คลื่นลมในวันนี้สงบกว่าทุกวัน ปิ่นมุกสูดลมหายใจลึก บรรยากาศรอบตัวเธอเต็มไปด้วยความคาดหวังและความกังวล สภาพชุดดำน้ำที่รัดแน่นอยู่บนร่างให้ความรู้สึกคุ้นเคย แต่ความรู้สึกที่ผุดขึ้นในใจตอนนี้กลับไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย "พร้อมนะคุณปิ่น" เสียงทุ้มคุ้นหูดังลอดหน้ากากดำน้ำเข้ามา ชานนท์ส่งยิ้มให้เธอผ่านเลนส์ สายตาของเขาบ่งบอกถึงความมั่นใจและห่วงใยที่ปิ่นมุกสัมผัสได้เสมอ "พร้อมเสมอค่ะคุณชานนท์" เธอตอบกลับไป หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นในการดำน้ำ แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคน การดำน้ำครั้งนี้มีความหมายมากกว่าทุกครั้ง เพราะมันคือการค้นหาคำตอบสุดท้ายของปริศนาที่เธอตามหามานานนับปี ทั้งสองคนก้าวลงสู่ผืนน้ำสีครามใสราวกับมรกต แสงแดดสาดส่องลงมาเป็นลำ สร้างภาพลวงตาใต้ทะเลลึก ทุกสิ่งรอบตัวดูสงบเงียบราวกับโลกอีกใบหนึ่ง ชานนท์นำทางปิ่นมุกไปยังบริเวณที่เขาสงสัยว่าอาจเป็นจุดที่ซากเรือจมอยู่ลึกลงไปกว่าเดิม เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ประสาทสัมผัสทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการสำรวจใต้น้ำ "เห็นอะไรผิดปกติไหมคะ" ปิ่นมุกส่งเสียงถามผ่านอุปกรณ์สื่อสารในชุดดำน้ำ "ยังนะ แต่แถวนี้กระแสน้ำค่อนข้างแรงกว่าที่อื่น สังเกตดีๆ ล่ะ" ชานนท์ตอบพลางชี้ไปที่จุดหนึ่งซึ่งมีมวลน้ำหมุนวนผิดปกติ พวกเขาดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ ความลึกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนปิ่นมุกเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันที่มากขึ้น แสงสว่างจากผิวน้ำเริ่มเลือนหายไป ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวลงเรื่อยๆ สิ่งเดียวที่มองเห็นได้ชัดเจนคือแสงไฟฉายที่ส่องนำทางของชานนท์ "ตรงนั้น!" เสียงชานนท์ตะโกนดังขึ้น ปิ่นมุกรีบหันไปมองตาม เขาชี้ไปยังก้อนหินขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กองปะการัง สิ่งที่สะดุดตาคือมันไม่ใช่ก้อนหินธรรมดา แต่เป็นชิ้นส่วนของบางสิ่งบางอย่างที่มีรูปร่างผิดธรรมชาติ "นั่นมัน..." ปิ่นมุกอุทานเบาๆ เธอค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้เพื่อสำรวจให้แน่ใจ "เหมือนกับที่สลักอยู่บนแผ่นจารึกเลยค่ะ" ชานนท์พยักหน้าเห็นด้วย เขาใช้เครื่องมือเล็กๆ ค่อยๆ แซะเศษหินปูนที่เกาะติดอยู่ออกอย่างเบามือ เผยให้เห็นลวดลายที่สลักไว้อย่างชัดเจน มันเป็นสัญลักษณ์โบราณที่ปิ่นมุกคุ้นเคยเป็นอย่างดี "ใช่เลยค่ะ นี่คือส่วนหนึ่งของเรือลำนั้นแน่ๆ" เธอรู้สึกตื่นเต้นจนแทบจะลืมหายใจ "แต่ดูเหมือนมันจะถูกเคลื่อนย้ายมาจากที่เดิมนะ" ชานนท์สังเกตเห็นร่องรอยการขูดขีดบนพื้นทะเลรอบๆ "เหมือนมีใครจงใจทำให้มันจมลึกลงไปอีก" การค้นพบครั้งนี้ยิ่งเพิ่มความสงสัยให้กับปิ่นมุก เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวจากข้อมูลที่มีอยู่ แผ่นจารึกที่เธอค้นพบก่อนหน้านี้มีข้อความบางส่วนที่บ่งชี้ถึงสมบัติล้ำค่าที่ซ่อนอยู่ในเรือลำนี้ ประกอบกับข้อมูลเรื่องกระแสน้ำที่ผิดปกติในบริเวณนี้ ยิ่งทำให้เธอเชื่อว่าอาจมีบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าการจมน้ำตายตามธรรมชาติ "คุณชานนท์คะ ฉันว่าเราต้องขุดลึกกว่านี้" ปิ่นมุกเสนอ "ฉันมีทฤษฎีที่อยากจะลองพิสูจน์" ชานนท์มองปิ่นมุกด้วยความสงสัย "ทฤษฎีอะไรของคุณปิ่น?" "ฉันคิดว่าเรือลำนี้ไม่ได้จมลงไปเองตามธรรมชาติ แต่อาจจะมีใครบางคนพยายามซ่อนมันเอาไว้" เธออธิบาย "และจากสัญลักษณ์บนแผ่นจารึก ประกอบกับตำแหน่งที่เราเจอชิ้นส่วนนี้ ฉันเชื่อว่าสมบัติที่ถูกกล่าวถึงในตำนาน อาจจะยังคงอยู่ แต่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นตะกอนที่หนากว่าเดิม" ชานนท์ใช้เวลาสักครู่ในการประมวลผลข้อมูล เขามองไปยังทิศทางที่ปิ่นมุกชี้ และคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ "ถ้าเป็นอย่างที่คุณว่าจริง แสดงว่าต้องมีคนรู้เรื่องนี้มาก่อน และพยายามปกปิดมัน" เขาครุ่นคิด "แล้วใครล่ะที่จะทำแบบนั้น?" "นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากรู้ค่ะ" ปิ่นมุกตอบ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยประกายแห่งการค้นหา "เราต้องสำรวจให้ละเอียดกว่านี้" ทั้งสองคนเริ่มการขุดค้นอย่างระมัดระวัง พวกเขาใช้เครื่องมือขุดเจาะขนาดเล็กที่ออกแบบมาเพื่อการสำรวจทางโบราณคดีใต้น้ำ ค่อยๆ ขุดลงไปในพื้นทะเลที่เต็มไปด้วยทรายและตะกอนที่ทับถมกันเป็นเวลานาน การทำงานใต้น้ำเป็นไปด้วยความยากลำบาก ลมหายใจทุกครั้งต้องคำนวณอย่างรอบคอบ การเคลื่อนไหวทุกครั้งต้องแม่นยำเพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายต่อโบราณสถาน หลังจากใช้เวลาอยู่นานพอสมควร เครื่องมือของชานนท์ก็กระทบเข้ากับวัตถุแข็งบางอย่าง "เจออะไรบางอย่างแล้ว!" เขาตะโกน ปิ่นมุกรีบเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ แสงไฟฉายส่องไปยังวัตถุที่โผล่พ้นจากตะกอนขึ้นมา มันเป็นหีบไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนา ผิวของหีบเต็มไปด้วยคราบตะไคร่น้ำและเปลือกหอยที่เกาะติดหนาแน่น แต่โครงสร้างโดยรวมยังคงสมบูรณ์ "นี่มัน... เป็นไปได้ยังไง" ปิ่นมุกพึมพำด้วยความตกตะลึง ชานนท์พยายามเปิดหีบ แต่ดูเหมือนมันจะถูกล็อคอย่างแน่นหนา "ล็อคแน่นมากเลย" เขาบอก "ดูเหมือนจะเป็นกลไกโบราณ" ปิ่นมุกสังเกตเห็นสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนฝาหีบ ซึ่งคล้ายกับสัญลักษณ์บนแผ่นจารึก "ลองดูสิคะ ตรงนี้" เธอชี้ไปยังสัญลักษณ์บางตัว "ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของรหัส" ด้วยความร่วมมือของทั้งสองคน พวกเขาค่อยๆ แกะสลักสัญลักษณ์ต่างๆ บนฝาหีบ และเปรียบเทียบกับข้อมูลที่ปิ่นมุกมี จากแผ่นจารึกและบันทึกโบราณที่เธอได้ศึกษามา ในที่สุด กลไกบางอย่างก็ปลดล็อคออก เผยให้เห็นภายในหีบที่เต็มไปด้วยสิ่งของล้ำค่า ท่ามกลางแสงไฟฉายที่สาดส่องลงไป ปิ่นมุกแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง "นี่มัน... ไม่ใช่แค่ทองคำ" ปิ่นมุกพูดเสียงสั่นเครือ "นี่คือ... สิ่งประดิษฐ์โบราณ! ศิลปวัตถุที่ไม่เคยมีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์!" ภายในหีบนั้นมีเครื่องประดับทองคำที่ประณีตงดงาม อัญมณีหลากสีสันที่ยังคงส่องประกาย และที่สำคัญที่สุดคือวัตถุโบราณที่แกะสลักจากหินบางชนิด ซึ่งมีรูปร่างแปลกตาและดูทรงพลังอย่างน่าประหลาดใจ "นี่คือสมบัติที่แท้จริง" ชานนท์กล่าวด้วยความทึ่ง ทันใดนั้นเอง ปิ่นมุกก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองทองคำ มันเป็นแผ่นจารึกอีกแผ่นหนึ่งที่ดูแตกต่างจากแผ่นจารึกที่เธอเคยพบ มันมีลักษณะคล้ายกับแผนที่ แต่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ที่ไม่คุ้นเคย "นี่มันอะไรกัน?" เธอหยิบมันขึ้นมาดูอย่างพิจารณา "ดูเหมือนจะเป็นบันทึกเพิ่มเติม" ขณะที่ทั้งสองคนกำลังสำรวจสิ่งของภายในหีบ จู่ๆ ชานนท์ก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างผิดปกติ "คุณปิ่น ระวัง!" เขาร้องเตือน แต่ก็สายเกินไป