การเดินทางไปยังโกดังร้างริมแม่น้ำเต็มไปด้วยความเงียบและตึงเครียด นาราพยายามรวบรวมสมาธิ เธอทบทวนข้อมูลที่ได้จากคุณวิทย์ และเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์ บิดาของเธอก็ดูเคร่งเครียดไม่แพ้กัน เขามีทีมงานที่ไว้ใจได้คอยให้ความช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง แต่การเผชิญหน้ากับกลุ่ม 'เงา' โดยตรง เป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น เมื่อรถยนต์จอดสนิทอยู่ห่างจากโกดังร้างราวหนึ่งร้อยเมตร ทั้งสองก็ลงจากรถและค่อยๆ เดินย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แสงอาทิตย์สุดท้ายกำลังจะลับขอบฟ้า เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของโกดังที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมแม่น้ำที่กำลังไหลเอื่อย "พ่อคะ...แน่ใจนะคะว่าที่นี่จะเป็นที่อยู่ของภูผา?" นาราถามเสียงเบา "ยังไม่แน่ใจ" บิดาตอบ "แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี...คุณวิทย์บอกว่า...ที่นี่มีคนลักลอบเข้ามาใช้เป็นที่ซ่องสุม...อาจจะมีเบาะแสอะไรบางอย่าง" ทั้งสองค่อยๆ เข้าใกล้โกดังมากขึ้น เสียงน้ำกระทบฝั่งดังแว่วมาตามสายลม กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมลอยมาแตะจมูก บิดาของนาราชี้สัญญาณให้ทีมงานที่ซุ่มรออยู่ด้านนอกเข้ามาอย่างระมัดระวัง "เดี๋ยวพ่อจะเข้าไปดูก่อน...หนูรออยู่ข้างนอกนี่นะ" บิดาบอก "ไม่ค่ะพ่อ" นาราปฏิเสธทันที "หนูจะไปด้วย" "นารา..." "หนูขอร้องค่ะพ่อ" นาราจับแขนบิดา "หนูอยากเห็นกับตาตัวเอง...และหนูจะไม่ทำอะไรเสี่ยงๆ ค่ะ" บิดามองหน้านาราอย่างพิจารณา ก่อนจะพยักหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน "ก็ได้...แต่หนูต้องเชื่อฟังพ่อทุกคำนะ" ทั้งสองค่อยๆ ผลักประตูโกดังที่เปิดอ้าอยู่เล็กน้อยเข้าไป เสียงประตูเหล็กเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าด เป็นสัญญาณเตือนให้ใครก็ตามที่อยู่ข้างในรู้ตัว ภายในโกดังมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟที่กะพริบเป็นระยะๆ เศษฝุ่นและใยแมงมุมแขวนระโยงระยาง ฝุ่นฟุ้งตลบขึ้นมาทุกครั้งที่พวกเขาขยับตัว กลิ่นอับชื้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น "มีใครอยู่ไหม?" บิดาของนารากล่าวถามเสียงดัง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา พวกเขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ อย่างระมัดระวัง ทีมงานของบิดาก็ทยอยกันเข้ามาสมทบและกระจายกำลังกันตรวจค้น "พ่อคะ...ดูนั่นสิคะ" นาราชี้ไปยังมุมหนึ่งของโกดัง ที่ซึ่งมีร่องรอยของการถูกรื้อค้นอย่างชัดเจน มีกล่องกระดาษเก่าๆ วางกองระเกะระกะ และบางกล่องก็ถูกเปิดทิ้งไว้ "เหมือนมีใครมาหาของบางอย่างที่นี่" บิดาพึมพำ ขณะที่พวกเขากำลังตรวจค้นอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง บิดาของนารีบหันไปพร้อมกับสั่งให้ทีมงานระวังตัว "หยุด! ใครน่ะ!" เสียงตะโกนดังขึ้น ร่างของชายสองคนปรากฏขึ้นจากความมืด พวกเขาสวมชุดสีดำ และมีท่าทางแข็งกร้าว "พวกแกเป็นใคร! เข้ามาที่นี่ทำไม!" หนึ่งในนั้นตะคอก "เราแค่ผ่านมา" บิดาของนาราตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมสถานการณ์ "เราไม่ได้มีเจตนาจะก่อกวน" "อย่ามาโกหก! พวกแกมีพิรุธ!" ชายอีกคนหนึ่งพูดพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิด นารารู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา เธอเห็นบิดาของเธอกำลังพยายามเจรจา แต่สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้น! กระสุนนัดแรกดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ทำให้ทุกคนต้องหมอบลงหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง "อ๊าก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น "ทุกคน! หมอบลง!" บิดาของนาราสั่งเสียงดัง นารารู้สึกหัวใจหล่นวูบ เธอเห็นร่างของทีมงานคนหนึ่งล้มลงไปกองกับพื้น "พ่อคะ!" นาราตะโกนเรียก "อยู่ตรงนี้! อย่าออกมา!" บิดาของนารารีบดึงตัวเธอเข้าไปหลบหลังแท่นเหล็กเก่าๆ การยิงต่อสู้กันอย่างดุเดือดขึ้นภายในโกดังร้าง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ นาราได้แต่หลบซ่อนตัวอยู่กับบิดาของเธอ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอได้ยินเสียงตะโกน เสียงร้อง และเสียงวัตถุที่แตกกระจาย "พวกมันมีจำนวนมากกว่าเรา!" บิดาของนาราตะโกน "เราต้องถอย!" แต่แล้ว เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากก็ดังมาจากทางเข้าโกดัง ราวกับว่าพวกมันรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่! "แย่แล้ว! พวกมันตามมา!" บิดาของนารากล่าวอย่างสิ้นหวัง นารารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่รู้ว่าภูผาอยู่ที่ไหน และตอนนี้เธอกับบิดาก็ตกอยู่ในอันตรายเสียเอง "เราต้องไปจากที่นี่!" บิดาของนาราตัดสินใจ "นารา! เกาะพ่อไว้!" ทั้งสองพยายามหาทางหนีออกจากโกดังท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังไม่หยุด การบุกโกดังร้างครั้งนี้ กลายเป็นการเผชิญหน้าที่อันตรายเกินกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้เสียแล้ว