คืนนั้น พิมพ์นอนไม่หลับ เธอลุกขึ้นมานั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์ส่องแสงนวลตา แต่ในใจของเธอกลับมีแต่เงาของวุฒิ สิทธิวงศ์ ชายที่สารวัตรธามกล่าวว่าเป็นนักธุรกิจที่ผันตัวมาจากวงการมืด คำว่า "แก๊งมังกรดำ" ก้องอยู่ในหูของเธอ มันเป็นชื่อที่ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวในอดีต เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ของชานนท์ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรออก เสียงรอสายดังขึ้นอย่างเนิ่นนาน จนพิมพ์เริ่มคิดว่าเขาคงไม่รับสาย "ฮัลโหล" เสียงของชานนท์ดังขึ้น แหบพร่าเล็กน้อย ราวกับเพิ่งตื่นนอน "ชานนท์... ฉันเอง พิมพ์" พิมพ์กล่าวเสียงเบา "พิมพ์? ดึกแล้วนะ มีอะไรรึเปล่า?" เสียงของเขาฟังดูประหลาดใจ "ฉัน... ฉันเพิ่งรู้เรื่องบางอย่างมา ฉันอยากจะคุยกับนาย" พิมพ์พยายามรวบรวมสติ "เรื่องอะไร? ฟังดูจริงจังนะ" ชานนท์ถาม "เกี่ยวกับ... วุฒิ สิทธิวงศ์" พิมพ์เอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างตั้งใจ ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เสียงของชานนท์ก็เงียบไปชั่วขณะหนึ่ง พิมพ์รู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่แผ่ซ่านเข้ามาทางปลายสาย "นาย... รู้จักชื่อนี้เหรอ?" พิมพ์ถามอย่างระแวง "วุฒิ สิทธิวงศ์..." ชานนท์พึมพำ ชื่อนั้นเหมือนจะทำให้เขาคิดถึงอดีตบางอย่าง "รู้จักสิ... เป็นคนเก่าแก่ในวงการ" "คนเก่าแก่ในวงการไหน? วงการธุรกิจ หรือวงการ..." พิมพ์เว้นคำพูดให้เขาเติมเต็ม "วงการที่นายกำลังสืบหาอยู่นั่นแหละ" ชานนท์ตอบเสียงเรียบ "เขาเคยเป็นคนสนิทของท่านประธาน... หนึ่งในผู้ก่อตั้งแก๊งมังกรดำ" พิมพ์อึ้งไป คำตอบของชานนท์ตอกย้ำสิ่งที่เธอสงสัย ภาพใบหน้าของวุฒิ สิทธิวงศ์ ชายในเงามืดที่เธอไม่เคยพบเจอ กลับชัดเจนขึ้นในความคิดของเธอ "แล้ว... ทำไมแหวนของเขาถึงไปอยู่ที่นั่นได้? เขาเกี่ยวข้องกับคดีนี้ยังไง?" "ฉันไม่รู้" ชานนท์ตอบทันที "ฉันเลิกยุ่งกับเรื่องพวกนั้นนานแล้ว พิมพ์... ฉันเตือนเธอแล้วนะว่ามันอันตราย" "แต่นายก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้เหมือนกันนี่นา" พิมพ์สวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ "นายโกหกฉันมาตลอด" "ฉันไม่ได้โกหกทั้งหมด" ชานนท์แก้ต่าง "ฉันแค่... ไม่ได้บอกทุกอย่าง" "แล้วอะไรคือความจริงกันแน่ชานนท์?" พิมพ์ถามด้วยความเจ็บปวด "นายกำลังปกป้องใครอยู่? หรือนายกำลังปกป้องตัวเอง?" "พิมพ์... ฟังฉันนะ" ชานนท์เสียงอ่อนลง "ฉันไม่อยากให้นายเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก มันอันตรายเกินไปจริงๆ" "อันตรายสำหรับฉัน หรืออันตรายสำหรับนาย?" พิมพ์ถามตรงๆ ชานนท์เงียบไปอีกครั้ง เป็นความเงียบที่ยาวนานจนพิมพ์ทนไม่ไหว "ชานนท์! บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!" พิมพ์ตะโกน "ฉัน... ฉันต้องไปแล้ว" ชานนท์กล่าวเสียงเครียด "มีคนกำลังมา" "ใคร? ใครกำลังมา?" พิมพ์ถามอย่างตื่นตระหนก "จำไว้นะพิมพ์... อย่าไว้ใจใครทั้งนั้น โดยเฉพาะคนที่นายใกล้ชิด" เสียงของชานนท์ขาดหายไปอย่างกะทันหัน เหลือเพียงเสียงสัญญาณตัดสาย พิมพ์อ้าปากค้าง มองโทรศัพท์ในมือด้วยความสับสนและหวาดกลัว "ชานนท์!" เธอเรียกหา แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา "เขาหมายความว่ายังไง... อย่าไว้ใจใคร?" เธอหวนนึกถึงคำพูดของสารวัตรธามที่ว่า "พิมพ์... เรื่องนี้อันตรายเกินกว่าที่คุณจะรับมือคนเดียว ผมเป็นห่วงคุณ" และคำพูดของมารดา "บางทีมันก็เป็นแบบนั้นแหละลูก เรื่องบางเรื่อง คนบางคน ก็ไม่อยากให้ใครมารื้อฟื้น" พิมพ์ก้าวไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปในความมืดมิด เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกล้อมกรอบ ไม่มีทางหนี เธอเป็นนักข่าวที่อยากเปิดโปงความจริง แต่ความจริงที่กำลังจะเปิดเผย กำลังจะนำพาเธอไปสู่อันตรายที่ใหญ่หลวงกว่าที่เธอเคยคาดคิด เธอคิดถึงใบหน้าของคนที่เธอเคยไว้ใจทีละคน ชานนท์ สารวัตรธาม แม้แต่มารดาของเธอเอง ใครคือคนที่เธอควรจะไว้ใจได้จริงๆ? ใครคือคนที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังความจริงอันดำมืดนี้? ความคิดเกี่ยวกับวุฒิ สิทธิวงศ์ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เขาคือใครกันแน่? เขาคือศัตรูที่กำลังคุกคามเธอ หรือเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ใหญ่กว่านี้? และชานนท์ที่บอกว่า "มีคนกำลังมา" หมายถึงใคร? เขาคือเหยื่อ หรือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด? พิมพ์ตัดสินใจ เธอต้องเดินหน้าต่อไป เธอต้องสืบหาความจริงเกี่ยวกับวุฒิ สิทธิวงศ์ ให้ได้ เธอต้องรู้ว่าชานนท์กำลังปิดบังอะไรเธออยู่ และที่สำคัญที่สุด เธอต้องปกป้องตัวเองและคนที่เธอรักให้ปลอดภัย เธอหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมา เปิดไฟล์ที่เธอจดบันทึกข้อมูลต่างๆ ไว้ เธอเริ่มเขียนชื่อ "วุฒิ สิทธิวงศ์" ลงไป พร้อมกับข้อมูลที่ชานนท์เพิ่งจะให้มา "คนสนิทของท่านประธาน ผู้ก่อตั้งแก๊งมังกรดำ" ใต้ชื่อนั้น เธอเขียนคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจมากมาย "ทำไมแหวนถึงไปอยู่ที่นั่น?" "ความเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมคืออะไร?" "ชานนท์รู้เรื่องนี้มากแค่ไหน?" "ใครคือ 'ท่านประธาน'?" พิมพ์รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ เหนือเหวลึก ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย อาจหมายถึงหายนะ