ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ แต่ผมอยากให้เพียงขวัญได้ฟังจากปากผมจริงๆ อธิปพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขากระชับอ้อมกอดที่โอบรอบร่างบางของเพียงขวัญเอาไว้แน่นขึ้นอีก ราวกับกลัวว่าเธอจะเลือนหายไปเหมือนสายหมอกในยามเช้า เพียงขวัญยังคงซบหน้ากับอกของเขา สัมผัสได้ถึงแรงเต้นของหัวใจที่สม่ำเสมอของเขา แต่ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยความปั่นป่วน เธอยังคงรู้สึกถึงภาพของอรุณี ภาพของผู้หญิงที่ยืนอยู่ในร้านดอกไม้ของเธอ พร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่เต็มไปด้วยตัวอักษรที่สั่นคลอนโลกทั้งใบของเธอ "ผมกับอรุณี... เราเคยแต่งงานกัน" อธิปเริ่มต้นเล่าเรื่องราวที่เขาพยายามจะเก็บซ่อนเอาไว้ "แต่ชีวิตคู่ของเรามันไม่ได้สวยงามเหมือนที่คนอื่นมอง เรามีปัญหากันมาตลอด ปัญหาจากความไม่เข้าใจ ปัญหาจากความคาดหวังที่แตกต่างกัน เราพยายามประคับประคองแล้ว แต่สุดท้าย... มันก็ไปต่อไม่ได้" เพียงขวัญเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาแดงก่ำสะท้อนภาพของความเจ็บปวดที่ฉายชัด "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันเลยคะ" เสียงของเธอสั่นเครือ เต็มไปด้วยคำถามที่ค้างคา อธิปถอนหายใจยาว เขาปล่อยเพียงขวัญออกจากอ้อมกอดเบาๆ แล้วดึงเธอมานั่งลงข้างๆ บนโซฟาตัวเดิม สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอตรงๆ "ผม... ผมกลัว" เขาสารภาพ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะมองผมเปลี่ยนไป ผมกลัวว่าคุณจะไม่เชื่อใจผมอีกต่อไป ผมกลัวว่าคุณจะตัดสินผมจากอดีตที่ไม่สมบูรณ์ของผม" "แต่คุณรู้ไหมคะ" เพียงขวัญพูดเสียงเบา "ฉันไม่เคยตัดสินคุณจากอดีตเลย ฉันรักคุณในแบบที่คุณเป็นวันนี้ ฉันชอบเวลาที่คุณเล่าเรื่องราวชีวิตประจำวันของคุณให้ฟัง ฉันชอบเวลาที่คุณหัวเราะเวลาที่คุณมีความสุข ฉันชอบทุกอย่างที่เป็นคุณ... จนกระทั่งวันนี้" น้ำตาเม็ดสุดท้ายไหลอาบแก้มของเธอ "โปรดให้โอกาสผมอธิบายนะเพียงขวัญ" อธิปเอื้อมมือไปปาดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา "การแต่งงานของผมกับอรุณีมันจบลงไปนานแล้ว ก่อนที่ผมจะได้รู้จักกับคุณเสียอีก เราแยกทางกันด้วยดีนะ... ในแง่ของกฎหมาย แต่ในแง่ของความรู้สึก มันยังมีอะไรค้างคาอยู่บ้าง" "อะไรคะ" เพียงขวัญถาม เสียงของเธออ่อนลง แต่แววตายังคงฉายถึงความไม่แน่ใจ "เธอ... เธอเป็นคนที่มีปัญหาเรื่องสุขภาพจิตน่ะเพียงขวัญ" อธิปอธิบายอย่างระมัดระวัง "หลังจากที่เราหย่ากัน เธอก็มีอาการกำเริบขึ้นมา เธอไม่สามารถใช้ชีวิตปกติได้ เธอต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดจากครอบครัวของเธอ ผม... ผมยังคงรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ที่ไม่สามารถดูแลเธอได้ดีพอในตอนนั้น ผมคิดว่าการที่เราแยกทางกัน มันเป็นความผิดพลาดของผม" เพียงขวัญนิ่งฟัง เธอพยายามประมวลผลสิ่งที่อธิปกำลังบอก ภาพของอรุณีที่ดูอ่อนแอและต้องการความช่วยเหลือ ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดก็เริ่มกัดกินใจเธอ "แล้ว... แล้วที่เธอมาที่ร้านฉัน ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นคะ 'อธิปเป็นของฉัน' 'อย่ามายุ่งกับเขา' ฉันสับสนไปหมด" "ผมขอโทษจริงๆ ครับ" อธิปกุมมือของเธอไว้แน่น "ผมไม่รู้ว่าเธอจะไปหาคุณ ผมไม่รู้ว่าเธอจะพูดอะไรกับคุณ มันเป็นความผิดของผมที่ไม่ได้จัดการเรื่องของเราให้เด็ดขาดตั้งแต่แรก ผมควรจะบอกเรื่องทั้งหมดให้คุณฟัง ผมควรจะสื่อสารกับคุณให้มากกว่านี้" "แต่ถ้าฉันไม่เห็นกระดาษแผ่นนั้นล่ะคะ" เพียงขวัญเอ่ยเสียงสั่น "ถ้าฉันไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด คุณก็จะปล่อยให้ฉันอยู่กับความเข้าใจผิดต่อไปใช่ไหมคะ" "ไม่ครับ ผมไม่เคยคิดแบบนั้น" อธิปส่ายหน้าช้าๆ "ผมกำลังหาจังหวะที่เหมาะสมอยู่ ผมอยากจะเล่าให้คุณฟังอย่างใจเย็นที่สุด ผมอยากให้คุณเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด ผมไม่อยากให้คุณตกใจหรือเสียใจ แต่ผม... ผมประเมินสถานการณ์ผิดไป ผมไม่คิดว่าอรุณีจะทำอะไรแบบนี้" "คุณดูเหมือนจะยังรักเธออยู่นะคะ" เพียงขวัญพูดออกมาอย่างห้ามใจไม่ได้ ประโยคนั้นหลุดออกจากปากเธอไปแล้ว ก่อนที่เธอจะทันได้คิด อธิปมองเพียงขวัญด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ไม่ครับ ไม่เลยเพียงขวัญ" เขาตอบทันควัน "ผมรักคุณ ผมรักคุณคนเดียวมาตลอด ผมบอกกับอรุณีไปแล้วว่าผมไม่ได้รักเธอแล้ว เราเป็นแค่คนที่เคยมีความผูกพันกันในอดีต ผมยังรู้สึกผิดในฐานะคนที่เคยเป็นสามีของเธอ แต่ความรู้สึกนั้นมันไม่ใช่ความรักแล้ว ผมอยากจะให้คุณเชื่อผม" "ฉันไม่รู้จะเชื่อใครดีค่ะ" เพียงขวัญพึมพำ น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง "ฉันสับสนไปหมด หัวใจของฉันมันเจ็บเหลือเกิน" "ผมเข้าใจครับ" อธิปกระชับมือของเธอไว้แน่น "ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเจ็บ ผมทำให้คุณสับสน ผมขอโทษจริงๆ ผมสัญญาว่าผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณจริงๆ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง" "แล้วอรุณีล่ะคะ" เพียงขวัญถาม "เธอจะทำยังไงต่อไป" "ครอบครัวของเธอจะดูแลเธอครับ" อธิปตอบ "ผมได้คุยกับพี่ชายของเธอแล้ว เขาจะพาเธอไปพักฟื้นที่อื่น และจะกันเธอไม่ให้มาวุ่นวายกับผมหรือใครก็ตามอีก" "ฉัน... ฉันต้องการเวลาค่ะ" เพียงขวัญเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ฉันต้องการเวลาที่จะคิด ทบทวนทุกอย่าง" "ได้ครับ" อธิปพยักหน้า "ผมจะให้เวลาคุณเต็มที่ ผมจะรอคุณเสมอ เพียงขวัญ ผมจะรอคุณ" เขาเอื้อมมือไปกอดเธออีกครั้งอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปจากอ้อมแขนของเขา เพียงขวัญซบหน้าลงกับอกของเขาอีกครั้ง เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ความมั่นคง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกได้ถึงรอยร้าวที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจของเธอ รอยร้าวที่เกิดจากความจริงที่ถูกเปิดเผย รอยร้าวที่เกิดจากความไม่ไว้วางใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับอธิปจะสามารถเยียวยารอยร้าวนั้นได้หรือไม่ เธอไม่รู้ว่าหัวใจของเธอจะแข็งแรงพอที่จะก้าวต่อไปข้างหน้าได้หรือไม่