เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังไล่ตามมาติดๆ ชานนท์กระชากแขนปิ่นมุกให้วิ่งเร็วขึ้น ความมืดมิดของโครงสร้างใต้ทะเลที่ถูกทิ้งร้างกลายเป็นอุปสรรคที่ทำให้การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างยากลำบาก เสียงก้องสะท้อนของรองเท้าบู๊ตที่กระทบกับพื้นโลหะยิ่งเพิ่มความตึงเครียด ชานนท์พยายามประคองปิ่นมุกให้วิ่งไปข้างหน้า ขณะที่สายตาคอยมองหาสัญญาณของทีมค้นหาที่ควรจะมาถึงแล้ว "เราต้องไปถึงทางออกให้ได้!" ชานนท์ตะโกนบอกเสียงหอบ "พวกนั้นตามเรามาไม่ทันแน่ถ้าเราไปถึงก่อน!" "แต่เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะมาช่วยเราจริงๆ" ปิ่นมุกตอบกลับ น้ำเสียงสั่นเครือ เธอไม่แน่ใจเลยว่าคนที่ส่งสัญญาณมานั้นเป็นมิตรหรือศัตรู หรือว่านี่เป็นกับดักที่ซับซ้อนกว่าที่คิด "สัญญาณที่เจอเมื่อวาน...มันฟังดูแปลกๆ นะคะ เหมือนกับไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยทั่วไป" "อย่าเพิ่งคิดมากตอนนี้ปิ่นมุก" ชานนท์พยายามปลอบ "เราต้องเชื่อใจทีมของเรา เรามีข้อมูลที่สำคัญมาก เราต้องเอาออกไปให้ได้" พวกเขาหักเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินที่แคบลง แสงไฟฉายที่ติดอยู่บนหมวกกันน็อคของชานนท์สาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นท่อเหล็กระโยงระยางและสายไฟที่ห้อยต่องแต่ง ผนังที่เคยเป็นสีขาวสะอาดบัดนี้เต็มไปด้วยคราบสนิมและคราบน้ำที่ทำให้ดูน่าขนลุก ยิ่งลึกเข้าไป บรรยากาศยิ่งอับชื้นและเย็นเยียบ ราวกับว่าอุณหภูมิได้ลดลงอย่างรวดเร็ว "ทางนี้!" ชานนท์กะพริบตาให้สัญญาณ ปิ่นมุกเห็นประตูบานใหญ่ที่ดูแข็งแรงทนทานอยู่เบื้องหน้า "น่าจะเป็นทางออกที่เชื่อมต่อกับเรือของเรา" ขณะที่พวกเขากำลังจะวิ่งไปถึงประตู เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง "หยุดอยู่ตรงนั้น!" ทั้งสองคนชะงักกึก หันกลับไปมองด้วยความตกใจ ชายสองคนในชุดดำทะมึนยืนขวางทางเดินอยู่ ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากาก ทำให้มองไม่เห็นอารมณ์ใดๆ แต่แววตาที่ฉายประกายเย็นชาภายใต้หน้ากากนั้นบ่งบอกถึงอันตราย "พวกนายไปไหนมา?" ชายคนหนึ่งถาม เสียงแหบพร่า "แล้วทำไมถึงอยู่ที่นี่?" "พวกเรา...พวกเรากำลังสำรวจ" ชานนท์พยายามตอบอย่างมีสติ "เราได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัยก็เลยรีบออกมา" "สำรวจ? ในโครงสร้างที่ถูกทิ้งร้างแบบนี้?" ชายอีกคนหัวเราะเยาะ "อย่ามาโกหก พวกเราเห็นพวกนายกำลังพยายามจะเข้าถึงห้องควบคุม" ปิ่นมุกรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นระรัว เธอรู้ทันทีว่าพวกนี้ไม่ใช่คนของทีมสำรวจแน่ๆ พวกเขาคือคนที่เธอและชานนท์พยายามหลบหนีออกมาเมื่อคืนนี้ "พวกคุณเป็นใคร?" ปิ่นมุกถาม น้ำเสียงพยายามให้มั่นคง "พวกคุณทำอะไรที่นี่?" "คำถามที่ไร้สาระ" ชายคนแรกตอบ "พวกเราคือคนที่ดูแลสถานที่แห่งนี้ และพวกเราไม่ต้องการให้ใครมารบกวน" เขาก้าวเข้ามาใกล้ ชานนท์รีบขยับตัวไปยืนบังปิ่นมุก "ถ้าพวกเราต้องการจะเข้าไปในห้องควบคุมจริงๆ พวกเราคงทำไปแล้ว" ชานนท์พูดเน้น "เราแค่ผ่านมาเจอและตกใจกับเสียงสัญญาณ" "โกหก!" ชายคนที่สองตะคอก "พวกนายกำลังพยายามจะขโมยข้อมูลสำคัญขององค์กรเรา! พวกเราได้ยินเสียงสัญญาณนั้นแล้ว รู้ว่าพวกนายต้องเข้ามาแน่" "ข้อมูลอะไร?" ปิ่นมุกถามด้วยความสงสัย "พวกคุณกำลังทำอะไรกันแน่? สัญญาณที่ได้ยินเมื่อวาน...มันคืออะไร?" "คำถามเยอะจริงนะ!" ชายคนแรกพูดขึ้น "ถ้าพวกนายไม่ให้ความร่วมมือ พวกเราก็คงต้องใช้กำลัง" เขาส่งสัญญาณให้อีกคนหนึ่ง ทันใดนั้น ชายคนที่สองก็พุ่งเข้ามาหาชานนท์ เขาตัวใหญ่และแข็งแรงกว่าชานนท์อย่างเห็นได้ชัด ชานนท์พยายามปัดป้องและหลบหลีก แต่การต่อสู้ในพื้นที่แคบเช่นนี้เป็นไปอย่างทุลักทุเล "ปิ่นมุก! ไปที่ประตู!" ชานนท์ตะโกนขณะที่เขากำลังปะทะกับชายร่างใหญ่ ปิ่นมุกเห็นโอกาส เธอรีบวิ่งไปยังประตูบานใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล เธอกดปุ่มเปิดประตูด้วยมือที่สั่นเทา ประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นแสงสว่างจากภายนอก เธอหันกลับไปมองชานนท์ที่กำลังต่อสู้กับชายอีกคนอย่างดุเดือด "รีบไป!" ชานนท์ตะโกนอีกครั้ง "ฉันจัดการเอง!" ปิ่นมุกลังเล แต่เมื่อเห็นว่าชานนท์เริ่มเสียเปรียบ เธอก็ตัดสินใจวิ่งออกไปข้างนอก ทันทีที่เธอออกมา เธอก็เห็นเรือสำรวจของทีมที่จอดรออยู่ เธอรีบตะโกนขอความช่วยเหลือ "ช่วยด้วย! มีคนอยู่ที่นั่น!" ลูกเรือบนเรือที่เตรียมพร้อมรับตัวเห็นปิ่นมุกวิ่งออกมาก็รีบเข้าช่วยเหลือ เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทีมสำรวจได้ยินดังนั้นก็รีบเตรียมอาวุธและอุปกรณ์ และมุ่งหน้าเข้าไปในโครงสร้างใต้ทะเลเพื่อช่วยเหลือชานนท์ ขณะเดียวกันภายในโครงสร้างใต้ทะเล ชานนท์กำลังต่อสู้กับชายทั้งสองคนอย่างสุดกำลัง เขาพยายามยื้อเวลาให้ปิ่นมุกหนีไปได้สำเร็จ และคิดหาวิธีที่จะพาตัวเองออกมาจากสถานการณ์อันตรายนี้ "พวกนายคิดว่าจะหนีไปได้เหรอ?" ชายคนแรกพูดขณะที่เขาพยายามจะคว้าตัวชานนท์ "ไม่มีใครหนีจากที่นี่ไปได้ง่ายๆ หรอก!" "ฉันไม่ได้คิดจะหนี" ชานนท์สวนกลับ "ฉันแค่จะเอาตัวรอด" เขาสบโอกาสที่ชายร่างใหญ่เผลอ ชานนท์ใช้แรงทั้งหมดผลักเขาออกไป ชายร่างใหญ่เสียหลักไปชนเข้ากับผนัง ทำให้ชานนท์มีโอกาสที่จะวิ่งไปยังประตูที่ปิ่นมุกเพิ่งเปิดออกไป "ไปแล้ว!" ชานนท์ตะโกนขณะที่เขาพุ่งตัวออกไป แต่ยังไม่ทันถึงประตู ชายคนที่สองก็เข้ามาขวางไว้ได้ทัน เขาคว้าปืนพกออกมาจากซองที่เอว "อย่าขยับ!" เขาตะคอก ชานนท์ชะงัก ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาเหลือบมองไปที่ประตู และเห็นทีมสำรวจกำลังบุกเข้ามา "ปล่อยเขาไป!" เสียงตะโกนดังมาจากทางเข้า ชายทั้งสองคนหันไปมองด้วยความตกใจ พวกเขารู้ว่าไม่สามารถสู้กับทีมสำรวจได้ทั้งหมด "ไป!" ชายคนแรกตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีม "เราต้องไปรายงานหัวหน้า!" ทั้งสองคนรีบวิ่งหายเข้าไปในทางเดินที่มืดมิด ทิ้งให้ชานนท์ยืนหอบเหนื่อยอยู่เพียงลำพัง "ชานนท์! เป็นอะไรหรือเปล่า!" เสียงของหัวหน้าทีมสำรวจดังขึ้น พร้อมกับที่ทีมแพทย์รีบเข้ามาตรวจอาการ "ผมไม่เป็นไรครับ" ชานนท์ตอบเสียงแหบพล่า "แต่พวกนั้น...พวกนั้นหนีไปแล้ว" "ไม่ต้องห่วง" หัวหน้าทีมบอก "เราจะตามหาพวกมันให้เจอ" ชานนท์มองตามทิศทางที่คนร้ายหายไป ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงเกาะกุม เขาได้เผชิญหน้ากับผู้ที่อยู่เบื้องหลังความลับดำมืดใต้ท้องทะเลแล้ว และเขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ