การเผชิญหน้ากับสุรชัยในเช้าวันนั้นจบลงด้วยความตึงเครียดที่คุกรุ่น สุพจน์ยังคงยืนกรานในสิ่งที่เขาเชื่อ และสุรชัยเองก็ยังคงยืนยันในสิ่งที่เขาอ้างว่าทำไปเพื่อครอบครัว แต่ไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้กันง่ายๆ สุพจน์เดินออกมาจากห้องทำงานของพี่ชายด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เขารู้ว่าการเปิดเผยความจริงเพียงลำพังมันอาจไม่เพียงพอ เขาต้องการหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้ และเขาต้องการให้พี่ชายของเขายอมรับผิด เมื่อกลับมาถึงบ้าน สุพจน์ได้พบกับทนายสมชายที่รออยู่ เขาเล่าถึงการพูดคุยกับสุรชัยให้ทนายฟังอย่างละเอียด "เขาอ้างว่าทำไปเพื่อรักษาทรัพย์สินของตระกูลครับทนาย" สุพจน์เล่า "เขาบอกว่าต้องจัดตั้งบริษัทอารยะทรัพย์สินขึ้นมาเพื่อปกป้องที่ดินผืนนั้นจากการถูกยึด" ทนายสมชายพยักหน้าช้าๆ "เป็นคำอธิบายที่เขาใช้ได้ครับคุณสุพจน์ แต่จากข้อมูลที่ผมมี มันดูเหมือนว่าเขาจะใช้โอกาสนี้ในการโอนทรัพย์สินส่วนใหญ่มาเป็นของตนเองมากกว่า" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปครับ?" สุพจน์ถาม "เราพอจะมีหลักฐานที่จะหักล้างคำอ้างของเขาได้ไหม?" "ผมกำลังตรวจสอบเอกสารการก่อตั้งบริษัทอารยะทรัพย์สิน และเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ต่างๆ อย่างละเอียดครับ" ทนายสมชายกล่าว "หากเราพบว่าการโอนทรัพย์สินนั้นไม่ได้เป็นไปเพื่อประโยชน์ของตระกูลโดยรวม หรือมีเจตนาที่จะหลีกเลี่ยงการแบ่งปันมรดก เราก็อาจจะสามารถโต้แย้งในทางกฎหมายได้" "ผมไม่แน่ใจว่าผมจะรอได้นานขนาดนั้น" สุพจน์กล่าวอย่างร้อนใจ "ผมรู้สึกว่าเวลาของเราเหลือน้อยลงทุกที" "ผมเข้าใจครับ" ทนายสมชายเห็นความกังวลในแววตาของสุพจน์ "แต่การดำเนินการทางกฎหมายต้องใช้เวลา และต้องอาศัยความรอบคอบ ถ้าเราดำเนินการผิดพลาด อาจจะเสียเปรียบได้" ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของสุพจน์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นเบอร์ของสุรชัย "พี่สุรชัยโทรมาครับ" สุพจน์บอกทนายสมชาย "รับสายเลยครับคุณสุพจน์" ทนายสมชายกล่าว "บางทีเขาอาจจะอยากเจรจา" สุพจน์กดรับสาย "ว่าไงครับพี่" "สุพจน์... พี่ขอโทษที่เมื่อเช้าพี่อาจจะเสียงดังไปหน่อย" เสียงของสุรชัยฟังดูอ่อนลงกว่าเดิม "พี่แค่อยากจะอธิบายให้เธอเข้าใจ" "ผมก็อยากจะเข้าใจนะครับพี่" สุพจน์ตอบ "แต่พี่ต้องให้ความจริงกับผมก่อน" "ก็ได้... พี่จะให้โอกาสเธอ" สุรชัยกล่าว "ถ้าเธออยากจะรู้ความจริง และถ้าเธออยากจะช่วยพี่รักษาตระกูลของเราไว้... พี่มีข้อเสนอให้เธอ" "ข้อเสนออะไรครับ?" สุพจน์ถามอย่างระแวดระวัง "พี่จะยอมคืนที่ดินส่วนหนึ่งให้กับครอบครัว... แต่ไม่ทั้งหมด" สุรชัยกล่าว "และพี่จะยอมให้มีผู้สังเกตการณ์อิสระเข้ามาตรวจสอบการบริหารจัดการทรัพย์สินของเรา... แต่มีเงื่อนไข" "เงื่อนไขอะไรครับ?" สุพจน์ถาม "เงื่อนไขคือ... เธอต้องเลิกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้แล้ว" สุรชัยกล่าว "เธอต้องหยุดการสืบค้นข้อมูลต่างๆ และต้องยอมรับการตัดสินใจของพี่" สุพจน์อึ้งไปกับข้อเสนอของพี่ชาย "หมายความว่า... พี่จะยอมแบ่งปันทรัพย์สินให้เรา แต่ต้องแลกกับการที่ผมต้องหยุดการสืบสวนและยอมให้พี่เป็นคนคุมทุกอย่างอย่างนั้นเหรอครับ?" "พี่กำลังพยายามประนีประนอมอยู่นะสุพจน์" สุรชัยกล่าว "นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้ครอบครัวเราไม่แตกแยกไปมากกว่านี้" "แล้วถ้าผมไม่ยอมล่ะครับ?" สุพจน์ถาม สุรชัยเงียบไปครู่หนึ่ง "ถ้าเธอไม่ยอม... พี่ก็คงต้องทำตามแผนของพี่ต่อไป... และในที่สุด... เธอจะเสียทุกอย่าง" เสียงของสุรชัยเต็มไปด้วยความเย็นชา ทำให้สุพจน์รู้สึกขนลุก สุพจน์หันไปมองทนายสมชายที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ เขาเห็นแววตาของทนายสมชายที่เต็มไปด้วยความกังวล "พี่สุรชัยครับ... ข้อเสนอนี้มันไม่ยุติธรรมเลย" สุพจน์กล่าว "พี่กำลังจะใช้เรื่องนี้มาบีบบังคับผม" "พี่ไม่ได้บีบบังคับ" สุรชัยกล่าว "พี่แค่เสนอทางเลือกที่ดีที่สุดให้กับเธอ... และให้กับครอบครัวของเรา" "ผมขอเวลาคิดนะครับพี่" สุพจน์กล่าว "ผมจะกลับไปปรึกษาทนายก่อน" "ได้... พี่ให้เวลาเธอถึงเย็นวันพรุ่งนี้" สุรชัยกล่าว "ถ้าเธอไม่ตอบรับข้อเสนอของพี่... พี่จะถือว่าเธอปฏิเสธ" เมื่อวางสายจากสุรชัย สุพจน์ก็หันมาหาทนายสมชาย "ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีครับทนาย" "คุณสุรชัยกำลังเล่นเกมครับคุณสุพจน์" ทนายสมชายกล่าว "เขาพยายามจะผูกมัดคุณให้ยอมรับเงื่อนไขของเขา" "ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคั้น" สุพจน์ถอนหายใจ "ผมควรจะยอมรับข้อเสนอของเขาไหมครับ?" "นั่นเป็นเรื่องที่คุณสุพจน์ต้องตัดสินใจเองครับ" ทนายสมชายกล่าว "แต่ในมุมมองของผม ข้อเสนอนี้ดูเหมือนจะเอื้อประโยชน์ให้กับคุณสุรชัยมากเกินไป และอาจจะทำให้คุณเสียเปรียบในระยะยาว" "แต่ถ้าผมไม่ยอม... ครอบครัวเราอาจจะแตกแยกไปมากกว่านี้" สุพจน์ครุ่นคิด "แล้วผมก็ยังไม่มีหลักฐานที่แข็งแรงพอที่จะเอาผิดพี่สุรชัยได้จริงๆ" "ผมเข้าใจสถานการณ์ของคุณสุพจน์ครับ" ทนายสมชายกล่าว "แต่เราต้องพิจารณาถึงผลกระทบระยะยาวด้วย หากคุณยอมรับข้อเสนอนี้โดยที่ยังไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างแท้จริง คุณสุรชัยก็อาจจะยิ่งได้ใจ และอาจจะทำอะไรที่แยบยลกว่านี้ในอนาคต" สุพจน์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง พยายามชั่งน้ำหนักระหว่างการประนีประนอมกับความยุติธรรม เขาไม่อยากให้ครอบครัวแตกแยก แต่เขาก็ไม่อยากยอมถูกเอาเปรียบเช่นกัน "ผมจะลองสืบหาหลักฐานเพิ่มเติมให้เร็วที่สุดครับ" สุพจน์กล่าว "ผมไม่อยากยอมแพ้เพียงเพราะว่าผมไม่มีหลักฐานมากพอ" "ผมพร้อมที่จะช่วยเหลือคุณสุพจน์อย่างเต็มที่ครับ" ทนายสมชายกล่าว "เราจะพยายามหาหลักฐานที่สามารถใช้โต้แย้งคุณสุรชัยได้" คืนนั้น สุพจน์นอนไม่หลับ เขานั่งมองเพดานห้อง คิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาตระหนักดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้มันไม่ง่ายเลย และเขาอาจจะต้องเผชิญหน้ากับทางเลือกที่ยากลำบากอีกมากมาย.