สายลมยามบ่ายพัดโชยมาอย่างแผ่วเบา นำพากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ในสวนเก่าให้ล่องลอยไปทั่ว แพรไหมยังคงยืนอยู่ที่เดิม สวนแห่งนี้กลายเป็นพื้นที่แห่งการเยียวยาและค้นหาความจริงที่ค่อยๆ เปิดเผยออกมาทีละน้อย การสนทนากับนลินได้คลี่คลายปมปริศนาหลายอย่างในใจเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างคำถามใหม่ๆ ขึ้นมาอีกมากมาย "คุณนลิน... หมายความว่ายังไงคะ ที่บอกว่าแม่จะให้คุณเป็นคนดูแลทุกอย่าง" แพรไหมถาม พยายามรวบรวมสติและเรียงร้อยคำถามในหัว "ท่าน... ท่านยกทุกอย่างให้คุณเหรอคะ" นลินส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่การยกให้ในลักษณะนั้นครับ แพรไหม" เขาอธิบาย "คุณแม่ของคุณ... ท่านเป็นนักเขียนที่ประสบความสำเร็จ แต่ท่านก็มีปัญหาทางการเงินอยู่บ้าง ท่านจึงตัดสินใจ... ขายสวนแห่งนี้ให้กับผม" "ขาย... ขายสวนนี้ให้คุณ?" แพรไหมอุทานด้วยความตกใจ "แล้ว... แล้วทำไมท่านไม่เคยบอกฉันเลย" "เพราะท่านไม่อยากให้คุณเสียใจ" นลินตอบ "ท่านรู้ว่าคุณรักสวนแห่งนี้มาก ท่านไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าสูญเสียมันไป" แพรไหมยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ มันเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ความรู้สึกผิดหวัง ความสับสน และความเสียใจถาโถมเข้ามา "แล้ว... คุณ... คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" "ผมย้ายเข้ามาอยู่ตั้งแต่ตอนนั้นครับ" นลินตอบ "ผมรับหน้าที่ดูแลสวนแห่งนี้ และ... ใช้ชีวิตที่นี่" "ใช้ชีวิตที่นี่... หมายถึง... คุณอาศัยอยู่ที่นี่มาตลอด?" แพรไหมถาม น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ใช่ครับ" นลินพยักหน้า "ผมสร้างสตูดิโอเล็กๆ ไว้ตรงนั้น" เขาผายมือไปยังอาคารขนาดเล็กที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ "ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ที่นั่น... เขียนเรื่องราวต่างๆ" "เขียนเรื่องราว..." แพรไหมนึกถึงนิทานที่คุณแม่เคยเล่าให้ฟัง ความเชื่อมโยงระหว่างสวนแห่งนี้กับนิทานของเธอ "แล้ว... นิทาน... นิทานของคุณแม่... คุณ... คุณเป็นคนช่วยท่านเขียนเหรอคะ" นลินยิ้มอย่างอ่อนโยน "ผมช่วยท่านเรียบเรียงครับ แพรไหม" เขาอธิบาย "คุณแม่ของคุณเป็นคนที่มีจินตนาการล้ำเลิศ ท่านมีเรื่องราวมากมายในหัว แต่บางครั้งท่านก็ต้องการคนช่วย... ขัดเกลาถ้อยคำ หรือเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป" "คุณ... คุณรู้จักนิทานทุกเรื่องของคุณแม่เลยเหรอคะ" แพรไหมถามด้วยความประหลาดใจ "ผมรู้จักทุกเรื่องราวที่ท่านเล่าให้ผมฟัง" นลินตอบ "และผมก็... รู้เรื่องราวของคุณดีกว่าที่คุณคิด" "เรื่องของฉัน... คุณหมายถึง... คุณรู้ว่าฉันเป็นใคร... มาจากไหน... ทั้งหมดนั่น?" แพรไหมถามอย่างไม่เชื่อสายตา "ผมรู้ว่าคุณคือลูกสาวสุดที่รักของคุณแม่" นลินกล่าว "ผมรู้ว่าคุณเติบโตมาอย่างไร... และผมก็รู้ว่าคุณ... คุณคือแรงบันดาลใจที่สำคัญที่สุดของท่าน" คำพูดของนลินทำให้แพรไหมรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีใครอีกคนที่รู้จักแม่ของเธอดีเท่าตัวเธอเอง หรือบางที... บางทีนลินอาจจะรู้จักแม่ของเธอดีกว่าเธอเสียอีก "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" แพรไหมเอ่ยเสียงแผ่ว "ทำไม... ทำไมคุณแม่ถึงไม่เคยพูดถึงคุณเลย" "เพราะท่านอยากให้คุณมีชีวิตของคุณเอง" นลินอธิบาย "ท่านอยากให้คุณมีความสุข... ในแบบของคุณ ท่านไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์ของท่านกับผม... มาเป็นภาระหรืออุปสรรคต่อชีวิตของคุณ" "แต่... แต่คุณก็... คุณก็บอกว่าคุณเป็นเหมือนครอบครัวของท่าน" แพรไหมยังคงพยายามทำความเข้าใจ "แล้วทำไม... ทำไมท่านถึงทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง... แล้วจากไป" "มันไม่ใช่การทิ้งไปเฉยๆ หรอกครับ แพรไหม" นลินกล่าวเสียงเศร้า "ท่านต่อสู้กับโรคร้ายมานาน ท่านรู้ว่าเวลาของท่านใกล้จะหมดลงแล้ว ท่านจึง... เตรียมทุกอย่างไว้ให้ดีที่สุด" "เตรียมทุกอย่าง... หมายถึง... เตรียมให้คุณ... ดูแลฉันต่อไป?" แพรไหมถาม น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ใช่ครับ" นลินตอบ "ท่านฝากคุณไว้กับผม ท่านอยากให้ผม... ดูแลคุณ... ให้เหมือนกับที่ท่านเคยดูแลคุณ" แพรไหมทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้เก่าๆ ท่ามกลางดอกไม้นานาชนิด ความทรงจำที่เคยเลือนรางค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยมาที่นี่กับแม่ ภาพแม่ที่กำลังยิ้มแย้มขณะรดน้ำต้นไม้ ภาพแม่ที่เล่านิทานให้เธอฟังใต้ต้นมะม่วงใหญ่... ทุกอย่างเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาด "คุณแม่... คุณแม่รักฉันมากจริงๆ" แพรไหมพึมพำ น้ำตาที่กลั้นไว้ค่อยๆ ไหลรินลงมา "ท่านรักคุณมากที่สุดในโลกครับ" นลินกล่าว เขานั่งลงข้างๆ แพ้ไหมอย่างนุ่มนวล "และผม... ผมก็รักคุณ... ในแบบของผม" คำสารภาพรักของนลินทำให้แพรไหมประหลาดใจยิ่งกว่าสิ่งใด เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจและความอบอุ่น "คุณ... คุณรักฉัน?" แพรไหมถามเสียงสั่น "ใช่ครับ" นลินตอบ "ผมรักคุณ... ตั้งแต่วันแรกที่ผมได้เจอคุณ" แพรไหมมองเข้าไปในดวงตาของนลิน เธอเห็นความรักที่เขาพยายามเก็บซ่อนไว้มาตลอด ความรักที่เกิดจากการเฝ้ามองเธอจากระยะไกล การดูแลเธออย่างเงียบๆ และการทำตามความปรารถนาสุดท้ายของคุณนลินี "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลย" แพรไหมบอก "ฉัน... สับสนไปหมด" "ไม่เป็นไรครับ" นลินตอบ "ผมจะรอ... รอจนกว่าคุณจะพร้อม" เขาหยิบดอกกุหลาบสีแดงสดดอกหนึ่งจากพุ่มใกล้ๆ ยื่นให้กับแพรไหม "ดอกนี้... คุณแม่ของคุณชอบมากที่สุด" แพรไหมรับดอกกุหลาบมาถือไว้ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความเศร้า ความสุข ความหวัง และความรัก "ขอบคุณค่ะ... นลิน" แพรไหมเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผมดีใจครับ... ที่ได้อยู่ตรงนี้... กับคุณ" นลินตอบ ในที่สุด แพรไหมก็เริ่มเข้าใจความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างเธอกับนลิน ความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นจากความรักของคุณนลินี และความผูกพันที่มองไม่เห็น สวนดอกไม้แห่งนี้จึงกลายเป็นสถานที่แห่งการเยียวยา การค้นพบความจริง และจุดเริ่มต้นของความรักครั้งใหม่ ที่กำลังจะผลิบานอย่างงดงาม