พิมพ์รู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศขณะที่เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความขลังของธาม เธอเพิ่งจะเดินทางมาถึงที่นี่ หลังจากที่ธามพาเธอออกมาจากย่านธุรกิจอันวุ่นวายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนกับกรอบรูปเก่าๆ ที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นไม้สัก บ่งบอกถึงกาลเวลาที่ผ่านพ้นไปอย่างไม่เร่งรีบ แต่กลับให้ความรู้สึกหนักแน่นและน่าค้นหา "คุณชานนท์ให้ข้อมูลที่น่าตกใจกับฉันมากค่ะ" พิมพ์เปิดประเด็นอย่างตรงไปตรงมา สายตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าของธามที่นั่งอยู่ตรงข้าม ราวกับต้องการจะอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาที่สงบนิ่งนั้น ธามเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ แสงไฟสาดส่องให้เห็นเค้าโครงใบหน้าที่คมคายยิ่งขึ้น เขายกมือขึ้นลูบคางเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น "ผมทราบดีว่าข้อมูลที่เขาให้จะเป็นอย่างไร" "คุณทราบ? คุณทราบมาก่อนแล้วเหรอคะว่าคุณชานนท์มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?" เสียงของพิมพ์เริ่มสั่นเครือด้วยความประหลาดใจและความผิดหวัง เธอเคยเชื่อใจในตัวชานนท์มาโดยตลอด แม้จะสงสัยในบางครั้ง แต่ก็ไม่เคยคิดว่าเขาจะเข้าไปพัวพันกับแก๊งอิทธิพลเก่าแก่ที่กำลังสืบหาอยู่ได้ "เขาบอกว่า... เขาบอกว่าผู้บริหารระดับสูงของเมกาโฮลดิ้งบางคน เป็นคนในตระกูลของคุณเอง" ธามหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังรวบรวมสมาธิ "มันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก พิมพ์" เขาเริ่มพูด เสียงทุ้มต่ำของเขายิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเคร่งเครียดขึ้น "ตระกูลของเรา... มีประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน และไม่ทุกเรื่องที่จะถูกเล่าขานต่อกัน" "ประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน? คุณกำลังจะบอกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเก่าแก่ที่ยังคงส่งผลมาจนถึงปัจจุบันอย่างนั้นเหรอคะ?" พิมพ์ถามต่อทันที ความสงสัยผลักดันให้เธอต้องซักถามให้ได้มากที่สุด "คุณชานนท์บอกว่ามีบางอย่างเกี่ยวกับ... คุณย่าของเขา" ดวงตาของธามเปิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีประกายบางอย่างที่ยากจะตีความฉายอยู่ในนั้น "คุณย่าของผม... ท่านเป็นคนที่มีอิทธิพลมากในยุคสมัยของท่าน" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเลือกใช้คำพูดที่เหมาะสม "แต่ท่านก็มีอดีตที่ซับซ้อน... อดีตที่หลายคนพยายามจะลืมเลือน" "อดีตที่ถูกลืมเลือน... หมายความว่าอย่างไรคะ?" พิมพ์โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น "คุณย่าของคุณเกี่ยวข้องกับแก๊งอิทธิพลนั่นจริงๆ ใช่ไหมคะ?" ธามส่ายหน้าช้าๆ "ไม่เชิงว่าเกี่ยวข้องโดยตรงกับแก๊งอย่างที่คุณเข้าใจในปัจจุบัน" เขาอธิบาย "แต่ในยุคสมัยของท่าน อำนาจและการควบคุมมักจะอยู่ในรูปของเครือข่ายที่ซับซ้อน มีการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ และบางครั้งก็มีการใช้อิทธิพลในทางที่... ไม่ถูกต้องนัก" "แล้วคุณชานนท์ล่ะคะ? เขาเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ด้วยใช่ไหม? เขาดูเหมือนจะรู้เรื่องราวมากกว่าที่เขาบอก" พิมพ์ยังคงพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวในหัวของเธอ "ทำไมเขาถึงตัดสินใจมาบอกฉัน? เขาต้องการอะไรกันแน่?" "ผมคิดว่าชานนท์กำลังพยายามแก้ไขความผิดพลาดในอดีต" ธามกล่าว "บางทีเขาอาจจะรู้สึกผิดที่ตระกูลของเขามีส่วนเกี่ยวข้องในสิ่งที่เกิดขึ้น หรืออาจจะมีเหตุผลส่วนตัวอื่นๆ ที่เรายังไม่ทราบ" "ความผิดพลาดในอดีต... มันเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมที่คุณพ่อของฉันเสียชีวิตหรือเปล่าคะ?" คำถามนี้หลุดออกจากปากของพิมพ์ไปโดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่มืดมิด และทุกก้าวที่เดินเข้าไป ยิ่งทำให้เธอหลงทางมากขึ้น ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาแสดงความลังเล "ผมไม่แน่ใจเกี่ยวกับเรื่องนั้น" เขาตอบเสียงเบา "ประวัติศาสตร์ของตระกูลเรายาวนาน และมีเรื่องราวมากมายที่ถูกปกปิดไว้ ผมเองก็เพิ่งจะเริ่มได้เรียนรู้เกี่ยวกับมันเช่นกัน" "เพิ่งจะเริ่มเรียนรู้? แต่คุณก็ดูเหมือนจะรู้เรื่องราวเบื้องหลังของเมกาโฮลดิ้งพอสมควรนะคะ" พิมพ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย "คุณรู้ว่าผมกำลังสืบเรื่องอะไร และคุณก็ดูเหมือนจะรู้ว่าผมควรจะไปหาใคร" "พิมพ์" ธามถอนหายใจเบาๆ "ผมไม่ได้ต้องการปิดบังอะไรคุณ ผมแค่พยายามจะปกป้องคุณ" "ปกป้องฉัน? หรือปกป้องตระกูลของคุณ?" คำถามของพิมพ์เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกผลักไสให้ออกไปจากโลกที่เธอเคยรู้จัก "ถ้าคุณรู้ว่าเรื่องนี้อันตราย ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรก? ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเดินเข้าไปในอันตรายแบบนี้?" "ผมไม่เคยปล่อยให้คุณเดินเข้าไปในอันตราย" ธามเถียงกลับอย่างอ่อนโยน "ผมแค่... พยายามจะให้คุณได้เห็นภาพรวมทั้งหมดด้วยตัวคุณเอง" "ภาพรวมที่เต็มไปด้วยความลับและความไม่จริงใจอย่างนั้นเหรอคะ?" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันแค่นักข่าวคนหนึ่ง ธาม ฉันแค่อยากรู้ความจริงเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมของคุณพ่อฉัน ฉันไม่ได้ต้องการเข้าไปพัวพันกับเกมอำนาจหรือความขัดแย้งในอดีตของตระกูลใคร" "ผมเข้าใจ" ธามก้าวเข้ามาใกล้พิมพ์มากขึ้น เขายื่นมือออกไปวางบนแขนของเธออย่างแผ่วเบา "แต่บางครั้ง ความจริงก็เลือกเรา ไม่ใช่เราเลือกความจริง" พิมพ์มองสบตาของธาม เธอเห็นความจริงใจในแววตาคู่นั้น แต่ก็ยังมีความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ เธอรู้สึกสับสนและเหนื่อยล้า "ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอีกต่อไปแล้ว ธาม" "เชื่อในสัญชาตญาณของคุณ" ธามตอบ "และเชื่อในสิ่งที่เห็นด้วยตาของคุณเอง" "แล้วสิ่งที่ฉันเห็นด้วยตาของฉันเอง คืออะไรคะ?" พิมพ์ถาม "คือตระกูลที่มีอดีตอันดำมืด? คือคนอย่างคุณชานนท์ที่พร้อมจะหักหลังทุกคนเพื่อผลประโยชน์? หรือคือคุณ ที่กำลังปกปิดบางอย่างไว้?" ธามดึงมือกลับ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืน "ผมไม่ได้ปกปิดอะไรคุณ พิมพ์" เขาเอ่ยเสียงเบา "แต่ผมกำลังพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน" "ทางออกที่ดีที่สุด... สำหรับใคร?" พิมพ์ถามเสียงกระซิบ ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ฉันคิดว่าฉันควรจะกลับไปก่อน" "พิมพ์..." ธามเรียกเธอไว้ แต่พิมพ์ไม่ได้หันกลับมา เธอเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้ธามยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางเงามืดและปริศนาที่ยังคงปกคลุมตัวเขาอยู่