วันเวลาผ่านไปเนิ่นนานกว่าสองสัปดาห์นับตั้งแต่คืนที่ลดารู้ความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับสายเลือดของตนเอง ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง การใช้ชีวิตประจำวันยังคงดำเนินต่อไป แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามและความสับสนมากมาย เธอพยายามทำความเข้าใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของคุณพ่อ คุณแม่ของเธอ และครอบครัวของคุณศตวรรษ เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ลดากำลังรดน้ำต้นไม้ในสวนตามปกติ คุณมาลีก็นั่งลงบนม้านั่งหินอ่อนข้างๆ เธอน้ำเสียงของคุณมาลีฟังดูอ่อนล้า แต่แฝงไปด้วยความตั้งใจ "ลดาน้อย" คุณมาลีเรียกชื่อเล่นที่เธอไม่ได้ยินมานาน "แม่รู้ว่าลดารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว" ลดายืนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคุณมาลี "ค่ะ คุณมาลี ลดา...ลดาเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เอง" คุณมาลีถอนหายใจยาว "แม่ขอโทษนะลูก ที่แม่ไม่เคยบอกความจริงกับลดาก่อน" "ลดาเข้าใจค่ะ" ลดาตอบ "คุณมาลีคงมีเหตุผลของท่าน" "มันไม่ใช่เหตุผลของแม่คนเดียวหรอกลูก" คุณมาลีกล่าว "มันเป็นความปรารถนาของคุณย่าศตวรรษด้วย" "คุณย่าศตวรรษ..." ลดาเอ่ยชื่อนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "ท่านเป็นห่วงแม่ของลดาทุกวัน" คุณมาลีเล่า "ท่านรู้ว่าแม่ของลดาท้อง และท่านก็รู้ว่าคุณพ่อของลดาทราบเรื่องนี้ด้วย" "คุณพ่อของลดา...หมายถึงคุณพ่อของครอบครัวคุณศตวรรษ..." ลดาถาม "ใช่" คุณมาลีพยักหน้า "คุณพ่อของคุณศตวรรษท่าน...ท่านไม่เคยโกรธแม่ของลดานะลูก ท่านเข้าใจสถานการณ์ดี ท่านเสียใจเพียงอย่างเดียวที่ท่านไม่สามารถดูแลแม่ของลดากับลูกในท้องได้" "แล้วทำไม...ทำไมถึงต้องเก็บเป็นความลับมาตลอด" เสียงของลดาสั่นเครือ "เพราะสังคมในสมัยนั้นมันไม่เหมือนสมัยนี้ลูก" คุณมาลีอธิบาย "แม่ของลดาท้องก่อนแต่ง มันเป็นเรื่องใหญ่มากในสมัยนั้น ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป ทั้งแม่ของลดากับลูกจะต้องถูกสังคมประณาม" "แต่...คุณพ่อที่ลดาเคยรู้จัก..." "พ่อของลดา...เขาเป็นคนดีมากนะลูก" คุณมาลีตัดบท "เขารักแม่ของลดาทั้งหัวใจ และเขารับเธอมาเลี้ยงดูราวกับเป็นลูกในไส้" "ลดา...ลดาไม่เคยรู้เลยว่าเขาเป็นคนดีขนาดนี้" ลดาพึมพำ "เขาภูมิใจในตัวลดาทุกวันเลยนะลูก" คุณมาลีพูดพลางยื่นมือมาลูบแก้มของลดาสีหน้าของท่านเต็มไปด้วยความรัก "เขาอยากให้ลดามีชีวิตที่ดี มีความสุข" "แต่เขาก็ไม่เคยบอกความจริงกับลดาเลย" เสียงของลดาดังขึ้นอย่างอดไม่ได้ "เขาอยากจะบอกนะลูก" คุณมาลีกล่าว "แต่แม่ของลดาก็กลัว...กลัวว่าถ้าความจริงถูกเปิดเผยออกไป ลดาจะรับไม่ได้" "แล้วคุณมาลี...คุณมาลีเป็นคนบอกคุณศตวรรษใช่ไหมคะ" คุณมาลีพยักหน้า "ใช่ แม่บอกเขาตอนที่เขาอายุยังน้อยอยู่ แม่เชื่อใจเขา และคิดว่าเขาจะสามารถดูแลสวนแห่งนี้ได้ในอนาคต" "แล้วทำไมคุณศตวรรษถึงยังคงรักษาความลับนี้ไว้" "เพราะเขาได้รับคำสั่งจากแม่ของเขา" คุณมาลีตอบ "แม่ของคุณศตวรรษอยากจะให้เรื่องนี้เป็นความลับตลอดไป เพราะท่านกลัวว่ามันจะสร้างความขัดแย้งในครอบครัว" "แต่ตอนนี้...ทุกอย่างก็ถูกเปิดเผยแล้ว" ลดาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเศร้า "ใช่" คุณมาลีพยักหน้า "และแม่ก็ดีใจที่ลดารู้ความจริง" "ลดา...ลดาไม่รู้จะรู้สึกยังไงดีค่ะ" ลดาเอ่ยด้วยความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา "ทั้งดีใจที่ได้รู้ความจริง ทั้งเสียใจกับคุณพ่อที่ลดาเคยรู้จัก และก็...ก็รู้สึกผิดกับคุณพ่อของครอบครัวคุณศตวรรษ" "ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกลูก" คุณมาลีปลอบ "มันไม่ใช่ความผิดของลดาสักนิดเดียว" "แต่ลดา...ลดาไม่แน่ใจว่าลดาจะสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง" ลดาพูดพลางมองไปรอบๆ สวนที่เคยเป็นที่รักของเธอ "ลดาน้อย" คุณมาลีจับมือของเธอไว้แน่น "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แม่ก็จะอยู่ข้างๆ ลดานะลูก" "ขอบคุณค่ะ คุณมาลี" ลดาตอบด้วยน้ำเสียงที่อุ่นขึ้น "และคุณศตวรรษเขาก็รักลดานะลูก" คุณมาลีเสริม "เขาเข้าใจทุกอย่าง และเขาพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างลดาเสมอ" ลดายิ้มออกมาเล็กน้อย "ลดาเชื่ออย่างนั้นค่ะ" "แต่มีเรื่องหนึ่งที่แม่ต้องบอกลดานะ" คุณมาลีเปลี่ยนเรื่อง "เรื่องของคุณพ่อของลดา...เขาเคยบอกแม่ว่า เขาอยากให้ลดาได้รู้จักกับพี่น้องของเธอ" ลดามองคุณมาลีอย่างสงสัย "พี่น้องเหรอคะ" "ใช่" คุณมาลีตอบ "เธอมีน้องชายหนึ่งคน" ลดานิ่งอึ้งไปอีกครั้ง "น้องชาย...ลดา...มีน้องชาย?" "ใช่" คุณมาลีพยักหน้า "ตอนที่แม่ของลดาท้องกับลดา...พ่อของลดาก็ไม่รู้เรื่องนี้ จนกระทั่งแม่ของลดาท้องกับน้องชายของลดา" "หมายความว่า...หมายความว่าลดา...มีน้องชายที่เกิดจากพ่อคนเดียวกันกับลดา...แต่แม่คนละคน?" "ถูกต้องแล้วลูก" คุณมาลีตอบ "พ่อของลดา...เขา...เขาแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งหลังจากแม่ของลดาเสียชีวิต" "แล้ว...แล้วน้องชายคนนั้นอยู่ที่ไหนคะ" เสียงของลดาสั่นเครือ "เขาอยู่ที่ต่างประเทศ" คุณมาลีตอบ "เขาเป็นลูกชายคนเดียวของคุณพ่อของลดา" "คุณพ่อของลดา...ท่านเสียชีวิตไปแล้วใช่ไหมคะ" "ใช่" คุณมาลียืนยัน "ท่านเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน" ลดาก้มหน้าลงมองมือของตนเอง ความคิดในหัวของเธอตีกันยุ่งเหยิง เรื่องราวที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมานั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "แล้ว...แล้วลดาจะเจอเขาได้ไหมคะ" "แม่ไม่แน่ใจนะลูก" คุณมาลีตอบ "แต่มันก็อาจจะเป็นไปได้" "ลดา...ลดาอยากเจอเขาค่ะ" ลดาพูดอย่างแน่วแน่ "ลดาอยากรู้จักพี่น้องของลดา" "แม่จะช่วยเท่าที่แม่จะทำได้นะลูก" คุณมาลีให้คำมั่น ทั้งสองนั่งเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศในสวนที่เคยสงบสุขกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความรู้สึกที่ซับซ้อน "คุณมาลีคะ" ลดาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ถ้าหาก...หากลดาเป็นลูกของคุณพ่อท่านนั้นจริงๆ...ลดาจะยัง...ยังมีความผูกพันกับครอบครัวคุณศตวรรษอยู่ไหมคะ" คุณมาลีมองตาของลดาสีหน้าเต็มไปด้วยความรัก "แน่นอนอยู่แล้วลูก" ท่านกล่าว "ความรู้สึกของครอบครัวมันไม่ได้วัดกันที่สายเลือดเพียงอย่างเดียว มันวัดกันที่ความรักและความผูกพันที่แท้จริง" "ลดา...ลดาไม่แน่ใจเลยค่ะ" ลดากล่าวอย่างอ่อนแรง "ลดาน้อย" คุณมาลีจับมือของเธอไว้แน่น "ลองมองดูสิ...สวนแห่งนี้...ดอกไม้เหล่านี้...มันเติบโตขึ้นมาด้วยความรักและความเอาใจใส่ของหลายๆ คน...ความสัมพันธ์ของคนเราก็เช่นกัน มันไม่ได้มีแค่เส้นทางเดียว" ลดามองดอกไม้รอบกาย ดอกไม้ที่เธอรัก ดอกไม้ที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลมาตลอด "ลดา...ลดาจะพยายามทำความเข้าใจค่ะ" ลดาพูดอย่างหนักแน่น "ดีมากเลยลูก" คุณมาลีกล่าว "แม่เชื่อว่าลดาจะผ่านมันไปได้" แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดกิ่งไม้ลงมายังพื้นดิน สร้างเงาที่เต้นระบำไปมาบนใบหน้าของลดา ราวกับจะบอกว่า แม้จะมีความร้าวฉานในอดีต แต่ก็ยังมีแสงสว่างแห่งอนาคตที่รออยู่