บรรยากาศในห้องรับแขกของบ้านคุณปรียาสง่างามและอบอุ่น เฟอร์นิเจอร์ที่ดูคลาสสิก และงานศิลปะที่จัดวางอย่างประณีต สะท้อนถึงรสนิยมของเจ้าของบ้านได้อย่างดี เมษานั่งลงบนโซฟาตัวยาวตรงข้ามกับคุณปรียา ส่วนธามนั่งอยู่ข้างๆ เธอ “ขอบคุณที่ให้ฉันเข้ามาที่นี่นะคะ คุณปรียา” เมษากล่าวอย่างนอบน้อม คุณปรียายิ้มบางๆ “ยินดีเสมอค่ะ เมษา ฉันอยากจะคุยกับคุณให้มากกว่านี้เกี่ยวกับความรู้สึกของคุณที่มีต่อภาพวาดนั้น” “ฉัน… ฉันเชื่อว่าภาพวาดนั้นมีความหมายมากกว่าแค่ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ” เมษาเริ่มเล่า “ฉันรู้สึกถึงความฝัน ความหวัง และความรักที่ยิ่งใหญ่ที่ศิลปินต้องการจะสื่อสารออกมา” คุณปรียามองเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ “ถูกต้องแล้วค่ะ เมษา คุณมองเห็นในสิ่งที่หลายคนมองข้ามไป” “แล้ว… ‘สถาบันศิลปะรดา’ ที่ธามพูดถึง… มันมีความเชื่อมโยงกับภาพวาดนี้อย่างไรคะ” เมษาถามอย่างตรงไปตรงมา คุณปรียาสูดหายใจเข้าลึกๆ “นที… พี่ชายของฉัน… เขามีความฝันที่ยิ่งใหญ่ร่วมกับรดาค่ะ พวกเขาอยากจะสร้างสถานที่ ที่เป็นเหมือนแหล่งบ่มเพาะศิลปะ เป็นที่ที่ศิลปินรุ่นใหม่จะได้มีโอกาสแสดงผลงาน และได้รับการสนับสนุน” “เขาตั้งใจจะให้ชื่อสถานที่นั้นว่า ‘สถาบันศิลปะรดา’ ค่ะ” เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “มันเป็นความฝันที่สวยงามมาก… แต่โชคชะตากลับเล่นตลก” “แล้วทำไม… ทำไมถึงไม่เคยมีใครพูดถึงสถาบันนี้เลยคะ” ธามถาม “หลังจากรดาเสียชีวิต… นทีเสียใจมาก เขาแทบจะจมปลักอยู่กับความเศร้า เขาไม่สามารถทำตามความฝันของเขาได้อีกต่อไป” คุณปรียากล่าว “ภาพวาดนั้น… มันเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่เขาตั้งใจจะวาดขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความฝันนั้น… เป็นสัญลักษณ์ของรักที่ไม่มีวันจางหายไป” “แต่… มันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้นนะคะ” เมษากล่าว “ฉันรู้สึกว่า… มันมีความหวังแฝงอยู่ในนั้นด้วย” “ใช่ค่ะ” คุณปรียาพยักหน้า “แม้ว่านทีจะเสียใจมากเพียงใด เขาก็ยังคงเชื่อในพลังของศิลปะ และเชื่อว่าความรักของเขากับรดา จะเป็นแรงบันดาลใจให้คนรุ่นหลังได้เสมอ” “ภาพวาดนั้น… ไม่ใช่แค่บันทึกความทรงจำ แต่เป็นเหมือน ‘เมล็ดพันธุ์’ แห่งความหวัง ที่เขาหวังว่าวันหนึ่ง จะมีใครสักคนได้พบเจอ และทำให้ความฝันนั้นเป็นจริง” คุณปรียากล่าว “ฉันนำภาพวาดนี้ออกมาจัดแสดง… เพราะฉันเชื่อว่าเมษา… ด้วยหัวใจของความเป็นศิลปิน เธอจะสามารถเข้าใจความหมายที่แท้จริงของมัน และอาจจะ… เป็นผู้ที่ทำให้ความฝันของพี่ชายฉันเป็นจริงได้” เมษารู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น แต่ก็มีความรู้สึกที่อบอุ่นใจเข้ามาแทนที่ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้ดีพอหรือเปล่าค่ะ” “คุณทำได้แน่นอนค่ะ เมษา” ธามกล่าวพร้อมกับจับมือเธอเบาๆ “ผมเชื่อในตัวคุณ” “ฉันเห็นแววตาของคุณ… ตั้งแต่วันแรกที่คุณเห็นภาพวาดนั้น” คุณปรียากล่าว “ฉันเห็นความตั้งใจของคุณ ที่จะทำความเข้าใจมัน และฉันเชื่อว่า… ด้วยพลังแห่งศิลปะ และความรักที่บริสุทธิ์ของคุณ… คุณจะสามารถจุดประกายความหวังนี้ขึ้นมาอีกครั้งได้” “ฉัน… ฉันอยากจะทำค่ะ” เมษากล่าวเสียงหนักแน่น “ฉันอยากจะสานต่อความฝันของคุณอา และรดา” “ดีมากค่ะ” คุณปรียายิ้มอย่างมีความสุข “ฉันจะช่วยคุณเต็มที่เท่าที่จะทำได้” ธามมองเมษาด้วยความภาคภูมิใจ “ผมรู้ว่าคุณจะทำได้” “แล้ว… เรื่องการเดินทางของคุณล่ะคะ” เมษาหันไปถามธาม “คุณจะไปเมื่อไหร่” ธามถอนหายใจ “ผมพยายามเจรจาต่อรองกับทางบริษัทแล้วครับ อาจจะเลื่อนได้อีกสัก 2-3 สัปดาห์” “2-3 สัปดาห์…” เมษากล่าวเสียงเบา “มันอาจจะเพียงพอ…” “เพียงพอสำหรับอะไรคะ” คุณปรียาถาม “เพียงพอสำหรับเราที่จะเริ่มวางแผนบางอย่างค่ะ” เมษากล่าว “ฉันคิดว่า… เราอาจจะสามารถเริ่มต้น ‘สถาบันศิลปะรดา’ ในรูปแบบใหม่ได้” “รูปแบบใหม่… อย่างไรคะ” ธามถามด้วยความสนใจ “อาจจะเริ่มจากการจัดนิทรรศการเล็กๆ หรืออาจจะสร้างพื้นที่ออนไลน์เพื่อสนับสนุนศิลปินรุ่นใหม่” เมษากล่าว “เราสามารถใช้ภาพวาดโบราณเป็นแรงบันดาลใจ และใช้เรื่องราวของความรักและความเสียสละของคุณอาและรดา เป็นแกนหลักในการสื่อสาร” คุณปรียามองเมษาด้วยความชื่นชม “ความคิดของคุณดีมากเลยค่ะ เมษา” “ฉันคิดว่า… นี่อาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการทำให้ความฝันของนทีเป็นจริง” คุณปรียากล่าว “มันอาจจะไม่ใช่สถาบันที่ใหญ่โต แต่จะเป็นสถาบันที่เต็มไปด้วยหัวใจ และความตั้งใจที่แท้จริง” ธามยิ้ม “ผมพร้อมที่จะสนับสนุนคุณเต็มที่ครับ เมษา” เมษากลั้นหายใจด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น เธอรู้สึกว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย แต่เธอก็ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป เธอมีธาม และคุณปรียา ที่พร้อมจะร่วมเดินทางไปกับเธอ “ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” เมษากล่าว “เพื่อความฝันของพวกเขา… และเพื่ออนาคตของศิลปะ” แสงแดดยามบ่ายยังคงสาดส่องเข้ามาในห้องรับแขก ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง เมษา, ธาม และคุณปรียา นั่งคุยกันต่อไป วางแผนถึงอนาคตของ “สถาบันศิลปะรดา” ที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นอีกครั้ง ด้วยความรัก ความฝัน และพลังแห่งศิลปะที่ไม่มีวันจางหายไป