้คุณ" อธิปยื่นกล่องของขวัญสีขาวใบเล็กให้เพียงขวัญ เธอค่อยๆ เปิดกล่องออก ข้างในเป็นสร้อยคอเงินรูปดอกกุหลาบสีขาว กลีบดอกถูกแกะสลักอย่างประณีต จนดูเหมือนจริง "สวยมากเลยค่ะ" เพียงขวัญอุทานด้วยความประทับใจ "ผมหวังว่าคุณจะชอบนะครับ" อธิปพูด "ดอกกุหลาบสีขาว... เป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ ความจริงใจ และความหวัง ผมอยากให้คุณเก็บมันไว้เป็นเครื่องเตือนใจว่า... ยังมีใครสักคนที่พร้อมจะมอบสิ่งดีๆ ให้กับคุณเสมอ" เพียงขวัญสวมสร้อยคอทันที เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นของโลหะที่สัมผัสกับผิวหนัง และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ "ขอบคุณนะคะอธิป" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆ" "ไม่เป็นไรครับ" อธิปยิ้ม "ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมพร้อมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" พวกเขายืนมองหน้ากัน แสงแดดอ่อนๆ ส่องกระทบใบหน้าของทั้งสอง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แต่ก็มั่นคง "คุณอยากลอง... ออกเดทกับผมอย่างเป็นทางการไหมครับ" อธิปถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เพียงขวัญลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองเขา "ฉัน... ฉันอยากลองค่ะ" รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอธิป เขาค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปจุมพิตที่หน้าผากของเพียงขวัญอย่างแผ่วเบา "ผมดีใจที่สุดเลยครับ"