มีดหินเหล็กไนเล่มนั้นส่องประกายวูบวาบภายใต้แสงจันทร์ที่สลัว มันถูกชูขึ้นเหนือศีรษะของผู้ประกอบพิธีกรรม ขณะที่แทนยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาศักดิ์สิทธิ์ หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก อาการเจ็บปวดและคันยิบๆ บนแขนซ้ายทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบทนไม่ไหว เส้นสีดำที่เหมือนใยแมงมุมได้ลุกลามไปทั่วแขนแล้ว และเริ่มคลืบคลานขึ้นมาที่หัวไหล่ ราวกับกำลังจะกลืนกินร่างกายของเขา “ท่าน… พร้อมแล้วหรือ… นักโบราณคดี…” เสียงของผู้ประกอบพิธีกรรมแหบพร่าแต่ทรงพลัง ดังก้องอยู่ในความเงียบของวิหาร แทนพยักหน้าช้าๆ แม้จะรู้สึกมึนงงจากอาการปวด แต่เขาก็ยังคงตั้งสติได้อย่างน่าประหลาด “ผม… พร้อมแล้ว…” “จง… จำไว้… ว่า… การเสียสละ… ของท่าน… คือ… การ… ไถ่บาป… ให้กับ… โลก… และ… คือ… การ… ต่อลมหายใจ… ให้กับ… ผืนป่า…” ชายชรากล่าว ขณะที่เขาเริ่มลดมีดลงช้าๆ หัวหน้าเผ่าและชาวเผ่าคนอื่นๆ ยืนมองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ปนเปไปกับความหวังที่ริบหรี่ นารายืนอยู่ไม่ไกลจากแทน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้น “ข้า… ขอ… อุทิศ… เลือด… เนื้อ… และ… จิตวิญญาณ… ของข้า… แด่… เทพแห่งพงไพร…” แทนเปล่งเสียงออกมาอย่างสุดกำลัง เมื่อมีดหินเหล็กไนกำลังจะกรีดลงบนผิวหนังของเขา แต่ทันใดนั้นเอง! ก่อนที่คมมีดจะสัมผัสผิวของแทน เกิดแสงสว่างจ้าสีเขียวมรกตพลันสว่างวาบขึ้นมาจากแขนซ้ายของเขาเอง แสงนั้นเจิดจ้าจนทำให้ทุกคนต้องหรี่ตาลง อาการปวดและคันที่แขนของแทนพลันหายไปทันที ราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น “นี่… มัน… อะไรกัน…” หัวหน้าเผ่าอุทานด้วยความประหลาดใจ แทนเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เขามองไปยังแขนซ้ายของตัวเอง แสงสีเขียวมรกตยังคงส่องสว่างอยู่ และที่น่าอัศจรรย์กว่านั้น เส้นสีดำที่เคยปกคลุมแขนของเขาได้จางหายไป เหลือเพียงผิวเนื้อที่ดูปกติ แต่กลับมีประกายเรืองรองอ่อนๆ “มัน… มันคือ… อัญมณี…” นาราอุทานออกมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “อัญมณี… ที่ท่าน… เคย… ค้นพบ…” แทนจำได้ทันที! วัตถุโบราณชิ้นนั้นที่เขาขุดพบ มันคืออัญมณีสีเขียวมรกตขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะมีชีวิตและเปล่งประกายอยู่ตลอดเวลา ตอนที่เขาค้นพบมัน เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนเข้ามาในตัวเขา และอาการป่วยก็เริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้น “อัญมณี… นี่… มัน… คือ… หัวใจ… ของ… คำสาป…” ผู้ประกอบพิธีกรรมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มัน… คือ… สิ่งที่… ผูก… โยง… จิตวิญญาณ… ของ… ผืนป่า… เข้ากับ… โลก… มนุษย์… การ… นำ… มัน… ออกมา… คือ… การ… ปลดปล่อย… คำสาป…” “แล้ว… ทำไม… มันถึง… ปรากฏ… ออกมา… จาก… ตัวผม… ล่ะครับ…” แทนถามอย่างงุนงง “ท่าน… ไม่ได้… เพียงแค่… นำ… อัญมณี… ออกมา… ท่าน… ได้… ผูก… โยง… ตัวท่าน… เข้ากับ… พลังงาน… ของมัน… โดย… ไม่รู้ตัว… เมื่อ… ผืนป่า… กำลังจะ… ตาย… อัญมณี… ก็… ปลดปล่อย… พลังงาน… ของมัน… ออกมา… เพื่อ… รักษา… ท่าน… และ… ผ่าน… ท่าน… ไปสู่… ผืนป่า…” ผู้ประกอบพิธีกรรมอธิบาย “แล้ว… คำสาป… ล่ะครับ… มัน… หายไปแล้ว… หรือ…” หัวหน้าเผ่ายังคงกังวล “คำสาป… ยังคง… อยู่… เพียงแต่… มัน… เปลี่ยน… รูปแบบ… ไป…” ผู้ประกอบพิธีกรรมกล่าว “มัน… ไม่ได้… ทำลาย… ผืนป่า… อีกต่อไป… แต่มัน… กลายเป็น… พลังงาน… ที่… คอย… ปกป้อง… และ… ดูแล… ผืนป่า… ผ่าน… ท่าน…” แทนมองไปยังแขนของตัวเองอีกครั้ง ประกายสีเขียวมรกตจางๆ ยังคงปรากฏอยู่ เขารู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย มันไม่ใช่พลังงานที่ทำให้เขารู้สึกป่วยอีกต่อไป แต่เป็นพลังงานที่ทำให้เขารู้สึกแข็งแกร่งขึ้น รู้สึกเชื่อมโยงกับผืนป่าแห่งนี้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ท่าน… คือ… ผู้ถูกเลือก… นักโบราณคดี…” หัวหน้าเผ่ากล่าว มองแทนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความสงสัย เป็นความเคารพ “ท่าน… คือ… ผู้ที่จะ… ปกป้อง… ผืนป่า… ต่อไป…” แทนเงยหน้ามองหัวหน้าเผ่า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความรับผิดชอบ และความสงสัยในชะตากรรมของตัวเอง เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลยว่าการค้นพบเพียงครั้งเดียวของเขา จะนำพาเขามาสู่จุดนี้ “ผม… จะ… ทำ… หน้าที่… ของผม… ให้ดีที่สุด…” แทนตอบ เสียงของเขาหนักแน่นกว่าเดิม “ผม… จะ… ปกป้อง… ผืนป่า… แห่งนี้…” นารายิ้มให้แทน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความยินดี “ขอบคุณ… ท่าน… ขอบคุณ… ที่… ช่วยชีวิต… พวกเรา…” แสงสีเขียวมรกตที่แขนของแทนค่อยๆ จางหายไป แต่ความรู้สึกเชื่อมโยงกับผืนป่าแห่งนี้กลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ใช่แค่นักโบราณคดีผู้ค้นพบวัตถุโบราณอีกต่อไปแล้ว เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของคำสาป และในขณะเดียวกัน ก็เป็นส่วนหนึ่งของการเยียวยาผืนป่าต้องห้ามแห่งนี้