ณัฐพลรออยู่เกือบชั่วโมง โทรศัพท์ของเขายังคงเงียบสนิท เขาเริ่มรู้สึกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่รู้ว่าเมษาจะยอมเจอหน้าเขาอีกหรือไม่ หรือเธออาจจะกำลังเกลียดเขาเข้ากระดูกดำไปแล้วก็ได้ ความคิดที่ว่าเขาอาจจะทำลายทุกอย่างด้วยมือตัวเอง ทำให้เขารู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น เขาแทบจะกระโดดคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อของเมษาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก “พี่ณัฐ… หนู… หนูพร้อมจะคุยค่ะ” ข้อความสั้นๆ นั้น ทำให้ความกังวลของเขาคลายลงไปได้บ้าง เขายิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทันที ทิ้งเงินค่ากาแฟไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเดินไปยังอพาร์ตเมนต์ของเมษา เมื่อไปถึงหน้าประตูอพาร์ตเมนต์ เขาก็ยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไรดี จะพูดอะไรก่อนดี เขาไม่ต้องการทำให้เธอเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้ว เขาตัดสินใจเคาะประตูเบาๆ “เมษา… พี่เองนะ” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ประตูเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดของเมษา ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่ก็ยังมีแววของความเข้มแข็งเจืออยู่ “เข้ามาสิคะ” เธอพูดเสียงเรียบๆ ณัฐพลก้าวเข้าไปในห้อง ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคงอึมครึมจากเมื่อครู่ เขายืนอยู่กลางห้อง มองสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างเก้ๆ กังๆ “พี่… พี่ขอโทษอีกครั้งนะเมษา พี่รู้ว่าพี่ทำผิดพลาดไปมาก” เขาเริ่มบทสนทนา เมษานั่งลงบนโซฟา เธอพยักหน้าช้าๆ “หนูรู้ค่ะ” “พี่… พี่ตัดสินใจแล้วนะเมษา พี่ลาออกจากงานแล้ว” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ดวงตาของเมษากลอกกลับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ “อะไรนะคะ! พี่… พี่ทำจริงเหรอคะ?” “ใช่ พี่ทำจริง พี่ไม่อยากโกหกเธออีกแล้ว พี่อยากให้เธอรู้ว่าสิ่งที่พี่รู้สึกกับเธอ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ พี่รักเธอ เมษา” เขาเดินเข้าไปหาเธอ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ “พี่รักเธอมากจริงๆ พี่พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับเธอ พี่พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข” น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของเขา เมษามองหน้าเขา นิ่งเงียบไปชั่วขณะ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เห็นความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญจากการตัดสินใจครั้งนี้ “พี่ณัฐ… พี่รู้ไหมคะว่าพี่ทำให้หนูตกใจมากแค่ไหน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “หนู… หนูไม่คิดว่าพี่จะยอมทำถึงขนาดนี้” “พี่ทำได้เพื่อเธอ” เขาตอบอย่างหนักแน่น “พี่รู้ว่าพี่เคยทำผิดกับเธอไว้เยอะมาก พี่หลอกเธอ ใช้เธอเป็นเครื่องมือ แต่พี่อยากให้เธอเชื่อใจพี่อีกครั้ง พี่จะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าพี่เปลี่ยนไปแล้ว” “แต่… แล้วเรื่องงานของพี่ล่ะคะ? พี่เป็นนักข่าวชื่อดังนะคะ พี่ทุ่มเทมาทั้งชีวิต” เมษามีน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง “สำหรับพี่ตอนนี้ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเธออีกแล้ว เมษา ถ้าพี่ต้องเลือกระหว่างงานกับเธอ พี่เลือกเธอ” เขาจับมือของเธอไว้แน่น “พี่อยากสร้างอนาคตร่วมกับเธอ พี่อยากดูแลเธอ อยากให้เธอมีความสุข พี่ขอโอกาสนะเมษา โอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่กับเธอ” เมษาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอปล่อยน้ำตาให้ไหลไปตามใบหน้า แต่คราวนี้มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจ มันเป็นหยาดน้ำตาแห่งความโล่งใจ และความรู้สึกที่เอ่อล้นในหัวใจ “พี่ณัฐ…” เธอเอ่ยชื่อเขาเบาๆ “หนู… หนูไม่รู้จะพูดอะไรเลย” “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แค่ให้โอกาสพี่ก็พอ” เขากระชับมือเธอ “พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเชื่อใจพี่อีกครั้ง” เมษามองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความรัก ความจริงใจ และความมุ่งมั่นที่ฉายชัดอยู่ ณ ที่นั้น ความกลัว ความไม่มั่นใจ ที่เคยเกาะกินใจเธอมาตลอด ค่อยๆ จางหายไป “หนู… หนูให้โอกาสพี่ค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของณัฐพล เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาสู่อ้อมกอด เขาโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้ง “ขอบคุณนะเมษา ขอบคุณจริงๆ” เขาพึมพำซบหน้าลงกับผมของเธอ “พี่จะไม่ทำให้เธอผิดหวัง” ในอ้อมกอดนั้น ทั้งสองคนรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่กลับคืนมา ความรู้สึกที่เคยเกือบจะสูญสลายไป บัดนี้ได้กลับมาเบ่งบานอีกครั้ง “พี่ณัฐคะ” เมษาเงยหน้าขึ้นมองเขา “หนูอยากรู้ว่า… หลังจากนี้เราจะทำยังไงกันต่อคะ?” ณัฐพลผละออกจากอ้อมกอด มองสบตาเธออีกครั้ง “เราจะเริ่มต้นใหม่กันนะเมษา เราจะค่อยๆ สร้างความเชื่อใจกันขึ้นมาใหม่ เราจะเรียนรู้ที่จะรักกันให้มากขึ้น” “หนู… หนูอยากให้พี่เล่าเรื่องทั้งหมดให้หนูฟังอีกครั้งนะคะ เรื่องที่พี่ต้องปลอมตัวมาเป็นคนอื่น เรื่องทั้งหมดที่พี่ปิดบังหนูมาตลอด” “ได้สิ พี่จะเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง” ณัฐพลตอบรับ “แต่ขอเป็นวันพรุ่งนี้นะ วันนี้ให้เราได้มีความสุขกับช่วงเวลานี้ก่อน” เมษายิ้มให้เขา “ค่ะ” ค่ำคืนนั้น ทั้งสองคนใช้เวลาพูดคุยกัน ปรับความเข้าใจ และค่อยๆ เยียวยาบาดแผลที่เคยเกิดขึ้น การเผชิญหน้าครั้งนี้ เป็นเหมือนการชำระล้างความรู้สึกเก่าๆ ที่เคยมี และเปิดทางให้กับความรักครั้งใหม่ที่บริสุทธิ์กว่าเดิม