ค่ำคืนนั้น เมษาเดินออกจากแกลเลอรี่มาพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลาย ท้องฟ้ามืดครึ้ม มีเมฆฝนก่อตัวอยู่เป็นระยะ บรรยากาศรอบตัวช่างแตกต่างจากความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในใจของเธอโดยสิ้นเชิง เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้จุดหมาย ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปตามสายลม เธอคิดถึงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นกับนนท์ ตั้งแต่วันแรกที่พบกันในแกลเลอรี่แห่งนี้ ภาพความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับภาพยนตร์ที่กำลังฉายซ้ำ วันแรกที่ได้เจอกันในวันฝนพรำนั้น นนท์ในชุดสูทเรียบร้อย ยืนชมภาพวาดของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ เขาเข้ามาทักทายเธออย่างสุภาพ และชวนเธอคุยถึงงานศิลปะของเธออย่างออกรส ราวกับว่ารู้จักเธอมานาน “ภาพนี้ของคุณมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดผมมากครับ” นนท์เคยกล่าวในวันนั้น “มันมีความเศร้าที่สวยงามอยู่ในนั้น” เมษารู้สึกประหลาดใจที่เขาสามารถตีความงานของเธอได้อย่างลึกซึ้งขนาดนั้น “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ “ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมมันถึงออกมาเป็นแบบนี้” บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างราบรื่น พวกเขาพูดคุยกันเรื่องศิลปะ เรื่องราวในชีวิต และความฝัน มันเหมือนกับการพบเจอคนในวงการเดียวกัน ที่มีความเข้าใจในภาษาเดียวกัน หลังจากวันนั้น นนท์ก็เข้ามาหาเธอที่แกลเลอรี่บ่อยขึ้น พวกเขามักจะใช้เวลาพูดคุยกันท่ามกลางผลงานศิลปะที่หลากหลาย บางครั้งก็ออกไปทานข้าวด้วยกัน หรือเดินเล่นตามสวนสาธารณะ เมษานึกถึงค่ำคืนที่พวกเขาเคยนั่งคุยกันใต้แสงดาว หลังจากไปร่วมงานเปิดตัวนิทรรศการแห่งหนึ่ง นนท์เล่าเรื่องราวชีวิตของเขาให้เธอฟังอย่างเปิดเผย ความใฝ่ฝันที่จะได้ออกไปสัมผัสโลกกว้าง ความหลงใหลในงานศิลปะที่เขาเป็นนักสะสม “ผมอยากจะเห็นงานศิลปะของทุกมุมโลกครับเมษา” นนท์เคยกล่าวขณะที่มองขึ้นไปบนท้องฟ้า “ผมอยากจะเรียนรู้จากศิลปินทุกคน” เมษาเองก็เล่าถึงความฝันของเธอ การได้จัดนิทรรศการของตัวเองในระดับสากล การได้ถ่ายทอดเรื่องราวและความรู้สึกผ่านปลายพู่กันของเธอ “ฉันอยากให้งานของฉันเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกค่ะ” เมษากล่าว “อยากให้ผู้คนได้สัมผัสถึงสิ่งที่ฉันต้องการจะสื่อสาร” นนท์ยื่นมือมาสัมผัสแขนของเธอเบาๆ “ผมเชื่อว่าคุณทำได้ เมษา” ความทรงจำเหล่านั้นทำให้หัวใจของเมษาอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกันก็เจ็บปวด เธอไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังจะถูกทดสอบด้วยระยะทางอันไกลโพ้น ขณะที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิด เธอก็เดินมาถึงริมแม่น้ำ เจ้าพระยา สายลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้าของเธอ ทำให้อะดรีนาลีนในร่างกายสูบฉีดขึ้นเล็กน้อย เธอหยุดยืนอยู่ที่ราวสะพาน มองดูเรือที่แล่นผ่านไปมาอย่างเชื่องช้า “ถ้าเวลาสามารถย้อนกลับไปได้…” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันคงจะบอกเขาไปให้มากกว่านี้” “บอกอะไรไปให้มากกว่านี้หรือครับ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง เมษารีบหันไปมอง นนท์ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มบางๆ “นนท์! คุณมาได้ยังไงคะ” เมษาตกใจจนแทบจะพูดไม่ออก “ผมโทรหาคุณไม่ติด ก็เลยลองมาดูแถวนี้” นนท์เดินเข้ามาใกล้ “เห็นคุณยืนอยู่คนเดียว เลยคิดว่าคงมีอะไรอยากจะคุย” เมษารู้สึกเหมือนกำลังฝันไป “คุณ…คุณไม่ได้อยู่ที่บ้านเหรอคะ” “ผมแวะมาเดินเล่นแถวนี้ก่อน” นนท์ตอบ “เผื่อจะมีโอกาสได้เจอคุณ” ทั้งสองยืนมองหน้ากันนิ่ง มีเพียงเสียงน้ำที่กระทบฝั่งเท่านั้นที่ดังขึ้น “คุณ…รู้ไหมว่าผมกำลังจะไป” นนท์กล่าวขึ้นทำลายความเงียบ “ผมไม่อยากจะไปโดยที่ยังไม่ได้คุยกับคุณให้เคลียร์” เมษาก้มหน้าลง “หนูรู้ค่ะ” “ผม…ผมไม่อยากให้เรื่องของเราจบลงแค่นี้” นนท์กล่าวอย่างจริงจัง “ผมอยากให้เรายังคงติดต่อกัน ผมอยากให้เรา…ลองดูกันต่อไป” หัวใจของเมษาเต้นรัว เธอไม่เคยคิดว่านนท์จะพูดอะไรแบบนี้ออกมา “แต่…คุณจะต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ” “ผมรู้ว่ามันจะยาก” นนท์ตอบ “แต่ผมอยากจะลอง ผมอยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมจะรักษาสัญญา” เมษารู้สึกสับสนไปหมด ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในจิตใจ เธอดีใจที่นนท์ยังมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็กลัวความผิดหวัง กลัวว่าความสัมพันธ์นี้จะไปไม่รอด “หนู…หนูไม่รู้จะพูดยังไงค่ะ” เมษาตอบเสียงแผ่ว “หนู…หนูรู้สึกดีกับคุณมากจริงๆ นะคะ” นนท์ยื่นมือมาประคองใบหน้าของเมษาไว้เบาๆ “ผมรู้” เขาพูด “และผมก็รู้สึกเหมือนกัน” เขาโน้มตัวลงมาจุมพิตเธออย่างแผ่วเบา ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ ริมแม่น้ำ ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนนั้น จุมพิตที่เต็มไปด้วยความรู้สึก ความหวัง และความไม่แน่นอน “ผมสัญญาว่าผมจะติดต่อคุณเสมอ” นนท์กระซิบข้างหูเธอ “และผมจะกลับมา” เมษารู้สึกเหมือนมีน้ำตาไหลออกมา เธอไม่แน่ใจว่ามันคือน้ำตาแห่งความสุข หรือน้ำตาแห่งความกังวล “หนู…หนูจะรอค่ะ” เธอตอบ การพบกันโดยบังเอิญในค่ำคืนนี้ ทำให้ความรู้สึกของเมษาต่อนนท์ชัดเจนยิ่งขึ้น เธอไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป แม้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนก็ตาม