แสงสีขาวบริสุทธิ์จากอัญมณีบนแท่นบูชาค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงแสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านช่องว่างบนเพดานวิหารลงมาอีกครั้ง บรรยากาศภายในวิหารกลับคืนสู่ความสงบเงียบ แต่คราวนี้เป็นความสงบที่มาพร้อมกับความหวังและความเข้าใจใหม่ แทนก้าวเข้าไปใกล้แท่นบูชา และมองดูอัญมณีที่บัดนี้ดูสงบนิ่ง แต่ก็ยังคงเปล่งประกายเรืองรองอยู่จางๆ "นี่คือหัวใจของผืนป่าจริงๆ สินะ" เขากล่าวกับตัวเอง หัวหน้าเผ่าเดินเข้ามาใกล้ และวางมือบนไหล่ของแทน "ท่านได้ช่วยเราไว้ ท่านนักโบราณคดี ท่านได้ปลดปล่อยผืนป่าแห่งนี้จากคำสาปที่ผูกมัดเรามานานแสนนาน" "ผมเพียงแค่ทำในสิ่งที่ผมเชื่อว่าถูกต้อง" แทนตอบ "และผมก็ได้รับความช่วยเหลือจากพวกคุณเช่นกัน" "เราต่างหากที่ต้องขอบคุณท่าน" หัวหน้าเผ่ากล่าว "ท่านได้นำพาความจริงมาสู่พวกเรา นำพาแสงสว่างมาสู่ความมืดมิด" ชาวเผ่าที่ยืนสังเกตการณ์อยู่รอบๆ เริ่มส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี พวกเขาโอบกอดกันและกัน ราวกับจะเฉลิมฉลองการสิ้นสุดของยุคสมัยแห่งความหวาดกลัว "แล้วตอนนี้...จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป?" ชายหนุ่มคนหนึ่งในเผ่าถาม "เราจะเริ่มต้นใหม่" หัวหน้าเผ่าตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เราจะสร้างสรรค์ผืนป่าแห่งนี้ให้กลับมารุ่งเรืองดังเดิม" แทนมองไปที่รอยสักรูปดวงดาวบนแขนซ้ายของเขา มันยังคงส่องประกายเรืองรองอยู่จางๆ ราวกับจะเตือนเขาถึงการผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่ที่เขาได้ผ่านมา "แล้วท่านล่ะ ท่านนักโบราณคดี" หัวหน้าเผ่าถาม "ท่านจะทำอะไรต่อไป" แทนยิ้ม "ผมยังไม่แน่ใจครับ" เขาตอบ "แต่ผมรู้ว่าผมจะไม่มีวันลืมที่นี่ ผมจะไม่มีวันลืมพวกคุณ" "ท่านจะกลับมาอีกไหม?" หญิงสาวคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน "แน่นอน" แทนตอบ "ผืนป่าแห่งนี้...ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมไปแล้ว" เช้าวันรุ่งขึ้น แทนได้อำลาจากหัวหน้าเผ่าและชาวเผ่า เขาเดินออกจากหมู่บ้าน พร้อมกับสัมภาระบางส่วน และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือความรู้และความเข้าใจใหม่ที่เขาได้รับ ขณะที่เขาเดินผ่านผืนป่าที่บัดนี้ดูสดใสและมีชีวิตชีวาอีกครั้ง เขาได้ยินเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านใบไม้ ราวกับว่าผืนป่ากำลังกล่าวคำอำลาและคำอวยพร "เจ้าจงเดินทางปลอดภัย" เสียงกระซิบนั้นดังขึ้น "และจงจำไว้เสมอ...ว่าเจ้าคือผู้พิทักษ์แห่งผืนป่า" แทนยิ้ม เขาหยิบอัญมณีชิ้นเล็กที่เขาเก็บมาจากซากปรักหักพังในตอนแรกออกมาดู มันไม่ได้ส่องประกายเจิดจ้าเหมือนอัญมณีบนแท่นบูชา แต่ก็ยังคงให้ความรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แฝงอยู่ "บางที...อาจจะมีอะไรมากกว่าที่ฉันคิด" เขาพึมพำ และเก็บอัญมณีชิ้นนั้นเข้ากระเป๋า เมื่อแทนเดินออกมาจากผืนป่า เขาได้พบกับทีมสำรวจของเขาที่รอคอยอยู่ด้วยความกังวล "แทน! นายหายไปไหนมา! พวกเราเป็นห่วงแทบแย่!" ดร. สมชาย อดีตอาจารย์ของเขาตะโกนเข้ามาสวมกอด "ผม...ผมไปเจออะไรมาบางอย่างครับ" แทนตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความลับ "เจออะไร? วัตถุโบราณชิ้นสำคัญงั้นหรือ?" ดร. สมชายถามอย่างตื่นเต้น "อาจจะ...มากกว่านั้นครับ" แทนกล่าว "บางที...สิ่งที่ผมค้นพบ อาจจะเปลี่ยนแปลงความเข้าใจของเราเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ไปตลอดกาล" แทนมองย้อนกลับไปยังผืนป่าที่อยู่เบื้องหลังเขา แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาบนต้นไม้ ทำให้เกิดเงาที่สวยงาม เขารู้ดีว่าเรื่องราวของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และคำสาปแห่งผืนป่าต้องห้ามนี้...ได้มอบบทเรียนที่สำคัญที่สุดในชีวิตให้กับเขา การเดินทางของเขาในฐานะนักโบราณคดีอาจจะยังคงดำเนินต่อไป แต่บัดนี้ เขาได้กลายเป็นมากกว่านั้น เขากลายเป็นผู้ที่ได้สัมผัสกับความลึกลับโบราณ ได้เป็นผู้ที่ได้เห็นพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ และที่สำคัญที่สุด...เขาได้เป็นผู้ที่เข้าใจถึงความเชื่อมโยงอันลึกซึ้งระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ แทนหันกลับมาเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอีกครั้ง เขารู้ว่าเขาต้องนำความรู้และประสบการณ์ที่ได้รับจากการผจญภัยครั้งนี้ไปแบ่งปัน เพื่อให้ผู้คนได้ตระหนักถึงความสำคัญของการอนุรักษ์ และเพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์อันน่าเศร้าเช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำอีก เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะนำพาเขาไปทางไหน แต่เขามั่นใจว่าการเดินทางครั้งนี้...จะหล่อหลอมให้เขาเป็นนักโบราณคดีที่แตกต่างออกไป เป็นนักโบราณคดีที่ไม่เพียงแต่มองหาวัตถุโบราณ แต่ยังมองหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง และมองหาหนทางที่จะเยียวยาโลกใบนี้ เมื่อเขาขึ้นรถของทีมสำรวจ และขับออกจากพื้นที่ เขาหันกลับไปมองผืนป่าครั้งสุดท้าย ราวกับจะกล่าวคำอำลา แต่ในใจของเขารู้ดีว่า เขาจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง...ในฐานะผู้พิทักษ์ที่แท้จริง