พิมพ์เดินออกจากร้านกาแฟด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความจริงที่ได้รับรู้จากชานนท์นั้นน่าตกใจ แต่ก็ทำให้เธอเห็นภาพรวมของเหตุการณ์ได้ชัดเจนขึ้น คุณประมณฑ์คือผู้อยู่เบื้องหลังการใส่ร้ายพ่อของเธอ และการฆาตกรรมนั้นก็ถูกจัดฉากขึ้นเพื่อเป็นเครื่องมือ ขณะที่เธอกำลังเดินไปที่รถ แสงแดดยามบ่ายก็สาดส่องลงมา ทำให้รู้สึกอบอุ่นสบาย แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันสีดำสนิทที่จอดอยู่อีกฝั่งของถนน มันเป็นรถยนต์ที่เธอคุ้นตา ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน "ใครกันนะ" พิมพ์พึมพำกับตัวเอง เธอพยายามเพ่งมองเข้าไปในรถ แต่กระจกสีดำทึบทำให้มองเห็นอะไรไม่ชัดเจน ทันใดนั้นเอง ประตูรถคันสีดำก็เปิดออก ชายร่างท้วมคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ เขาเดินตรงมาทางเธอด้วยท่าทีที่คุกคาม "คุณพิมพ์ใช่ไหม" ชายคนนั้นถาม เสียงของเขาห้าวแหบ พิมพ์ชะงักเล็กน้อย รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล "ใช่ค่ะ ดิฉันเอง มีอะไรให้ช่วยคะ" "คุณกำลังยุ่งเรื่องอะไรอยู่" ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เรื่องของคุณพ่อคุณน่ะ ปล่อยมันไปเสียเถอะ" พิมพ์ยืนตัวแข็งทื่อ รู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ดิฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ" "อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้" ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ พิมพ์สัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่โชยมาจากตัวเขา "เรื่องที่คุณกำลังสืบอยู่ มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณ" "ใครส่งคุณมา" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ก็คนที่ไม่อยากให้ความลับมันถูกเปิดเผยออกมาไงล่ะ" ชายคนนั้นยิ้มเยาะ "คุณคิดว่าคุณจะไปสู้กับคนอย่างคุณประมณฑ์ได้งั้นเหรอ" ชื่อของคุณประมณฑ์ทำให้พิมพ์ใจหายวาบ เธอรู้ทันทีว่าชายคนนี้คือคนของแก๊งอิทธิพลเก่าแก่ที่ชานนท์เคยกล่าวถึง "คุณประมณฑ์…คุณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" พิมพ์ถาม ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกหวาดกลัว "คุณกำลังเล่นกับไฟนะหนู" ชายคนนั้นกล่าว "ถ้าคุณไม่หยุด คุณอาจจะเจอดี" "ดิฉันจะไม่หยุดจนกว่าจะได้ความจริง" พิมพ์ตอบอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ภายในใจจะรู้สึกหวั่นไหว "หึ! ปากดี" ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง "ฉันเตือนคุณแล้วนะ" พูดจบ ชายคนนั้นก็หันหลังเดินกลับไปที่รถคันสีดำ ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์และขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พิมพ์ยืนอึ้งอยู่กับที่ หัวใจของพิมพ์เต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นมาตามไรผม เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การข่มขู่ธรรมดา แต่เป็นคำเตือนที่จริงจัง "เขาหมายความว่ายังไง…ใครคือคนที่ไม่อยากให้ความลับถูกเปิดเผย" พิมพ์ครุ่นคิด "หรือว่า…ธามเองก็ตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน" เธอรีบเดินไปที่รถของเธอ สตาร์ทเครื่องยนต์และขับออกไปอย่างรวดเร็ว เธอต้องรีบกลับไปหาธาม และบอกเรื่องนี้ให้เขาฟัง เมื่อมาถึงคอนโดของธาม พิมพ์ก็รีบกดกริ่งเรียก เขาเปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าที่ดูแปลกใจเล็กน้อย "พิมพ์! มีอะไรหรือเปล่า" ธามถาม "ธาม…มีเรื่องด่วน" พิมพ์รีบกล่าว "มีคนมาข่มขู่ดิฉัน เขาบอกว่าให้หยุดสืบเรื่องของคุณพ่อ" "อะไรนะ!" ธามอุทานด้วยความตกใจ "ใครกัน" "ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ แต่เขาพูดถึงชื่อคุณประมณฑ์" พิมพ์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ธามฟัง ธามสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที "คุณประมณฑ์…เขาคงรู้แล้วว่าคุณกำลังสืบเรื่องนี้" "ธาม…คุณแน่ใจเหรอว่าเรื่องราวทั้งหมดที่ชานนท์เล่ามามันถูกต้อง" พิมพ์ถามอย่างกังวล "ผมไม่แน่ใจ 100% ครับ" ธามตอบ "แต่ผมเชื่อว่าชานนท์ไม่ได้โกหกเขาเองก็มีอดีตที่เกี่ยวข้องกับตาของผม" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" พิมพ์ถาม "เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น" ธามกล่าว "และเราต้องหาหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด" "ฉันรู้สึกกลัวค่ะธาม" พิมพ์ยอมรับ "ฉันไม่เคยคิดว่าเรื่องมันจะอันตรายขนาดนี้" ธามเดินเข้าไปกอดพิมพ์เบาๆ "ผมรู้ คุณไม่ต้องกลัว ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ" คำพูดของธามทำให้พิมพ์รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่เธอก็ยังคงรู้สึกถึงอันตรายที่แฝงตัวอยู่รอบกาย "ธาม…ฉันคิดว่าเราต้องรีบเปิดโปงความจริงนี้ให้เร็วที่สุด" พิมพ์กล่าว "ก่อนที่มันจะสายเกินไป" ธามพยักหน้าเห็นด้วย "ผมเห็นด้วย" ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่นที่จะไขความลับดำมืดที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน โดยไม่รู้เลยว่า เงาอันตรายของอดีตนั้น กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้กว่าที่พวกเขาคิด