บรรยากาศภายในคฤหาสน์วรานนท์กลับมาตึงเครียดอีกครั้งหลังจากความโกลาหลจากการเปิดพินัยกรรมผ่านไป สุรชัยเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องทำงานของตนเอง ขณะที่สุชาดา พี่สาวคนโต พยายามประคับประคองสถานการณ์ภายในบ้าน สุชาดาเดินเข้ามาในห้องทำงานของสุรชัยโดยไม่ได้รับอนุญาต เธอยืนมองน้องชายที่กำลังจ้องมองเอกสารกองโตอยู่บนโต๊ะ "พี่เข้าไปได้ไหมสุรชัย" เสียงของเธออ่อนลงเมื่อเห็นสภาพของน้องชาย สุรชัยเงยหน้าขึ้นมอง แววตาของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีความมุ่งมั่นแฝงอยู่ "เข้ามาสิพี่สุชาดา มีอะไรหรือเปล่า" "พี่แค่อยากจะมาดูว่าน้องชายคนเดียวของพี่เป็นอย่างไรบ้าง หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น" สุชาดากล่าว พร้อมกับเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้อีกตัว "ผมก็ยังเหมือนเดิมครับพี่" สุรชัยตอบเสียงเรียบ "แค่กำลังคิดถึงเรื่องต่างๆ ที่ต้องทำ" "เรื่องมรดกน่ะเหรอ" สุชาดาสอบถาม "พี่รู้ว่าน้องไม่พอใจ แต่เราต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นนะ" "ยอมรับเหรอครับพี่" สุรชัยหัวเราะในลำคอ "ยอมรับว่าบิดาของเรามองข้ามผมไปงั้นเหรอ ยอมรับว่าที่ดินผืนใหญ่ที่ควรจะเป็นของผม กลับไปอยู่ในมือของไอ้เด็กนั่นงั้นเหรอ" "สุพจน์เขาไม่ได้เป็นคนไม่ดีนะสุรชัย" สุชาดาพยายามเตือนสติ "คุณปู่คงมีเหตุผลของท่าน" "เหตุผลอะไรครับพี่! เหตุผลที่บิดาของผมรักลูกชายคนเล็กมากกว่าลูกชายคนโตที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิตงั้นเหรอ!" สุรชัยขึ้นเสียง ดวงตาของเขาฉายแววขุ่นเคือง "พี่คิดว่าผมจะยอมให้เรื่องนี้มันจบง่ายๆ อย่างนั้นหรือ" "สุรชัย! ใจเย็นๆ นะ" สุชาดาเห็นท่าไม่ดี "การกระทำอะไรที่หุนหันพลันแล่น มันจะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก" "ผมไม่ได้หุนหันพลันแล่นครับพี่" สุรชัยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "ผมแค่กำลังวางแผน...แผนที่จะทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม" "หมายความว่ายังไง" สุชาดาถามอย่างกังวล "ผมได้คุยกับทนายเฉลิมแล้ว" สุรชัยกล่าว "เขาช่วยผมหาข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับที่ดินผืนนั้น...มีข้อพิพาททางกฎหมายบางอย่างที่อาจจะเกิดขึ้นได้" "ข้อพิพาท? เรื่องอะไร" "บางที...ที่ดินผืนนั้นอาจจะไม่ได้เป็นของคุณปู่โดยสมบูรณ์ก็ได้" สุรชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยเลศนัย "อาจจะมีใครบางคนเคยมีสิทธิ์ในที่ดินผืนนั้นมาก่อน...และเราอาจจะสามารถใช้เรื่องนี้เป็นเครื่องมือได้" สุชาดาอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องจะซับซ้อนได้ขนาดนี้ "สุรชัย...พี่ว่าเราอย่าไปยุ่งกับเรื่องนี้เลยนะ" "พี่สุชาดา...นี่คือโอกาสของเรา" สุรชัยกล่าว "ถ้าเราสามารถทำให้การยกที่ดินผืนนี้ให้สุพจน์เป็นโมฆะได้...ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม" "แล้วถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ" สุชาดาถามเสียงสั่น "เราจะยิ่งทำให้ครอบครัวเราแตกแยกกันไปมากกว่านี้หรือเปล่า" "ผมไม่สนหรอกครับพี่" สุรชัยตอบอย่างเย็นชา "ผมสนแค่ว่าผมจะได้สิ่งที่ผมสมควรได้รับกลับคืนมา" ขณะที่สุรชัยกำลังจะพูดอะไรต่อ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง สุพจน์ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความโกรธระคนไม่พอใจ "พี่สุรชัย!" สุพจน์ตะโกน "พี่จะทำอะไรกับที่ดินของผม!" สุรชัยลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับสุพจน์อย่างไม่สะทกสะท้าน "ฉันจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง...ฉันจะทวงคืนสิ่งที่ฉันควรจะได้" "สิ่งที่พี่ควรจะได้คืออะไร! ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลงั้นเหรอ! พี่จะไล่ผมออกจากที่ดินของผมเองงั้นเหรอ!" สุพจน์ถามเสียงดัง "ที่ดินผืนนั้นมันเป็นของตระกูลเรา ไม่ใช่ของแกคนเดียว" สุรชัยตอบ "และฉันจะไม่ยอมให้แกเอาไปใช้ผลาญเล่นอย่างเด็ดขาด" "ผมไม่ได้จะเอาไปผลาญเล่น!" สุพจน์สวนกลับ "ผมจะใช้มันสร้างชีวิตของผม! สร้างอนาคตของผม! ในแบบที่พี่ไม่เคยคิดจะทำ!" "แกจะทำอะไรมันก็เรื่องของแก" สุรชัยกล่าว "แต่แกไม่มีสิทธิ์ในที่ดินผืนนั้น" "ผมมีสิทธิ์! คุณปู่เป็นคนยกให้ผม!" สุพจน์ยืนยันเสียงแข็ง "แต่ถ้านั่นมันเป็นการยกที่ดินที่ไม่สมบูรณ์ล่ะ" สุรชัยยิ้มเยาะ "แกจะทำอย่างไร" สุพจน์ชะงักไปเล็กน้อย เขาเห็นแววตาของสุรชัยแล้วก็พอจะเดาออกว่าพี่ชายคนนี้กำลังคิดอะไร "พี่กำลังจะทำอะไรกันแน่!" "ฉันกำลังจะปกป้องสิทธิ์ของฉัน" สุรชัยกล่าว "และถ้ามันหมายความว่าแกจะต้องเสียที่ดินผืนนั้นไป...ก็ต้องยอมรับมันซะ" สุชาดาลุกขึ้นยืนแทรกกลางระหว่างพี่น้องทั้งสอง "พอได้แล้วทั้งคู่! นี่มันอะไรกัน! เราเป็นพี่น้องกันนะ!" "พี่สุชาดา" สุพจน์หันไปหาพี่สาว "พี่สุรชัยกำลังจะฟ้องร้องเอาที่ดินของผมคืน!" "สุรชัย! นี่มันมากเกินไปแล้วนะ!" สุชาดาตำหนิน้องชาย "ผมไม่ได้ทำอะไรผิด" สุรชัยยืนยัน "ผมแค่ใช้สิทธิ์ของผม" "สิทธิ์ที่พี่กำลังจะสร้างความเดือดร้อนให้กับทุกคนในครอบครัว!" สุพจน์ตะคอกกลับ "แกต่างหากที่กำลังจะทำลายทุกอย่าง!" สุรชัยสวนกลับ การเผชิญหน้าครั้งแรกได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว บรรยากาศภายในคฤหาสน์วรานนท์ที่เคยสงบเงียบ กลับเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความบาดหมาง รอยแผลบนแผ่นดินกำลังจะค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ และไม่มีใครรู้ว่ามันจะลุกลามไปไกลถึงเพียงใด