แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมายังผืนป่าที่เริ่มมีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังจากที่แทนและคาริมได้ใช้เวลาทั้งวันในการทำความสะอาดและฟื้นฟู "ดินแดนแห่งความเงียบ" บริเวณรอบๆ แอ่งน้ำที่เคยดำขุ่น ตอนนี้มีสีใสขึ้นมาก มีแสงสีเขียวอ่อนๆ เรืองรองอยู่ใต้น้ำ และเสียงคร่ำครวญที่เคยดังระงม ก็เบาลงจนแทบจะไม่ได้ยิน "เราได้บรรเทาอาการของผืนป่าในส่วนนี้ได้แล้ว" คาริมกล่าว ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินทางกลับไปยังกระท่อม "แต่การฟื้นฟูที่แท้จริง ยังต้องอาศัยเวลาอีกนาน" "ผมเข้าใจครับ" แทนตอบ "แล้วหลังจากนี้ เราจะไปที่ไหนต่อครับ" "เราจะกลับไปยังจุดเริ่มต้น" คาริมตอบ "ที่วิหารกลางป่า ที่นั่นคือศูนย์กลางของพลังงานทั้งหมด และเป็นที่ที่คำสาปเริ่มต้นขึ้น" แทนรู้สึกถึงความตื่นเต้นระคนกังวลเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจำได้ถึงบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์แต่ก็แฝงไปด้วยความอันตรายของวิหารแห่งนั้น "ที่นั่นคือที่ที่เราจะต้องเผชิญหน้ากับต้นตอของคำสาป" คาริมกล่าวต่อ "เราต้องทำความเข้าใจถึงเหตุผลที่แท้จริงของการสร้างคำสาปนั้นขึ้นมา เพื่อที่เราจะได้หาวิธีแก้ไขที่ถูกต้อง" ขณะที่เดินผ่านป่าที่เริ่มกลับมามีชีวิตชีวามากขึ้น แทนสังเกตเห็นดอกไม้ป่าเล็กๆ สีม่วงบานสะพรั่งอยู่ริมทาง มันเป็นภาพที่สวยงามราวกับภาพวาด "นี่คือ 'บุปผาแห่งการเริ่มต้น' " คาริมบอก "มันจะเบ่งบานเมื่อพลังงานแห่งชีวิตเริ่มไหลเวียนกลับคืนมา" แทนยิ้มอย่างมีความสุข เขาหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาบันทึกภาพดอกไม้เหล่านั้นไว้ "ผมดีใจที่ได้เห็นสิ่งเหล่านี้อีกครั้ง" "ทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิม" คาริมกล่าวอย่างมั่นใจ "เพียงแต่เราต้องมีความอดทน และความเชื่อมั่น" เมื่อพวกเขากลับมาถึงกระท่อม คาริมก็จุดกองไฟขึ้น ท่ามกลางแสงไฟที่อบอุ่นและสว่างไสว "แทน" คาริมเริ่มบทสนทนา "เจ้าได้เรียนรู้มากมายในช่วงเวลาที่ผ่านมา ทั้งการควบคุมพลังแห่งแสงสว่าง และการเยียวยาบาดแผลของผืนป่า" "ผมยังต้องเรียนรู้อีกมากครับ" แทนกล่าวถ่อมตน "แต่เจ้าก็มีความแข็งแกร่งและจิตใจที่บริสุทธิ์เพียงพอที่จะแบกรับภาระนี้" คาริมกล่าว "ข้าเชื่อว่าเจ้าจะสามารถนำพาผืนป่าแห่งนี้ให้กลับคืนสู่ความสมบูรณ์ได้อีกครั้ง" "แล้วท่านล่ะครับ" แทนถาม "ท่านจะไปด้วยไหม" คาริมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ข้าคือผู้พิทักษ์คำสาป ข้าได้ทำหน้าที่ของข้ามานานแล้ว ตอนนี้ ถึงเวลาที่ข้าจะต้องปล่อยวาง และให้คนรุ่นใหม่ได้ก้าวเข้ามา" แทนมองคาริมด้วยความประหลาดใจ "หมายความว่าท่านจะ..." "ข้าจะกลับไปยังเผ่าของข้า" คาริมกล่าว "เพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น และเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงที่จะมาถึง" "แต่..." แทนรู้สึกใจหายวาบ เขาผูกพันกับคาริมมาก และรู้สึกว่าการจากไปของคาริมจะทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยว "อย่าเป็นห่วงข้าเลย" คาริมยิ้ม "หน้าที่ของข้าที่นี่ได้สิ้นสุดลงแล้ว และหน้าที่ของเจ้ากำลังจะเริ่มต้นขึ้น" "แล้วผมจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องทำอะไรต่อไป" แทนถาม "เจ้าจะสัมผัสได้เอง" คาริมตอบ "เมื่อเจ้าไปถึงวิหาร เจ้าจะเข้าใจทุกอย่าง" คาริมหยิบเอาหินสีดำก้อนเล็กๆ ขึ้นมา มันมีสัญลักษณ์โบราณสลักอยู่ "นี่คือ 'หินแห่งความทรงจำ' มันจะช่วยให้เจ้าสามารถเข้าถึงความรู้และภูมิปัญญาของบรรพบุรุษของเราได้" เขาหยิบเอาสร้อยคอที่ทำจากเส้นใยธรรมชาติและลูกปัดแก้วสีใสขึ้นมา "และนี่คือ 'สร้อยแห่งการเชื่อมโยง' มันจะช่วยให้เจ้าสามารถสื่อสารกับจิตวิญญาณของผืนป่าได้" คาริมมอบสิ่งของทั้งสองชิ้นให้กับแทน "จงเก็บรักษาไว้ให้ดี มันจะเป็นสิ่งสำคัญในการเดินทางของเจ้า" แทนรับสิ่งของเหล่านั้นมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน เขารู้สึกซาบซึ้งในความเสียสละของคาริม แต่ก็รู้สึกเสียใจที่ต้องแยกจากกัน "ขอบคุณมากครับ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง" แทนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หน้าที่ของเราคือการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน" คาริมตอบ "ข้าขออวยพรให้เจ้าโชคดีในการเดินทาง" เช้าวันต่อมา แทนออกเดินทางไปยังวิหารอีกครั้งเพียงลำพัง เขาสวมสร้อยแห่งการเชื่อมโยงไว้ที่คอ และเก็บหินแห่งความทรงจำไว้ในกระเป๋า เขารู้สึกถึงพลังที่แผ่ซ่านออกมาจากสิ่งของเหล่านั้น มันให้ความรู้สึกมั่นคงและแข็งแกร่ง เมื่อเขามาถึงวิหาร บรรยากาศภายในนั้นแตกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง ผนังที่เคยดูมืดมนและน่ากลัว ตอนนี้กลับส่องประกายอ่อนๆ ราวกับมีพลังงานอันบริสุทธิ์ไหลเวียนอยู่ภายใน แทนเดินเข้าไปยังแท่นพิธีกลางห้อง เขาหยิบหินแห่งความทรงจำขึ้นมา แล้ววางลงบนแท่นพิธี ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นมา ล้อมรอบตัวเขา สัญลักษณ์โบราณบนผนังวิหารก็ส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาว ภาพต่างๆ ฉายขึ้นมาในจิตใจของเขาอย่างรวดเร็ว ภาพของชนเผ่าโบราณที่เคยอาศัยอยู่ในผืนป่าแห่งนี้ ภาพของพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ ภาพของความขัดแย้งที่นำไปสู่การสร้างคำสาป เขาได้เห็นเหตุการณ์ในอดีตอย่างชัดเจน เขาได้เข้าใจถึงเจตนาที่แท้จริงของผู้ที่สร้างคำสาปขึ้นมา พวกเขาไม่ได้ต้องการที่จะทำลายล้าง แต่ต้องการที่จะปกป้อง และผนึกพลังงานบางอย่างที่ร้ายกาจยิ่งกว่า แทนตระหนักได้ว่า คำสาปที่ถูกสร้างขึ้นมานั้น คือการผนึก "ความมืด" ที่พยายามจะกลืนกินโลกใบนี้ การปลดปล่อยพลังงานอันบริสุทธิ์ คือการใช้พลังงานทั้งหมดเพื่อสร้างเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด เมื่อภาพเหล่านั้นจางหายไป แทนก็รู้สึกถึงความเข้าใจอย่างถ่องแท้ เขาได้เห็นความเชื่อมโยงของทุกสรรพสิ่ง และเข้าใจถึงบทบาทของตนเองในการนำพาผืนป่าแห่งนี้ไปสู่อนาคตใหม่ เขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกจากแท่นพิธี แสงสว่างภายในวิหารก็ค่อยๆ จางลง แต่ความรู้สึกสงบสุขและความเข้าใจยังคงอบอวลอยู่ในใจของเขา แทนรู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ การเยียวยาผืนป่าที่ถูกสาปให้กลับคืนสู่ความสมบูรณ์นั้น จะต้องใช้เวลาและความพยายามอีกมาก แต่เขาก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยพลังแห่งแสงสว่างในตัวเขา และความรู้ที่ได้รับมา เขาเชื่อมั่นว่าผืนป่าแห่งนี้ จะกลับมาเบ่งบานอีกครั้งในเร็ววัน