เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่กลุ่มคนในชุดดำและเรือขนส่งสินค้าลำใหญ่หายไปจากท่าเรือร้าง ตำรวจได้เข้าทำการตรวจค้นอย่างละเอียด นาราและท่านประธานได้รับแจ้งให้ไปให้ปากคำในฐานะพยาน เนื่องจากเป็นผู้พบเห็นเหตุการณ์ก่อน “คุณแน่ใจนะครับว่าเห็นพวกนั้นกำลังขนย้ายกล่อง” ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์ นายตำรวจหนุ่มผู้รับผิดชอบคดีนี้ถามนารา “ค่ะ” นารากล่าวอย่างมั่นใจ “ฉันเห็นกับตาเลยค่ะว่าพวกเขากำลังขนย้ายกล่องขึ้นเรือ ฉันแน่ใจว่ามันเป็นของสำคัญ” “แล้วคุณประธาน... พอจะทราบไหมครับว่าวัตถุอันตรายอะไรที่อาจจะถูกขนย้ายออกไป” ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์หันไปถามท่านประธาน “ผมไม่แน่ใจครับ” ท่านประธานตอบ “แต่ผมสงสัยว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับคดีของภูผา” “คุณภูผา... ที่หายตัวไปใช่ไหมครับ” ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์พยักหน้า “เรากำลังดำเนินการสืบสวนในทุกประเด็นที่เกี่ยวข้องครับ” การตรวจค้นของตำรวจดำเนินไปหลายชั่วโมง แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติมากนัก กล่องที่พวกคนในชุดดำขนย้ายไปนั้นได้ถูกนำออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงร่องรอยของการเคลื่อนย้าย และกลิ่นสารเคมีจางๆ ที่ยังคงติดอยู่ในอากาศ “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเก็บกวาดได้ค่อนข้างดีครับ” ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์กล่าวด้วยสีหน้าผิดหวัง “แต่เราจะพยายามตรวจสอบจากภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณใกล้เคียง และจะเร่งสืบหาตัวกลุ่มคนดังกล่าวครับ” ขณะที่ทุกคนกำลังจะถอดใจ นาราที่เดินสำรวจไปรอบๆ ท่าเรืออีกครั้ง ก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ ใต้กองเศษไม้และหินที่กองอยู่ริมท่าเรือ มีวัตถุบางอย่างสะท้อนแสงแวววาวอยู่ “นั่นอะไรคะ!” นาราชี้ไปที่วัตถุนั้น ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์รีบเดินเข้าไปดู พลางใช้ไม้เขี่ยเศษซากออก เผยให้เห็นวัตถุชิ้นหนึ่ง มันคือชิปหน่วยความจำขนาดเล็กที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน “นี่มัน...” ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์หยิบชิปขึ้นมาดู “นี่อาจจะเป็นเบาะแสสำคัญครับ” นาราใจเต้นแรง เธอหันไปมองท่านประธาน “พ่อคะ... นี่มันอาจจะเป็นแผนของภูผาจริงๆ” “เขาคงรู้ว่าเราจะมาที่นี่ และรู้ว่าพวกมันจะพยายามเก็บกวาดทุกอย่าง” ท่านประธานกล่าว “ดังนั้นเขาเลยทิ้งหลักฐานชิ้นนี้ไว้ให้เรา” ชิปหน่วยความจำถูกส่งไปตรวจสอบทันที ผลการตรวจสอบปรากฏขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา มันเต็มไปด้วยข้อมูลลับ เอกสารลับ ข้อมูลทางการเงิน และรายชื่อบุคคลสำคัญจำนวนมาก ซึ่งทั้งหมดล้วนเชื่อมโยงไปถึงเครือข่ายการค้ายาเสพติดและอาชญากรรมข้ามชาติรายใหญ่ที่กลุ่มเงาเป็นเพียงส่วนหนึ่งขององค์กรนี้ “นี่มัน... ยิ่งกว่าที่เราคาดคิดไว้เสียอีก” ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์กล่าวขณะที่กำลังไล่ดูข้อมูลในคอมพิวเตอร์ “รายชื่อพวกนี้... มีบุคคลสำคัญหลายคนเลยทีเดียว” “ผมบอกแล้วไงครับว่าตัวการใหญ่ของพวกมันซ่อนอยู่ลึกกว่าที่เราคิด” ท่านประธานกล่าว “และผมก็รู้ว่า... พวกมันต้องการปิดปากผม” “แล้ว... แล้วภูผาเป็นใครคะ” นารากล่าวถามอย่างมีความหวัง “เขาเป็นใคร ทำไมเขาถึงมีข้อมูลพวกนี้ทั้งหมด” “จากข้อมูลในชิปนี้... ผมคิดว่าภูผาคือเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานพิเศษที่กำลังแฝงตัวเข้ามาในองค์กรนี้” ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์กล่าว “เขาเป็นคนเดียวที่สามารถเข้าถึงข้อมูลเหล่านี้ได้ทั้งหมด” “หน่วยงานพิเศษ...” นาราทวนคำ “แล้วเขาอยู่ที่ไหนคะ” “นั่นคือคำถามที่สำคัญที่สุดตอนนี้” ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์กล่าว “ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ตัวว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย เขาจึงได้วางแผนซ้อนแผนนี้ไว้ เพื่อให้เราได้หลักฐาน และหวังว่าเราจะช่วยเขาได้” “เราต้องตามหาภูผาให้เจอ” นารากล่าวอย่างมุ่งมั่น “เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อเรา เพื่อความจริง เขาต้องไม่เป็นอะไรไป” ท่านประธานพยักหน้าเห็นด้วย “ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์ครับ เราต้องหาทางติดต่อภูผา และช่วยเหลือเขาออกมาให้เร็วที่สุด” “แน่นอนครับท่านประธาน” ร้อยตำรวจเอกวิวัฒน์กล่าว “หลักฐานชิ้นนี้จะช่วยให้เราดำเนินการได้อย่างเต็มที่ และผมเชื่อว่า... เราจะตามหาภูผาเจอ” แม้ว่าจะมีข่าวดีเรื่องหลักฐาน แต่ความกังวลใจของนาราก็ยังคงอยู่ ภูผายังคงหายตัวไป และเธอไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน หรือกำลังเผชิญหน้ากับอันตรายอะไรอยู่ การรอคอยและการค้นหาก็ยังคงดำเนินต่อไป โดยมีความหวังริบหรี่ที่จุดประกายขึ้นมาอีกครั้งจากชิปหน่วยความจำชิ้นเล็กๆ ชิ้นนี้