เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินที่ดังอยู่บนท้องฟ้าดูเหมือนจะก้องสะท้อนอยู่ในหัวใจของเมษาอยู่ตลอดเวลา เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังดึงกระแสเลือดทั้งหมดออกจากร่าง สมุดบันทึกเล่มเล็กที่เธอพกติดตัวมาตลอดถูกเปิดออกอย่างช้าๆ บนหน้ากระดาษมีภาพสเก็ตช์ของนนท์ที่เธอแอบวาดไว้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาเข้ามาในแกลเลอรี่ของเธอ ภาพนั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ สีหน้าจริงจัง แววตาที่สะท้อนความหลงใหลในศิลปะ และรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน "คุณแน่ใจนะคะว่าไม่เป็นไร" เสียงของธนากรดังขึ้นข้างๆ เขาดูเป็นห่วงเป็นใยอย่างแท้จริง แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอต้องไป แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงบ่งบอกถึงความอาทร เมษากลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา เธอหันไปมองธนากร ใบหน้าของเขาฉายแววของการสนับสนุนอย่างเต็มเปี่ยม "ฉันสบายดีค่ะ ขอบคุณมากจริงๆ นะคะสำหรับทุกอย่าง" "ผมดีใจที่ได้ช่วยคุณ" ธนากรยิ้มบางๆ "การไปครั้งนี้คือโอกาสครั้งสำคัญของคุณ อย่าปล่อยให้มันหลุดมือไปนะ" "ฉันรู้ค่ะ" เมษากล่าวเสียงแผ่ว พลางมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน ที่ซึ่งเมฆขาวลอยละล่องราวกับปุยฝ้าย "ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด" แต่ในใจลึกๆ เธอกลับรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง ความรู้สึกที่อึดอัดใจ คล้ายกับมีอะไรบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ การตัดสินใจครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องของอาชีพการงาน แต่มันยังเกี่ยวพันกับหัวใจของเธอด้วย "ถ้ามีอะไร ติดต่อผมมาได้ตลอดนะ" ธนากรพูดต่อ "ผมจะคอยติดตามข่าวคราวของคุณเสมอ" "ขอบคุณค่ะ" เมษากล่าว พร้อมกับพยายามปั้นรอยยิ้ม "แล้ว...คุณนนท์ล่ะคะ ไม่ได้มาส่งด้วยเหรอคะ" คำถามนั้นหลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ธนากรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "เขา... ติดธุระนิดหน่อยครับ" เมษารู้ดีว่าคำว่า "ธุระ" ของธนากรนั้นมีความหมายซ่อนอยู่ เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็พยายามไม่แสดงออก "อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ" ทันใดนั้น สัญญาณเตือนให้ผู้โดยสารคาดเข็มขัดนิรภัยดังขึ้น เครื่องบินเริ่มเคลื่อนตัวออกจากหลุมจอดช้าๆ เมษาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสมาธิ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเข้าไปในอัลบั้มรูปภาพ มีรูปของเธอกับนนท์อยู่หลายรูป ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันในงานแสดงศิลปะ จนถึงวันที่เขามาเยี่ยมสตูดิโอของเธอ "คุณนนท์คะ" เธอกระซิบกับรูปภาพนั้น "เมษาไปนะคะ คุณโชคดีนะคะที่ได้อยู่ห่างจากฉัน" เธอพิมพ์ข้อความหาเขาอย่างรวดเร็ว "ถึงลอนดอนแล้วนะคะ แล้วจะติดต่อกลับไปค่ะ" แล้วเธอก็ส่งข้อความนั้นไป เธอไม่รู้ว่าเขาจะตอบกลับมาเมื่อไหร่ หรือเขาจะตอบกลับมาไหมด้วยซ้ำ ไม่นานนัก เครื่องบินก็เริ่มเร่งความเร็ว และทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งกรุงเทพฯ เมืองที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนหวานและความเจ็บปวดไว้เบื้องหลัง เมษาหลับตาลง ภาพใบหน้าของนนท์ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ เขายังคงเป็นปริศนาที่เธอไม่สามารถไขความกระจ่างได้ "หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะคะ" เธอพึมพำกับตัวเองขณะที่เครื่องบินเริ่มบินสูงขึ้นเรื่อยๆ ตลอดเวลาที่อยู่บนเครื่องบิน เมษารู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป เธอพยายามอ่านหนังสือ ดูหนัง แต่ความคิดก็ยังคงล่องลอยไปหานนท์เสมอ ยิ่งห่างไกลเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าความคิดถึงเขามันยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น "นี่เรากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย" เธอถามตัวเองอย่างฉุนเฉียว "เขาไปต่างประเทศแล้ว เขาจะไม่มีวันกลับมาแล้ว ทำไมเรายังคิดถึงเขาอยู่" คำถามนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอจนกระทั่งเครื่องบินเริ่มร่อนลงสู่สนามบินนานาชาติฮีทโธรว์ กรุงลอนดอน อากาศเย็นยะเยือกปะทะใบหน้าของเธอทันทีที่ประตูเครื่องบินเปิดออก มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากอากาศร้อนชื้นของกรุงเทพฯ อย่างสิ้นเชิง ธนากรได้จัดการเรื่องที่พักและรถรับส่งไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว เมื่อเธอเดินทางมาถึงที่พัก เธอรีบเปิดโทรศัพท์มือถือเพื่อดูว่ามีข้อความจากนนท์หรือไม่ แต่ก็ยังคงไม่มี "สงสัยเขาคงจะยุ่งจริงๆ" เธอปลอบใจตัวเอง พลางจัดข้าวของที่นำมา วันแรกๆ ในลอนดอนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและภารกิจที่ต้องสะสาง เมษามีเวลาก่อนงานแสดงจะเริ่มขึ้น เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเยี่ยมชมสถานที่ต่างๆ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับผลงานของเธอ แกลเลอรี่ชื่อดัง พิพิธภัณฑ์ศิลปะ สวนสาธารณะอันงดงาม ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและวัฒนธรรมที่แตกต่าง เธอแอบหวังเล็กๆ ว่า ในระหว่างที่เธออยู่ที่นี่ นนท์อาจจะติดต่อมา หรืออาจจะบังเอิญเจอเขาที่ไหนสักแห่งในลอนดอน แต่แล้ว ความหวังนั้นก็ค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา "เมษา" เสียงของเจนนิเฟอร์ ผู้จัดการแกลเลอรี่ที่ดูแลงานของเธอในลอนดอนดังขึ้น "คุณพร้อมสำหรับงานแถลงข่าวพรุ่งนี้แล้วใช่ไหมคะ" "พร้อมค่ะ" เมษารับคำ เธอต้องพยายามรวบรวมสมาธิให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน การที่เธอมาอยู่ที่นี่คือโอกาสครั้งสำคัญที่เธอไม่สามารถปล่อยให้มันเสียเปล่าไปได้ "ดีมากค่ะ" เจนนิเฟอร์ยิ้ม "ฉันจะคอยดูแลทุกอย่างเองค่ะ คุณไม่ต้องกังวล" แม้ว่าเจนนิเฟอร์จะให้ความช่วยเหลือเธอเป็นอย่างดี แต่เมษาก็ยังคงรู้สึกเหงา เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงเพื่อนๆ และที่สำคัญที่สุด เธอคิดถึงนนท์ "บางที การอยู่ห่างกันอาจจะทำให้เราเข้าใจอะไรมากขึ้นก็ได้" เธอพูดกับตัวเองขณะมองออกไปนอกหน้าต่างที่มองเห็นวิวเมืองลอนดอนอันงดงาม วันเวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว เมษามีเวลาเพียงสิบวันก่อนที่เธอจะต้องตัดสินใจขั้นสุดท้ายว่าจะตอบรับข้อเสนอไปร่วมแสดงงานที่ลอนดอนอย่างถาวรหรือไม่ ตลอดเวลาสิบวันนั้น เธอยังคงพบปะพูดคุยกับเจนนิเฟอร์อยู่เป็นระยะ บทสนทนาของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยเรื่องราวของศิลปะและความท้าทายใหม่ๆ แต่ก็มีความเข้าใจและความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น "คุณคิดว่าผมจะไป..." เสียงของนนท์ดังแว่วเข้ามาในหัวของเมษา ราวกับว่าเขายังคงอยู่ที่นี่กับเธอ ความทรงจำในวันนั้นยังคงชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ภาพรอยยิ้มของเขา แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่แล้วก็มีรอยร้าวปรากฏขึ้นในความสัมพันธ์ของพวกเขา "บางที... การอยู่ห่างกันอาจจะดีที่สุดแล้ว" เมษาพึมพำกับตัวเอง เธอพยายามสะบัดความคิดทั้งหมดออกไป แต่ดูเหมือนว่ามันจะยิ่งฝังรากลึกมากขึ้น เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมา เตรียมตัวออกไปเดินเล่นในสวนสาธารณะใกล้ๆ เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ และพยายามเคลียร์สมองที่กำลังสับสน "ขอให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีนะ เมษา" เธออวยพรตัวเอง