คำพูดของคุณลดายังคงก้องอยู่ในหูของแพรวา "ถ้าคุณจำทุกอย่างได้... คุณจะยังรู้สึกดีกับคุณแพรวาอยู่ไหมคะ? หรือว่า... คุณจะกลับไปหา... คนที่คุณรัก?" คำถามนั้นเหมือนเงาที่ทอดยาวปกคลุมความสัมพันธ์ที่กำลังงอกงามของเธอกับศตวรรษ แพรวารู้ดีว่าศตวรรษกำลังเผชิญกับพายุครั้งใหญ่ในชีวิต เขาต้องตัดสินใจเลือกระหว่างอดีตที่สมบูรณ์แบบกับอนาคตที่ไม่แน่นอน หลายวันต่อมา ศตวรรษดูเงียบขรึมกว่าปกติ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่คนเดียวในห้องทำงาน ไม่ค่อยออกมาพบปะแพรวาเหมือนเช่นเคย แพรวารู้สึกได้ถึงระยะห่างที่กลับมาคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง หัวใจของเธอเริ่มหวั่นไหว เธอทำทุกอย่างเหมือนเดิม ดูแลสวนรดน้ำพรวนดิน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล เย็นวันหนึ่ง แพรวารวบรวมความกล้า เดินตรงไปยังห้องทำงานของศตวรรษ เธอเคาะประตูเบาๆ "เข้ามาได้" เสียงของศตวรรษดังลอดออกมา แพรวาเปิดประตูเข้าไป เธอเห็นศตวรรษนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเหม่อลอย "คุณศตวรรษคะ" แพรวาเอ่ยเรียก "ฉัน... ฉันเป็นห่วงคุณค่ะ" ศตวรรษหันมามองแพรวา ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้า "ผม... ผมสบายดี" เขาตอบเสียงแผ่วเบา "คุณไม่ได้สบายดีเลยค่ะ" แพรวาเดินเข้าไปหา ยืนอยู่ข้างๆ เขา "คุณเงียบไปหลายวันแล้ว ฉัน... ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" ศตวรรษถอนหายใจยาว "ผมกำลังต่อสู้กับตัวเอง แพรวา" เขาพูด "ผมพยายามที่จะไม่คิดถึงมัน แต่... ความทรงจำมันเหมือนจะค่อยๆ ทะลักเข้ามาทีละนิด" "คุณหมายความว่า..." แพรวาถามอย่างใจหาย "ใช่" ศตวรรษตอบ "ผมเริ่มจำบางอย่างได้... จำได้ว่าเธอยิ้มยังไง จำได้ว่าเธอหัวเราะยังไง จำได้ว่าเรารักกันมากแค่ไหน" แพรวาตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล ภาพของภรรยาเก่าของศตวรรษที่งดงามและเป็นที่รัก มันผุดขึ้นมาในหัวของเธอ เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางเทียบกับความทรงจำอันล้ำค่าเหล่านั้นได้ "แล้ว... คุณ... คุณจะเลือกใครคะ?" แพรวาถาม เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะไม่ได้ยิน ศตวรรษเงยหน้าขึ้นสบตาแพรวา ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดและความสับสนอย่างเห็นได้ชัด "ผม... ผมไม่รู้" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมรักเธอ... ผมรักเธอมากจริงๆ แพรวา แต่... ผมก็รู้สึกกับคุณ... ผมรู้สึกถึงความสบายใจ ความอบอุ่น... ผมรู้สึกว่าคุณเป็นคนที่ใช่ในเวลาที่ผมต้องการมากที่สุด" "แต่ความทรงจำของคุณ..." แพรวากล่าว "มันสำคัญนะคะ คุณศตวรรษ คุณเคยรักเธอมากๆ" "ผมรู้" ศตวรรษยอมรับ "และผมก็ไม่เคยลืมเธอเลย แต่มันเป็นความทรงจำที่เจ็บปวด เป็นเหมือนบาดแผลที่ผมพยายามจะเยียวยา" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "คุณแพรวา... คุณทำให้ผมรู้สึกว่าผมสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ คุณทำให้ผมมีความหวัง" "แต่ถ้าวันหนึ่ง... ถ้าความทรงจำของคุณกลับมาเต็มที่... แล้วคุณพบว่า... ความรักที่คุณมีให้ฉัน... มันไม่เท่ากับความรักที่คุณเคยมีให้เธอ..." แพรวากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า "ฉันจะรับมือกับมันยังไงคะ?" ศตวรรษเอื้อมมือมาจับมือของแพรวาไว้แน่น "ผมไม่รู้แพรวา" เขาพูด "ผมไม่สามารถสัญญาอะไรกับคุณได้ในตอนนี้" "คุณไม่จำเป็นต้องสัญญาค่ะ" แพรวาบอก "ฉันแค่อยากจะรู้... ว่าคุณคิดยังไง" "ผมคิดว่า..." ศตวรรษเริ่มพูด "ผมคิดว่าความรักมันไม่เหมือนกันสำหรับทุกคน มันไม่เหมือนกันในแต่ละช่วงเวลา" เขาหยุดนิดหนึ่ง "ผมรักเธอ... ความรักครั้งนั้นมันสวยงามและบริสุทธิ์ แต่มันก็จบลงไปแล้ว" แพรวากลั้นหายใจ รอคอยคำพูดถัดไปของเขา "ส่วนความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ..." ศตวรรษมองลึกเข้าไปในดวงตาของแพรวา "มันคือความรักที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป มันคือความรักที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมมีค่า มันคือความรักที่ทำให้ผมอยากจะก้าวข้ามอดีตไป" เขาค่อยๆ เลื่อนมืออีกข้างมาประคองใบหน้าของแพรวา "ผมอาจจะยังจำทุกอย่างเกี่ยวกับเธอได้... แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะหยุดรักคุณ" หัวใจของแพรวาเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่ แต่แววตาของศตวรรษดูจริงจังมาก "ผมรู้ว่ามันยาก" ศตวรรษกล่าวต่อ "ผมรู้ว่าคุณกลัว... แต่ผมอยากให้คุณลองเชื่อผมสักครั้ง" แพรวาค่อยๆ พยักหน้า "ฉัน... ฉันจะลองค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "คุณลดา... เธอจะเข้ามาบำบัดผมในอีกไม่กี่วันข้างหน้า" ศตวรรษบอก "ผมไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไง... แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ผมจะบอกคุณเสมอ" "ขอบคุณค่ะ" แพรวาบอก "ฉันจะรอคุณนะคะ" ศตวรรษโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากของแพรวาอย่างอ่อนโยน "ผมรักคุณนะแพรวา" เขาพึมพำ แพรวายิ้มทั้งน้ำตา "ฉันก็รักคุณค่ะ ศตวรรษ" เธอรู้ดีว่าอนาคตยังเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่การที่ศตวรรษเลือกที่จะเผชิญหน้ากับมัน และเลือกที่จะให้โอกาสความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอ มันก็เป็นสิ่งที่มีค่ามากพอแล้ว ขณะที่แพรวาเดินออกจากห้องทำงานของศตวรรษ เธอมองไปยังสวนดอกไม้ที่อยู่เบื้องหน้า ท่ามกลางความสวยงามของดอกไม้นานาชนิด หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความกลัวปะปนกันไป พายุแห่งความทรงจำกำลังจะพัดเข้ามา แต่เธอก็พร้อมที่จะยืนหยัดเคียงข้างศตวรรษ และหวังว่าหัวใจที่กำลังจะผลิบานของพวกเขา จะสามารถผ่านพ้นอุปสรรคครั้งนี้ไปได้.