เช้าวันรุ่งขึ้น เมษาเดินทางไปยังบ้านของธามแต่เช้าตรู่ เธอรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อย แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ธามรอเธออยู่ที่หน้าบ้าน ใบหน้าของเขายังคงดูเคร่งเครียดจากการนอนไม่หลับ "สวัสดีครับคุณเมษา" ธามกล่าวทักทาย "ผมรีบกลับมาตั้งแต่ตีห้าแล้วครับ" "ขอบคุณนะคะธาม" เมษารับคำ "คุณได้คุยกับคุณตาแล้วหรือยังคะ?" "กำลังจะครับ" ธามพยักหน้า "ท่านดูเหมือนจะจำเรื่องทราวดีได้นะครับ แต่ท่านก็ดูสับสนนิดหน่อย คงเป็นเพราะเวลาที่ผ่านไปนานมาก" ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านดูเงียบสงัด ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่าง คุณตาของธามนั่งอยู่บนเก้าอี้เท้าแขนตัวเก่าในห้องนั่งเล่น ใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่แววตายังคงฉายประกายความเฉลียวฉลาด "สวัสดีครับคุณตา" ธามเข้าไปกราบที่ตักท่าน "ผมพาคุณเมษามาเยี่ยมครับ" คุณตาของธามมองเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "สวัสดี… หนู… หนูเป็นใครกันนะ… หน้าตาคุ้นๆ เหมือนใครบางคน… เหมือน… เหมือนหลานสาวของฉันเลย" "ผมชื่อเมษาครับคุณตา" เมษารีบกล่าว "ผมเป็นเพื่อนกับธามครับ" "เมษา… เมษา…" คุณตาทวนชื่อซ้ำ "ชื่อนี้… ไม่คุ้นหูเลย… แต่หน้าตา… เหมือน… เหมือน… อ้อ… เหมือนย่าของฉันตอนสาวๆ เลย!" เมษากับธามมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "เหมือนย่าของคุณเหรอคะ?" เมษาถาม "ใช่… เหมือนมาก… โดยเฉพาะดวงตา…" คุณตากล่าวพลางมองเมษาอย่างพิจารณา "แต่… ย่าของฉัน… ท่านชื่อ… ทราวดี" คำว่า "ทราวดี" ดังขึ้นราวกับเสียงฟ้าผ่าในความเงียบของห้อง เมษาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอคิดว่าเธออาจจะหูฝาดไป "คุณตา… เมื่อกี้คุณตาพูดว่า… ชื่อทราวดีเหรอครับ?" ธามถามเสียงสั่น คุณตาพยักหน้าช้าๆ "ใช่… ทราวดี… หลานสาวที่ฉันรักที่สุด… หายไปนานมาก… ไม่เคยกลับมาอีกเลย…" "คุณตาครับ" ธามตัดสินใจหยิบรูปถ่ายเก่าที่เมษานำมาให้ "รูปนี้… ใช่ทราวดีไหมครับ?" คุณตาของธามรับรูปถ่ายไปจากมือธาม ดวงตาของท่านเบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ท่านจ้องมองรูปถ่ายนั้นนิ่งนาน ราวกับเวลาหยุดหมุน "ทราวดี… ของฉัน…" ท่านพึมพำเสียงแผ่วเบา "สวยเหลือเกิน… สวยงามเหมือนนางฟ้า… แต่… ทำไม… ดวงตาของเธอ… ถึงเศร้าขนาดนี้?" "คุณตาครับ… คุณตาจำได้ไหมครับ… ว่าเกิดอะไรขึ้นกับทราวดี?" ธามถามอย่างใจเย็น คุณตาถอนหายใจยาว เสียงของท่านเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "เรื่องมันนานมากแล้ว… นานมากจริงๆ… ตอนนั้น… ฉันยังเด็กมาก… ทราวดี… เป็นพี่สาวของฉัน… เราสนิทกันมาก… เธอเป็นศิลปินที่มีพรสวรรค์… เธอวาดรูปเก่งมาก… ฉันชอบมองเธอวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก" "แล้ว… เกิดอะไรขึ้นครับ?" ธามถามต่อ "มีผู้ชายคนหนึ่ง… เขาเข้ามาในชีวิตของทราวดี" คุณตากล่าว "เขาเป็นนักสะสมงานศิลปะ… เป็นคนร่ำรวย… เขาหลงรักทราวดีมาก… และทราวดีก็รักเขาตอบ" "แล้ว… ผู้ชายคนนั้น… เขาเป็นใครครับ?" เมษาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "เขา… เขาคือ… พ่อของฉัน… พ่อของธาม" คุณตาของธามตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เมษาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเรื่องราวจะพลิกผันไปถึงขนาดนี้ นี่คือความลับที่ซ่อนอยู่ในภาพวาดจริงๆ หรือ? "พ่อของผม… เป็นคนรักของทราวดี?" ธามถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "แต่… ทราวดี… เป็นพี่สาวของคุณตา… แล้ว… คุณย่าของผมล่ะครับ?" "คุณย่าของธาม… คือ… พี่สาวคนโตของทราวดี" คุณตาของธามอธิบาย "คือ… น้าของฉันเอง… ตอนนั้น… พ่อของธาม… เขายังไม่ได้แต่งงานกับคุณย่า… เขาแอบคบอยู่กับทราวดี… แต่ครอบครัวของเรา… ไม่เห็นด้วย… พวกเขาคิดว่าทราวดี… ไม่คู่ควรกับตระกูลของเรา… พ่อของฉัน… เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับคุณย่า… เพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูล" "แล้ว… ทราวดีล่ะครับ?" ธามถามเสียงสั่น "ทราวดี… เสียใจมาก… เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังจากคนที่เธอรัก… และจากครอบครัวของเธอเอง… เธอจึง…ตัดสินใจหายไป… ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง…" คุณตากล่าว "ภาพวาดที่เธอวาด… ส่วนใหญ่… เธอจะลงลายเซ็นของตัวเอง… แต่… บางภาพ… โดยเฉพาะภาพที่เธอวาดให้พ่อของธาม… เธอจะใช้ลายเซ็นอื่น… หรือไม่ก็… จงใจลบมันออกไป… เพื่อซ่อนความสัมพันธ์ของพวกเรา" "แล้ว… สร้อยคอรูปดาวล่ะครับ?" เมษาถาม "มันเกี่ยวข้องอย่างไร?" "สร้อยเส้นนั้น… คือสร้อยที่พ่อของฉัน… ตั้งใจจะมอบให้ทราวดี… เป็นของขวัญ… แต่สุดท้าย… เขาก็ไม่ได้ให้" คุณตาของธามกล่าว "เมื่อทราวดีหายไป… สร้อยเส้นนั้น… ก็ถูกส่งต่อมาให้… น้าของฉัน… หรือก็คือ… คุณย่าของธาม… และกลายเป็นสมบัติตกทอดของตระกูลมาจนถึงทุกวันนี้" เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เรื่องราวที่เธอพยายามปะติดปะต่อมาตลอดหลายวัน กลับกลายเป็นโศกนาฏกรรมที่ซับซ้อนกว่าที่เธอเคยคาดคิด "หมายความว่า… ฉัน… อาจจะเป็น… ลูกหลานของทราวดี?" เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสั่นเครือ "แล้ว… คุณตา… ท่านเคยบอกว่า… หน้าตาฉันเหมือนย่าของท่าน… ย่าของคุณ… ก็คือพี่สาวของทราวดี… แล้ว… ฉัน… คือ…?" "หนู… หน้าตาเหมือนย่าของฉัน… ซึ่งก็คือพี่สาวของทราวดี… แต่… หนูมีใบหน้า… ที่เหมือนทราวดีมากกว่า… ดวงตาของหนู… แววตาของหนู… มันเหมือนกับทราวดี… ราวกับ… ภาพสะท้อนของเธอในอดีต" คุณตาของธามกล่าว ความจริงที่ถูกเปิดเผยตรงหน้า ทำให้เมษารู้สึกเหมือนถูกกระชากให้หลุดจากโลกแห่งความเป็นจริง เธอคือหลานสาวของทราวดี? ศิลปินสาวผู้เลอโฉมที่หายสาบสูญไปอย่างปริศนา? "นี่มัน… ไม่น่าเชื่อเลยครับ" ธามกล่าวเสียงแผ่วเบา "ผมไม่เคยคิดเลยว่า… เรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้" "มันคือโศกนาฏกรรมแห่งรัก… ที่ถูกปกปิดมานานหลายปี" คุณตาของธามกล่าวอย่างเหนื่อยอ่อน "ทราวดี… เธอเป็นเหยื่อของสังคม… และความคาดหวังของครอบครัว… เธอเลือกที่จะหายไป… เพื่อหนีจากความเจ็บปวด… แต่… เธอทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้… เพื่อให้คนรุ่นหลังได้ค้นพบความจริง" เมษานั่งนิ่ง จ้องมองรูปถ่ายของทราวดีอีกครั้ง ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมดวงตาของหญิงสาวในภาพถึงได้เศร้าสร้อยนัก มันคือความเจ็บปวดจากการถูกคนที่รักและครอบครัวปฏิเสธ "แล้ว… ทำไม… ลายเซ็นบนภาพวาด… ถึงได้ถูกลบเลือนไป?" เมษาถาม "พ่อของธาม… เขารู้สึกผิด… เขาพยายามจะเก็บรักษาภาพวาดเหล่านั้นไว้… โดยไม่ให้ใครรู้… โดยเฉพาะ… ภรรยาของเขา… ซึ่งก็คือ… คุณย่าของธาม… เขาจึงพยายามจะลบ… หรือบิดเบือนลายเซ็น… เพื่อไม่ให้ใครสงสัย… แต่… เขาก็ยังคงเก็บภาพวาดเหล่านั้นไว้อย่างดี… เพราะมันคือ… ความทรงจำสุดท้าย… ที่เขามีต่อทราวดี" คุณตาของธามอธิบาย เมษาพยักหน้าช้าๆ เธอเริ่มเข้าใจทุกอย่างแล้ว ความเชื่อมโยงระหว่างเธอกับทราวดี สร้อยคอรูปดาว ลายเซ็นที่ถูกลบเลือน ทั้งหมดนี้คือชิ้นส่วนของปริศนาที่ถูกซ่อนไว้ "ขอบคุณมากค่ะคุณตา" เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "คุณได้ช่วยเปิดเผยความจริงที่สำคัญมากให้กับพวกเรา" คุณตาของธามยิ้มบางๆ "ความจริง… ย่อมเปิดเผยออกมาเสมอ… ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม… ทราวดี… เธอคงจะดีใจ… ที่ความจริงได้ปรากฏออกมาเสียที"