เมษายังคงยืนนิ่งอยู่ที่ประตูอพาร์ตเมนต์ น้ำตาไหลอาบแก้มขณะมองแผ่นหลังของณัฐพลที่ค่อยๆ เลือนหายไป เสียงปิดประตูรถดังขึ้นตามมาด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่สตาร์ท และค่อยๆ จางหายไปในที่สุด ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง และเศษเสี้ยวของหัวใจที่แตกสลาย เธอค่อยๆ เลื่อนตัวลงไปนั่งที่พื้น พิงประตูด้านใน ปล่อยให้เสียงสะอื้นดังออกมาอย่างไม่อาจห้าม หัวใจของเธอเต้นรัว ประหนึ่งจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ คำพูดของณัฐพลยังคงก้องอยู่ในหู “ผมรักเธอเมษา” คำพูดนั้นมันจริงใจแค่ไหน? หรือเป็นเพียงกลอุบายสุดท้ายที่จะหลอกลวงเธอ? เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูข้อความที่ส่งหากันกับเขาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ภาพความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว ภาพรอยยิ้มของเขา เสียงหัวเราะของเขา การดูแลเอาใจใส่ของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อว่าเป็นความจริง ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสิ่งที่น่าสงสัยไปเสียหมด “ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลพราก “หนูควรจะเชื่อใครดี? พี่ณัฐ… หรือความรู้สึกของหนูเอง?” เธอใช้หลังมือปาดน้ำตาอย่างแรง พยายามรวบรวมสติ “เขาบอกว่าเขาพร้อมจะรับผิดชอบ เขาบอกว่าเขาจะไม่เอาข่าวไปเผยแพร่… แล้วเขาก็ให้ซองเอกสารนี่มา” เธอเหลือบมองไปที่ซองเอกสารที่ณัฐพลวางทิ้งไว้บนพื้นใกล้ๆ กับที่เธอเคยยืนอยู่ ด้วยความลังเล เธอค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมา น้ำหนักของมันบ่งบอกว่าข้างในคงมีข้อมูลอยู่ไม่น้อย มือของเธอสั่นขณะที่ค่อยๆ แกะมันออก เมื่อเปิดออก เธอพบกับกระดาษหลายแผ่นที่ถูกพิมพ์ออกมา เป็นภาพถ่ายบางส่วน บันทึกการสนทนา และข้อมูลส่วนตัวของซินดี้ และคนอื่นๆ ในวงการบันเทิงที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่ณัฐพลกำลังสืบอยู่ ข้อมูลเหล่านั้นดูเหมือนจะเป็นความลับที่ถูกเก็บงำมานาน เธออ่านอย่างละเอียด ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา เธอพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด พยายามปะติดปะต่อเรื่องราว พยายามหาเหตุผลให้กับพฤติกรรมของณัฐพล “เขาบอกว่าเขาหยุดข่าวไว้… แสดงว่าเขายังมีความละอายใจอยู่บ้าง” เธอคิด “แล้วเรื่องที่เขาบอกว่ารักหนูล่ะ? ถ้ามันเป็นเรื่องจริง… เขาจะยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อหนูได้แค่ไหน?” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหาเบอร์ของณัฐพลที่เธอเคยบันทึกไว้ ชื่อของเขาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ มือของเธอหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอควรจะโทรหาเขาไหม? ควรจะให้อภัยเขาไหม? หรือควรจะเดินหน้าต่อไปตามทางของตัวเอง? เธอวางโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนเดินสวนกันไปมาอยู่เบื้องล่าง ชีวิตของแต่ละคนคงมีเรื่องราวที่ซับซ้อนไม่แพ้กัน “หนูจะทำยังไงดีนะ” เธอพึมพำ ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเคาะขึ้นอีกครั้ง เสียงเคาะที่คุ้นเคย ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง “เมษา! เปิดประตูหน่อย! ผมรู้ว่าเธออยู่ข้างใน” เสียงของณัฐพลดังลอดประตูมา เมษายืนนิ่ง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดประตูให้เขาอีกครั้งหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของเขาที่ว่า “ผมจะอยู่ที่นี่เสมอ ถ้าเธอต้องการอะไร” เธอตัดสินใจที่จะลอง เธอเดินไปที่ประตู เปิดมันออกช้าๆ ณัฐพลยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดูเหน็ดเหนื่อย แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหวัง “เมษา…” เขาเอ่ยชื่อเธอ “ผม… ผมลืมของบางอย่าง” เขาชูโทรศัพท์มือถือขึ้น “ผมลืมโทรศัพท์ไว้ที่นี่เมื่อกี้” เมษามองโทรศัพท์ในมือเขา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา “พี่ณัฐ… เข้ามาข้างในก่อนสิคะ” ณัฐพลดูประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็รีบก้าวเข้ามาในห้องทันที เขาเดินตามเมษาเข้าไปในห้องนั่งเล่น “ผม… ผมขอโทษอีกครั้งนะเมษา” เขาเริ่มต้นพูด “ผมรู้ว่าผมทำผิด และผมไม่ขอแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น” “พี่ณัฐ… หนูอ่านข้อมูลที่พี่ให้มาแล้ว” เมษาพูดขึ้น “มัน… มันทำให้หนูเข้าใจอะไรหลายอย่างมากขึ้น” ณัฐพลมองเธออย่างตั้งใจ รอคอยคำพูดต่อไป “แต่… หนูยังสับสนอยู่ดี” เมษายอมรับ “หนูไม่รู้ว่าหนูควรจะรู้สึกอย่างไรกับพี่” “ผมเข้าใจครับ” ณัฐพลพยักหน้า “ผมทำตัวไม่น่าไว้ใจ ผมรู้ดี” “พี่ณัฐ… ถ้าพี่รักหนูจริง… พี่จะทำยังไงต่อไป?” เมษาถามคำถามที่เธอเองก็อยากรู้คำตอบ ณัฐพลมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเชื่อใจผมอีกครั้ง ผมจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าความรู้สึกของผมเป็นเรื่องจริง” “พิสูจน์ยังไงคะ?” เมษาถามอย่างท้าทาย “ผม… ผมจะลาออกจากสำนักข่าวนี้” ณัฐพลพูดออกมาอย่างหนักแน่น “ผมจะทิ้งทุกอย่างที่นี่ เพื่อแสดงให้เธอเห็นว่าชีวิตของผมไม่ได้มีแค่งานอีกต่อไป” เมษามองเขาอย่างตกตะลึง “พี่… พี่พูดจริงเหรอคะ?” “จริงครับ” ณัฐพลยืนยัน “ผมยอมเสียสละทุกอย่าง เพื่อให้เราได้เริ่มต้นกันใหม่ ถ้าเธอพร้อม” เขาเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ “เมษา… ผมขอโอกาสให้ผมได้แก้ไขความผิดพลาดของผม ผมขอโอกาสให้เราได้รักกันจริงๆ ผมรักเธอมากนะ” เมษามองลงไปยังณัฐพลที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา ทั้งความเจ็บปวด ความสับสน และความหวัง “พี่ณัฐ… หนู… หนูไม่รู้จะทำยังไง” เธอพูดอย่างอ่อนแรง “ให้เวลาผมนะเมษา” ณัฐพลพูด “ผมจะรอเสมอ” เขาค่อยๆ ลุกขึ้น ยื่นมือออกไปราวกับจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่ก็ชะงักไว้ “ผมขอไปก่อนนะ” เขาพูด “ผมจะให้เวลาเธอคิด” ณัฐพลเดินออกจากห้องไปอีกครั้ง ทิ้งเมษาให้ยืนอยู่เพียงลำพัง กับทางเลือกที่ยากลำบาก ทางเลือกที่จะให้อภัยเขา และเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่บนพื้นฐานของความเชื่อใจที่ต้องสร้างขึ้นใหม่ หรือจะปล่อยให้ความเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวงกัดกินหัวใจของเธอไปตลอดกาล