ภายในสถานีตำรวจที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน พิมพ์รีบตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เธอหอบหายใจอย่างหนัก พยายามควบคุมสติสัมปชัญญะ "ฉันต้องการแจ้งความค่ะ" เธอพูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่นั่งอยู่ "แจ้งความเรื่องอะไรครับ" เจ้าหน้าที่ถามด้วยท่าทีสุภาพ "มีคนพยายามจะข่มขู่ฉันค่ะ" พิมพ์บอก "พวกเขาบอกว่าถูกส่งมาจากคุณประมณฑ์" เจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลอย่างรวดเร็ว "คุณทราบชื่อของผู้ที่ข่มขู่คุณหรือไม่ครับ" "จำได้ค่ะ คนที่ชื่อก้อง เป็นลูกน้องของคุณประมณฑ์" พิมพ์ตอบ "และมีอีกสองคนค่ะ" ทันทีที่พิมพ์พูดจบ ประตูสถานีตำรวจก็ถูกผลักเปิดออก ชายฉกรรจ์สองคนเดินเข้ามาในสถานีตำรวจ พวกเขาจ้องมองมาที่พิมพ์ด้วยสายตาที่เย็นชา "คุณพิมพ์ครับ ท่านประมณฑ์อยากจะคุยกับคุณจริงๆ นะครับ" หนึ่งในนั้นพูด พิมพ์หันไปมองพวกเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่กลัวคุณ" เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบเข้ามาแทรก "มีอะไรหรือเปล่าครับ" "เราแค่จะมาเชิญคุณพิมพ์ไปคุยด้วยครับ" ชายคนนั้นตอบ "เรื่องส่วนตัวนิดหน่อย" "แต่คุณพิมพ์กำลังจะแจ้งความ" เจ้าหน้าที่ตำรวจยืนกราน "ถ้าคุณพิมพ์ไม่ไปดีๆ เราก็คงต้องใช้วิธีอื่น" ชายคนนั้นพูดอย่างเยือกเย็น เขาหันไปมองพิมพ์ "คุณประมณฑ์มีอำนาจมากกว่าที่คุณคิดนะครับคุณพิมพ์" พิมพ์ก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงเผชิญหน้ากับพวกเขา "ฉันไม่กลัวคุณ" ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะตึงเครียด เสียงโทรศัพท์ของเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ดังขึ้น เขาเดินไปรับสาย แล้วก็กลับมาพร้อมกับสีหน้าประหลาดใจ "คุณพิมพ์ครับ มีคนฝากมาบอกว่าให้คุณกลับบ้านไปก่อน" ชายทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ "ใครฝากมาครับ" หนึ่งในนั้นถาม "ผมไม่ทราบชื่อครับ แต่เขาบอกว่าคุณประมณฑ์ได้ข่าวแล้ว และไม่ต้องการให้มีเรื่องวุ่นวายที่นี่" เจ้าหน้าที่ตำรวจบอก ชายทั้งสองคนมองหน้ากันอีกครั้ง "ถ้าอย่างนั้น เราขอตัวก่อนครับ" พวกเขากล่าว แล้วก็เดินออกจากสถานีตำรวจไป ปล่อยให้พิมพ์ยืนงุนงงอยู่กับที่ "ขอบคุณค่ะ" พิมพ์พูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ "ฉันจะกลับไปคิดให้รอบคอบอีกที" เมื่อพิมพ์เดินออกมาจากสถานีตำรวจ เธอก็เห็นธามยืนรอเธออยู่ข้างรถของเขา "ผมเป็นห่วงคุณครับ" เขาพูด สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ผมเห็นรถคันนั้นตามคุณมาตั้งแต่ร้านกาแฟ" พิมพ์ตกใจ "คุณเห็นอย่างนั้นหรือคะ" "ใช่ครับ ผมเลยแวะมาดู" ธามเดินเข้ามาใกล้ "คุณไม่เป็นอะไรนะครับ" "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ตอบ "แต่ฉันคิดว่าฉันคงไม่ปลอดภัยแล้ว" "คุณทราบแล้วใช่ไหมครับว่าใครอยู่เบื้องหลัง" ธามถาม พิมพ์พยักหน้า "คุณชานนท์บอกผมแล้วครับ" "แล้วคุณธามล่ะคะ คุณรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหน" พิมพ์ถาม "ผมรู้มาสักพักแล้วครับ" ธามถอนหายใจ "คุณประมณฑ์เป็นคนที่อันตรายมาก เขาอยู่เบื้องหลังธุรกิจสีเทาหลายอย่างในเมืองนี้ และก็ใช้เงินและอำนาจของเขาในการปิดปากทุกคน" "แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรก" พิมพ์ถามด้วยความน้อยใจ "ผมกลัวว่าคุณจะตกอยู่ในอันตรายครับ" ธามอธิบาย "ผมอยากจะปกป้องคุณ แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าควรจะบอกคุณเมื่อไหร่" "ตอนนี้ฉันรู้ความจริงแล้วค่ะ" พิมพ์พูดเสียงหนักแน่น "ฉันจะไม่ยอมให้เขาทำลายชีวิตพ่อของฉันไปมากกว่านี้" "ผมเข้าใจครับ" ธามมองเธอด้วยสายตาที่จริงจัง "แต่คุณต้องระวังตัวให้มากๆ นะครับ คุณประมณฑ์ไม่เคยปล่อยให้ใครมายุ่งกับธุรกิจของเขาได้ง่ายๆ" "ฉันจะทำยังไงดีคะ" พิมพ์ถาม เธอรู้สึกสับสนและหวาดกลัว "ฉันจะหาหลักฐานได้จากที่ไหน" "เราต้องหาทางเข้าไปในบริษัทของคุณประมณฑ์ครับ" ธามเสนอ "ผมเคยทำงานกับเขามาก่อน ผมพอจะรู้ช่องทางเข้าออกบางอย่าง" "แต่ถ้าเราถูกจับได้" พิมพ์ถาม "ผมจะจัดการเองครับ" ธามตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด" พิมพ์มองหน้าธาม เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะมีความเกี่ยวพันกับคุณประมณฑ์ในอดีต แต่ตอนนี้เขาดูเหมือนจะเป็นคนที่พร้อมจะช่วยเหลือเธอ "ตกลงค่ะ" พิมพ์ตอบ "เราจะลองดู"