แสงแดดยามบ่ายแก่ๆ สาดส่องลงมาต้องใบหน้าของ "แพรวา" หญิงสาววัยยี่สิบห้าปี ดวงตาคู่สวยทอประกายสดใสขณะที่เธอกำลังบรรจงเด็ดวัชพืชออกจากโคนกุหลาบมอญที่กำลังจะแย้มกลีบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกุหลาบคลุ้งไปทั่วบริเวณ สวนแห่งนี้เป็นเหมือนสวรรค์บนดินสำหรับเธอ เป็นที่ที่เธอสามารถหลีกหนีความวุ่นวายภายนอกและดำดิ่งสู่โลกแห่งพฤกษชาติอันงดงาม แพรวาเป็นนักจัดดอกไม้และรักการทำสวนมาตั้งแต่เด็ก ความฝันของเธอคือการมีสวนดอกไม้เป็นของตัวเองสักแห่ง แม้ปัจจุบันเธอจะทำงานเป็นนักจัดดอกไม้ในสตูดิโอเล็กๆ แต่เธอก็ยังคงใช้เวลาว่างส่วนใหญ่กับการดูแลสวนผักผลไม้เล็กๆ ที่บ้าน และศึกษาเรื่องพันธุ์ไม้ต่างๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณกุหลาบ" แพรวากล่าวทักทายดอกกุหลาบอย่างอารมณ์ดี เธอเชื่อเสมอว่าดอกไม้สามารถรับรู้ความรู้สึกของมนุษย์ได้ การพูดคุยกับพวกมันช่วยให้เธอรู้สึกใกล้ชิดกับธรรมชาติมากขึ้น จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้แพรวาชะงัก เธอหันไปมองอย่างระแวดระวัง ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทปรากฏกายขึ้น เขาดูสง่างามและเยือกเย็นราวกับรูปสลัก ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่แววตาฉายแววบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง เขาคือ "คุณอัศวิน" เจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่โอบล้อมสวนแห่งนี้เอาไว้ "คุณคือแพรวาใช่ไหม" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ "ค่ะ ดิฉันแพรวาค่ะ" แพรวารับคำ เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ไม่บ่อยนักที่เธอจะได้พบปะกับเจ้าของที่แห่งนี้ เพราะปกติแล้วเธอจะติดต่อกับผู้จัดการส่วนตัวของคุณอัศวินเท่านั้น "ผมเป็นคนว่าจ้างคุณมาดูแลสวนแห่งนี้" คุณอัศวินกล่าว พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้แพรวามากขึ้น แพรวาจึงได้สังเกตเห็นว่าชุดสูทของเขาดูไม่เข้ากับบรรยากาศของสวนเลยสักนิด มันดูหรูหราและเป็นทางการเกินไป ราวกับว่าเขาไม่เคยมาเหยียบย่ำผืนดินแห่งนี้มาก่อน "ค่ะ ดิฉันทราบมาเช่นนั้นค่ะ" แพรวาตอบ พลางก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ เธอพยายามไม่สบตาเขาตรงๆ แม้จะรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น "คุณดูตั้งใจกับงานมาก" เขาเอ่ยชม แต่แววตาของเขากลับมองสำรวจไปทั่วสวน ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่าง "ดิฉันรักดอกไม้ค่ะ และมีความสุขทุกครั้งที่ได้ดูแลพวกมัน" แพรวาตอบอย่างจริงใจ "สวนของคุณอัศวินสวยงามมากค่ะ มีพันธุ์ไม้โบราณที่หาดูได้ยากหลายชนิดเลย ดิฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้รับโอกาสดูแลที่นี่" "ผมรู้ว่าคุณมีความสามารถ" เขาหยุดเล็กน้อย "ผมต้องการให้สวนแห่งนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เป็นเหมือนเมื่อก่อน" "เมื่อก่อนเป็นอย่างไรคะ" แพรวาอดสงสัยไม่ได้ คุณอัศวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูด "มันเคยเป็นสวนที่เต็มไปด้วยความสุข เสียงหัวเราะ และความทรงจำที่ดี" เขาตอบเสียงแผ่วเบา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "ผมหวังว่าคุณจะทำได้ตามที่ผมคาดหวัง" "ดิฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ" แพรวาให้คำมั่น "ดิฉันจะทำให้สวนแห่งนี้กลับมาสวยงามที่สุดเท่าที่จะทำได้" คุณอัศวินพยักหน้าเล็กน้อย "ดี" เขาพูดสั้นๆ "ถ้ามีอะไรที่คุณต้องการเพิ่มเติม หรืออยากให้ปรับปรุงตรงไหน แจ้งผู้จัดการส่วนตัวของผมได้เลย" "ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ" แพรวาตอบ คุณอัศวินหันหลังให้เธอ แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แพรวาได้แต่มองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกสงสัยและประหลาดใจ ชายหนุ่มผู้นี้ดูมีอะไรบางอย่างที่ซับซ้อนซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีที่ดูเย็นชาและห่างเหินของเขา แพรวาถอนหายใจเบาๆ แล้วหันกลับมาหากุหลาบมอญตรงหน้า เธอยังคงสงสัยในคำพูดของคุณอัศวิน "ความสุข เสียงหัวเราะ และความทรงจำที่ดี" มันหมายความว่าอย่างไรกันนะ? หรือว่าสวนแห่งนี้เคยมีความทรงจำอันเจ็บปวดบางอย่างซ่อนอยู่? ความคิดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวเธอ แต่แล้วเธอก็สลัดมันทิ้งไป เธอมารับหน้าที่ดูแลสวนแห่งนี้ ไม่ใช่มาสืบเรื่องราวส่วนตัวของเจ้าของ เธอจึงตั้งใจกลับไปทำงานของเธอต่อ การทำงานในสวนแห่งนี้จะไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกความท้าทาย สวนโบราณแห่งนี้มีความงามสง่าที่เป็นเอกลักษณ์ และแพรวาก็รู้สึกผูกพันกับมันอย่างประหลาด ราวกับว่ามันกำลังรอคอยเธอมาปลุกชีวิตชีวาอีกครั้ง