เมษาดึงตัวออกมาจากห้วงความคิดที่กำลังสับสน เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนังอีกครั้ง เวลาล่วงเลยมาจนเกือบเที่ยงวันแล้ว แสงแดดอ่อนๆ เริ่มลอดผ่านบานกระจกเข้ามาในสตูดิโอ แต่กลับไม่สามารถสลายความขุ่นมัวในใจของเธอได้เลย การพบกับนนท์เมื่อคืนนี้ยังคงเป็นภาพซ้อนทับกับความทรงจำเก่าๆ ที่พยายามจะฝังกลบเอาไว้เสมอ คำพูดของเขาที่ว่า "ผมยังไม่เคยลืมคุณเลย เมษา" ยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับเสียงสะท้อนจากอดีตที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอด เธอพยายามสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป และหันกลับมาให้ความสนใจกับภาพวาดตรงหน้า สีน้ำมันที่ยังไม่แห้งสนิทสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ สีนวลตาของผืนผ้าใบเปล่าที่รอการแต่งแต้มด้วยฝีแปรงของเธอ แต่ในตอนนี้ มือที่เคยจับพู่กันได้อย่างมั่นคง กลับรู้สึกสั่นเทาอย่างไร้สาเหตุ เธอกำลังจะเริ่มวาดภาพชิ้นใหม่ ภาพที่จะจัดแสดงในงานนิทรรศการที่จะถึงนี้ ซึ่งเป็นงานสำคัญที่สุดในชีวิตการเป็นศิลปินของเธอ "นี่...ถ้าจะวาดอะไร ก็รีบๆ หน่อยนะเมษา งานใกล้เข้ามาแล้วนะ" เสียงของป้าเจนดังมาจากนอกห้อง ป้าเจนคือผู้ดูแลแกลเลอรี่คนเก่าแก่ที่อยู่กับเธอมาตั้งแต่สมัยยังเป็นนักศึกษาศิลปะ เป็นเหมือนแม่คนที่สองที่คอยดูแลเอาใจใส่เธอมาตลอด เมษายกมือขึ้นลูบหน้าเบาๆ "ค่ะป้าเจน เมษากำลังจะเริ่มแล้ว" เธอตอบเสียงอู้อี้ "หน้าตาซีดเซียวเชียว มีเรื่องอะไรหรือเปล่า" ป้าเจนก้าวเข้ามาในสตูดิโอ พร้อมกับถาดที่วางแก้วกาแฟร้อนๆ และขนมปังปิ้งชิ้นหนึ่ง "เปล่าค่ะ แค่คิดงานไม่ออกนิดหน่อย" เมษาพยายามยิ้มให้ป้าเจนดู แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืดเคือง ป้าเจนวางถาดลงบนโต๊ะทำงาน แล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ วางมือลงบนบ่าของเมษาอย่างอ่อนโยน "บอกป้าได้นะ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ หรือคิดมากเกินไป" เมษาหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "เมื่อคืน...เมษาเจอคุณนนท์ค่ะ" ทันทีที่เอ่ยชื่อนั้นออกไป สีหน้าของป้าเจนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาฉายแววความเป็นห่วง "เจอที่ไหน" "ที่แกลเลอรี่ค่ะ เขามาดูงาน...แล้วก็เข้ามาคุยกับเมษา" เมษาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เขา...เขาบอกว่าเขายังไม่เคยลืมเมษาเลยค่ะ" ป้าเจนถอนหายใจเบาๆ "เมษา...ป้าเข้าใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับนนท์เมื่อหลายปีก่อนมันเจ็บปวด แต่เวลามันก็ช่วยเยียวยาทุกสิ่งได้นะ" "แต่...แต่เขามีคู่หมั้นแล้วนะคะป้าเจน" เมษาพูดเสียงแผ่วเบา "เขาจะมาบอกอะไรแบบนี้ตอนนี้ได้ยังไง" "บางที...คนเราก็อาจจะยังไม่รู้ใจตัวเองก็ได้นะ" ป้าเจนพูดพลางลูบแขนเมษาเบาๆ "หรือบางที...สิ่งที่เขาพูด อาจจะเป็นสิ่งที่เขาคิดจริงๆ ในเวลานี้ก็ได้" "แต่เขาจะแต่งงานในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้วนะคะ" เมษาเงยหน้ามองป้าเจน น้ำตาคลอหน่วย "เขาจะทำแบบนี้กับคู่หมั้นของเขาได้อย่างไร" "นั่นก็เป็นเรื่องของเขา เมษา" ป้าเจนกล่าวอย่างนุ่มนวล "หน้าที่ของเราคือการใช้ชีวิตของเราให้ดีที่สุด เตรียมงานนิทรรศการนี้ให้เต็มที่ สัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง สัญญากับคนดู สัญญาที่ให้ไว้กับตัวเองในการเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จ" เมษานิ่งไป เธอรู้ดีว่าป้าเจนพูดถูก แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลายเหลือเกิน ความรู้สึกผิดต่อคู่หมั้นของนนท์ ความรู้สึกสับสนต่อคำพูดของเขา และความรู้สึกที่ยังคงมีบางอย่างที่เธอไม่เคยลืมเขาไปได้จริงๆ "แล้ว...เขาจะไปต่างประเทศอีกนานไหมคะ" เมษาถามออกไปอย่างอดไม่ได้ "เท่าที่รู้...น่าจะไปอีกไม่นานนี้แล้วล่ะ" ป้าเจนตอบ "หลังจากเสร็จธุระบางอย่างที่นี่" "ไป...ไปเมื่อไหร่คะ" "ป้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ" ป้าเจนส่ายหน้า "เขามีทีมงานส่วนตัวที่คอยจัดการเรื่องพวกนี้" เมษาก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่กำลังกำแน่น เธอรู้สึกถึงความกดดันถาโถมเข้ามาอีกครั้ง คล้ายกับว่าทุกอย่างกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าต่อหน้าต่อตาเธอ "ป้าว่า...เรามาดื่มกาแฟกันก่อนนะ" ป้าเจนดึงแก้วกาแฟที่อุ่นกำลังดีมายื่นให้เมษา "แล้วก็ทานขนมปังด้วย หิวแล้วนะ" เมษาพยักหน้ารับ แล้วค่อยๆ จิบกาแฟอุ่นๆ ที่ช่วยคลายความหนาวเย็นในใจไปได้บ้างเล็กน้อย เธอพยายามจะรวบรวมสมาธิกลับมาที่งานศิลปะ แต่ภาพใบหน้าของนนท์ และคำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในความคิดไม่หายไปไหน "คุณนนท์...เขามาที่นี่บ่อยไหมคะ" เมษาถามออกไปอีกครั้ง "ช่วงหลังๆ นี่...เขาก็มาบ่อยขึ้นนะ" ป้าเจนตอบ "แต่ก็ไม่ได้มาหาเมษาหรอก มาดูงานศิลปะนั่นแหละ เขาเป็นนักสะสมงานศิลปะตัวยงเลยนะ" "อืม..." เมษาพึมพำ เธอรู้ดีว่านนท์มีความสนใจในงานศิลปะ แต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะจริงจังถึงขั้นเป็นนักสะสม "คุณนนท์เขาเป็นคนยังไงบ้างคะป้าเจน" เมษาถามต่อด้วยความสงสัย "คุณนนท์น่ะเหรอ" ป้าเจนยิ้มมุมปาก "ก็เป็นคนดีนะ ฉลาด มีความรับผิดชอบสูง เป็นที่รักของทุกคนที่ได้รู้จัก เขาเป็นคนตรงไปตรงมา แต่ก็อ่อนโยน" คำอธิบายของป้าเจน ยิ่งทำให้เมษารู้สึกสับสนมากขึ้นไปอีก เธอยังจำนนท์ในอดีตได้ดี เขาคือคนที่เธอเคยรักหมดหัวใจ แต่ก็เป็นคนที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุดเช่นกัน "คุณนนท์เขาดูเหมือนจะยังไม่ลืมคุณนะเมษา" ป้าเจนพูดขึ้นมาลอยๆ "ถ้าเขาเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวคุณ เห็นว่าคุณเติบโตขึ้นเป็นศิลปินที่เก่งกาจแบบนี้ เขาก็อาจจะ...เสียดายก็ได้" "เสียดายอะไรคะ" เมษาถามกลับ "เสียดาย...ในสิ่งที่เขาเคยปล่อยให้หลุดมือไป" ป้าเจนยิ้มบางๆ "แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม...เมษาก็ต้องเลือกทางเดินของตัวเองนะ" เมษาพยักหน้า เธอรู้ดีว่าเธอต้องเลือกทางเดินของตัวเอง แต่ในตอนนี้ หัวใจของเธอกำลังถูกฉีกออกเป็นสองทาง ทางหนึ่งคือความรู้สึกที่ยังคงมีต่อนนท์ อีกทางหนึ่งคืออนาคตที่เธอตั้งใจจะสร้างขึ้นมาใหม่ "ป้าเจนคะ...ถ้าเมษาจะขออะไรอย่างหนึ่ง" เมษาพูดเสียงเครียด "หลังจากที่งานนิทรรศการจบลงแล้ว...เมษาขอลาออกจากการเป็นศิลปินที่แกลเลอรี่นี้ได้ไหมคะ" ป้าเจนมองเมษาด้วยความตกใจ "ทำไมล่ะเมษา เกิดอะไรขึ้น" "เมษา...เมษาคิดว่าเมษาคงอยู่ที่นี่ต่อไม่ไหวแล้วค่ะ" เมษาพูดเสียงสั่นเครือ "ทุกครั้งที่เมษาอยู่ที่นี่ มันจะทำให้นึกถึงเรื่องราวในอดีต...โดยเฉพาะเรื่องของคุณนนท์" "แต่...นี่คือความฝันของเมษานะ" ป้าเจนจับมือเมษาแน่น "ถ้าเมษาหนีไปแบบนี้...แล้วความฝันของเมษาล่ะ" "เมษาจะหาทางสร้างความฝันของเมษาขึ้นมาใหม่ที่อื่นค่ะ" เมษาตอบ "ที่ที่ไม่มีเรื่องราวของนนท์เข้ามาเกี่ยวข้อง" ป้าเจนมองเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "ถ้าเมษาตัดสินใจแบบนั้นแล้ว...ป้าก็เคารพการตัดสินใจของเมษานะ" เมษาก้มหน้าลง เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่ได้บอกความรู้สึกนี้ออกไป แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกใจหายที่ต้องจากสถานที่ที่เหมือนเป็นบ้านหลังที่สองของเธอไป "เอาล่ะ...มาวาดรูปกันดีกว่า" ป้าเจนพูดเสียงร่าเริงขึ้น "อย่าปล่อยให้เรื่องพวกนี้ มาทำให้คุณค่าของศิลปะในตัวเมษา ลดลงนะ" เมษายิ้มให้ป้าเจน เธอหยิบพู่กันขึ้นมา แล้วจุ่มลงในสีน้ำมันสีแดงสด ภาพใบหน้าของนนท์ที่ปรากฏขึ้นในความคิดเมื่อคืนนี้ ยังคงชัดเจนเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ เธอจะใช้มันเป็นแรงผลักดันในการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอกของเธอ