สายตาของ ‘พลอย’ เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เธอกวาดตามองข้อความในอีเมลที่เพิ่งจะปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ ‘subject: การตัดสินใจครั้งสุดท้าย’... หัวข้อที่นนท์บอกว่าเขาใช้ส่งหาเธอ แต่สิ่งที่อยู่ภายใน กลับไม่ใช่คำอธิบายหรือการขอโทษอย่างที่เธอคาดหวัง ‘พลอย... ถ้าแกอ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าแกตัดสินใจที่จะเริ่มใหม่แล้วจริงๆ ใช่ไหม? ฉันดีใจนะที่แกเข้มแข็งพอจะก้าวต่อไปได้...’ พลอยยิ่งขมวดคิ้ว ทำไมข้อความส่วนนี้ถึงเหมือนกับในจดหมายที่เธอเจอหน้าห้อง? หรือว่านนท์จะเขียนอีเมลฉบับนี้ขึ้นมาหลังจากที่เขาเขียนจดหมาย? มันแปลกเกินไป... เธอเลื่อนหน้าจอลงไปเรื่อยๆ... ‘เรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวฉัน... มันมีผลกระทบกับชีวิตฉันมากจริงๆ... ฉันไม่อยากให้แกต้องมารับรู้เรื่องราวที่ยุ่งยากพวกนี้...’ “นี่มันข้อความเดียวกันกับในจดหมายเลยนี่นา!” พลอยอุทานเบาๆ เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้น เธอจำได้ว่านนท์บอกว่า เขาไม่ได้ส่งจดหมาย แต่ส่งอีเมลหาเธอต่างหาก แล้วทำไมเนื้อหาในอีเมล ถึงเหมือนกับจดหมายที่เธอเจอหน้าห้องอย่างกับแกะ? “เป็นไปได้ไหมว่า... คนที่ส่งจดหมายปลอมมา... คือคนเดียวกับที่ส่งอีเมลนี้มา?” ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของพลอย ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง เธอเลื่อนดูส่วนท้ายของอีเมล... ‘ฉันรู้ว่ามันสายไปแล้ว... แต่ถ้าแกยังพอมีเวลา... หรือถ้าแกยังอยากรู้... ฉันอยากให้เราได้คุยกัน’ ‘ฉันอยู่ที่สถานีรถไฟ... รอแกอยู่’ ‘ถ้าแกไม่มา... ฉันจะเข้าใจ...’ ‘แล้วเจอกัน... ถ้าโชคชะตานำพา’ ‘นนท์’ “นี่มัน... นี่มันเหมือนกับจดหมายทุกประการเลย!” พลอยแทบจะตะโกนออกมา เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกหลอก ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายจาก ‘เมธา’ “ว่าไงแก?” พลอยพยายามทำเสียงให้ปกติ “พลอย... แกอยู่ไหน? รถไฟออกไปแล้วนะ” เสียงเมธาฟังดูเป็นห่วง “อืม... ฉันอยู่บนรถไฟแล้ว” พลอยตอบ “กำลังจะไป...” “ไปไหน? แกไม่ได้ไปตามแผนเดิมเหรอ?” เมธาถามด้วยความสงสัย “ฉัน... ฉันเจอเขาน่ะ... ที่สถานี” พลอยสารภาพ “แล้วเราก็คุยกัน... แล้วเขาก็ขอให้ฉันขึ้นรถไฟมาด้วยกัน” “นนท์เนี่ยนะ? แกไปกับนนท์เนี่ยนะ?” เสียงเมธาฟังดูประหลาดใจ “ใช่...” พลอยตอบ “แล้ว... แกพอจะรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวของนนท์บ้างไหม?” “เรื่องครอบครัวเขา?” เมธาเงียบไปครู่หนึ่ง “อืม... ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไรหรอกนะ... รู้แค่ว่าเขาเคยมีปัญหาธุรกิจหนักมาก” “แล้ว... แกเคยเห็นจดหมายสีขาวที่หน้าห้องฉันไหม?” พลอยถามอย่างระมัดระวัง “จดหมาย? ไม่เห็นนะ... ทำไมเหรอ?” “ไม่เป็นไร...” พลอยถอนหายใจ “แล้ว... แกพอจะจำได้ไหมว่า... ตอนที่นนท์เขาหายตัวไป... มีอีเมลอะไรจากเขาเข้ามาหาฉันหรือเปล่า?” “อีเมล?” เมธาคิด “ไม่เห็นนะ... หรือว่า... แกได้เจออีเมลอะไรสำคัญ?” “ฉัน... ฉันเจออีเมลฉบับหนึ่ง... ที่นนท์บอกว่าส่งมาให้ฉันเมื่อวานนี้” พลอยบอก “แต่เนื้อหามัน... มันแปลกๆ” “แปลกยังไง?” “มันเหมือนกับจดหมายที่ฉันเจอหน้าห้องเลย... ทั้งๆ ที่นนท์บอกว่าเขาไม่ได้ส่งจดหมาย” พลอยอธิบาย เมธาเงียบไปอีกครั้ง “พลอย... ฉันว่า... แกอาจจะกำลังถูกหลอกอยู่ก็ได้นะ” “หมายความว่าไง?” “ฉันหมายถึง... อาจจะมีใครบางคนกำลังพยายามทำให้แกกับนนท์เข้าใจผิดกัน... หรืออาจจะกำลังพยายามทำให้แกเชื่อในสิ่งที่เขาต้องการ” เมธาพูด “ฉันว่า... แกต้องระวังตัวให้มากนะ” “แกคิดว่าใคร?” พลอยถาม “ฉันไม่แน่ใจ... แต่แกเองก็บอกว่า... เขาต้องการจะกีดกันเราใช่ไหม?” เมธาถาม “งั้น... ลองคิดดูสิว่า... ใครจะได้ประโยชน์ถ้าแกกับนนท์ไม่กลับมาคบกัน?” พลอยคิดตามคำพูดของเมธา... ใครกัน? ใครกันที่ได้ประโยชน์ถ้าเธอและนนท์ไม่กลับมาคบกัน? ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเธอ... ‘ทนายความ’ นนท์บอกว่าเขามีนัดกับทนายความที่สถานีนี้... เป็นไปได้ไหมว่าทนายความคนนั้น... คือคนเดียวกันกับคนที่กำลังพยายามกีดกันเธอและนนท์? “แก... แกเคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับทนายความของครอบครัวนนท์บ้างไหม?” พลอยถามเมธา “ทนายความ?” เมธาคิด “ก็... ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไรนะ... รู้แค่ว่า... ครอบครัวเขามีปัญหาเรื่องมรดก...” “มรดก?” พลอยทวนคำ “แล้ว... ใครเป็นผู้จัดการมรดก?” “ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ... แต่คิดว่าน่าจะเป็นทนายความของครอบครัวนะ...” “แล้ว... ทนายความคนนั้น... ชื่ออะไร?” พลอยถามด้วยใจที่เต้นระรัว “เดี๋ยวนะ... ฉันเคยได้ยินชื่อ... ‘คุณชวกร’... เป็นทนายความของครอบครัวเขา...” ‘คุณชวกร’... ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก พลอยรู้สึกเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน “ขอบคุณนะแก” พลอยเอ่ย “ดูแลตัวเองนะพลอย... ฉันเป็นห่วงแก” เมธาบอก “อืม... แล้วคุยกัน” พลอยวางสายจากเมธา เธอหันกลับมามองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ข้อความในอีเมลของนนท์ยังคงปรากฏอยู่ แต่ตอนนี้... เธอไม่แน่ใจแล้วว่าใครคือคนที่เธอควรจะเชื่อ เธอเพิ่งจะพบว่าอีเมลที่เธอคิดว่าเป็นของนนท์... อาจจะไม่ใช่ของเขาจริงๆ! แล้วนนท์ตัวจริงอยู่ที่ไหน? และใครกันแน่ที่กำลังพยายามหลอกลวงเธอ? พลอยรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในเขาวงกตที่มืดมิด และทางออกเดียวที่จะพาเธอออกจากที่นี่ได้... คือการค้นหาความจริงให้เจอ...