หลังจากเดินลึกเข้าไปในป่าเป็นเวลานานจนแทนไม่สามารถกะเวลาได้ พวกเขาก็มาถึงลานกว้างที่ทอดยาวเข้าไปในใจกลางของป่า แสงจันทร์สาดส่องลงมายังลานแห่งนี้อย่างสลัวๆ เผยให้เห็นสิ่งก่อสร้างโบราณที่ดูน่าเกรงขาม ราวกับมันถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์ “ที่นี่… คือ… วิหารศักดิ์สิทธิ์…” หัวหน้าเผ่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเคารพ “ที่นี่… คือ… ที่สถิต… ของจิตวิญญาณ… แห่งป่า…” แทนมองไปยังใจกลางของวิหาร เขาเห็นแท่นบูชาหินขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางแจ้ง บนแท่นบูชานั้น มีแท่งหินแหลมที่ดูเหมือนจะถูกสลักเสลาด้วยลวดลายแปลกประหลาด และที่สำคัญที่สุด… มีอัญมณีสีเลือดอีกชิ้นหนึ่งวางอยู่บนนั้น มันมีขนาดใหญ่กว่าที่เขาพบเจอเสียอีก และเปล่งแสงสีแดงเรื่อๆ ออกมาอย่างทรงพลัง “อัญมณี… อีกชิ้นหนึ่ง?” แทนอุทาน “ถูกต้อง…” หัวหน้าเผ่าตอบ “นั่นคือ… จิตวิญญาณ… ของบรรพชน… และ… เป็นแหล่งพลัง… ของป่าแห่งนี้…” ขณะที่แทนกำลังอึ้งกับภาพตรงหน้า ร่างของชายชราผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากเงามืดของวิหาร ชายชราผู้นี้มีใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยย่น ดวงตาของเขาลึกโหลและเต็มไปด้วยภูมิปัญญา สวมชุดที่ทำจากหนังสัตว์และประดับประดาด้วยเครื่องรางของขลังต่างๆ “เจ้า… คือ… ผู้ที่ถูกเลือก… ให้มา… ที่นี่…” ชายชราเอ่ยขึ้น เสียงของเขามีอำนาจและน่าเกรงขาม “ข้า… คือ… ผู้นำ… แห่งเผ่า… และ… เป็นผู้สื่อสาร… กับจิตวิญญาณ… แห่งป่า…” “ท่าน… คือ… ผู้นำ?” แทนถาม “ใช่… ข้า… คือ… ผู้นำ… ที่ได้รับ… การถ่ายทอด… พลัง… และ… ความรู้… จากบรรพชน…” ชายชรากล่าว “และ… ข้า… รู้… ถึง… สิ่งที่เจ้า… ได้ทำ…” “ผม… ผมขอโทษครับ… ผมไม่ทราบจริงๆ ว่า… นี่คือที่ศักดิ์สิทธิ์…” แทนรีบกล่าว “ความไม่รู้… ของเจ้า… ไม่ใช่… ข้อแก้ตัว… เจ้า… ได้รบกวน… การหลับใหล… อันยาวนาน… ของจิตวิญญาณ… และ… ได้นำพา… พลัง… ที่อันตราย… มาสู่โลก…” ชายชรากล่าว “อัญมณี… ที่เจ้า… ครอบครอง… เป็นเพียง… ชิ้นส่วน… ที่แตกออกมา… จากจิตวิญญาณ… แห่งป่า… เมื่อครั้ง… เกิด… มหาภัยพิบัติ… เมื่อนานมาแล้ว…” “มหาภัยพิบัติ?” แทนถาม “ใช่… มหาภัยพิบัติ… ที่ทำให้… เผ่าพันธุ์… ของเรา… ต้องสูญสิ้น… และ… กลายเป็น… ผู้พิทักษ์… แห่งป่า… ตลอดกาล…” ชายชราอธิบาย “อัญมณี… ชิ้นนั้น… มีพลัง… ในการสื่อสาร… และ… ดึงดูด… ผู้ที่มี… พลัง… ในตัว… แต่… หาก… ไม่ได้รับการ… ควบคุม… ที่ถูกต้อง… มัน… จะนำพา… ความหายนะ… มาสู่… ผู้ครอบครอง… และ… ผู้คนรอบข้าง…” “แล้ว… ผม… จะทำอย่างไร… ครับ?” แทนถามอย่างสิ้นหวัง “เจ้า… ต้อง… เลือกระหว่าง… สองสิ่ง…” ชายชรากล่าว “หนึ่ง… กลับไป… สู่โลก… ของเจ้า… และ… ทิ้ง… อัญมณี… ไว้ที่นี่… เพื่อ… ปิดผนึก… คำสาป… และ… รับ… ผลกระทบ… จากมัน… ตลอดชีวิต…” “ผลกระทบ… คือ… อะไรครับ?” “รอยแผล… จะค่อยๆ… กลืนกิน… ร่างกายของเจ้า… จน… ไม่สามารถ… ทนรับ… ได้อีกต่อไป…” ชายชราตอบอย่างเย็นชา “และ… คำสาป… จะตามหลอกหลอน… เจ้า… ไปตลอดกาล…” แทนรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง ความเจ็บปวดที่แขนซ้ายยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับจะบอกว่าคำพูดของชายชราเป็นความจริง “และ… อีกทางเลือก… หนึ่ง… ล่ะครับ?” แทนถาม “อีกทางเลือก… หนึ่ง… คือ… การยอมรับ… ในสิ่งที่เจ้า… ได้ทำ… และ… ผนึก… ดวงวิญญาณ… ของเจ้า… เข้ากับ… จิตวิญญาณ… แห่งป่า… เพื่อ… เป็น… ผู้พิทักษ์… ร่วมกับ… พวกเรา…” ชายชรากล่าว “เจ้า… จะสูญเสีย… ความทรงจำ… ของโลก… เก่า… และ… กลายเป็น… ส่วนหนึ่ง… ของผืนป่า… ตลอดไป…” “เป็น… ผู้พิทักษ์… ตลอดไป?” แทนถาม “ใช่… เจ้า… จะได้… รับรู้… ถึง… พลัง… อันบริสุทธิ์… ของป่า… และ… จะได้… ดูแล… แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์… แห่งนี้… จาก… ผู้ที่… คิด… จะรุกล้ำ…” ชายชราอธิบาย “แต่มัน… หมายถึง… การสูญเสีย… ทุกสิ่ง… ที่เจ้า… เคยเป็น…” แทนยืนนิ่งไป เขามองดูอัญมณีสีเลือดบนแท่นบูชา และสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากมัน เขามองดูชนเผ่าโบราณที่กำลังยืนมองเขาด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ และเขาก็นึกถึงรินดา นึกถึงชีวิตที่เขามีอยู่ที่กรุงเทพฯ “ผม… ผมควรจะเลือกอะไร…” เขาพึมพำกับตัวเอง “การตัดสินใจ… เป็นของเจ้า… แต่… จงจำไว้… ว่า… แต่ละการตัดสินใจ… มี… ผลลัพธ์… ที่ต้อง… แลก…” ชายชรากล่าว หัวหน้าเผ่าและชนเผ่าคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ ราวกับกำลังรอคอยคำตอบของแทน แทนหลับตาลง เขาหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี เสียงกระซิบของอัญมณีนั้นดังขึ้นในหัวอีกครั้ง “กลับมา… ที่นี่… ที่บ้าน…” บ้าน? หรือที่นี่คือบ้านที่แท้จริงของเขา? “ผม… ผมจะ…” แทนเริ่มพูด เสียงของเขาขาดหายไป เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองจะตัดสินใจเลือกทางไหน ระหว่างการสูญเสียทุกสิ่ง หรือการสูญเสียตัวตนของเขาเอง ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของแทนที่เต้นระรัวอยู่ในความอ้างว้างของวิหารโบราณแห่งนี้ การตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นสิ่งที่กำหนดชะตากรรมของเขาไปตลอดกาล