หลังจากออกจากห้องพักของคุณพ่อภานุวัฒน์แล้ว ทั้งสองคนก็เดินออกมาที่สวนหย่อมของโรงพยาบาล อากาศยามบ่ายเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศรอบตัวดูสงบร่มเย็น เหมาะแก่การพูดคุยถึงเรื่องราวที่เพิ่งค้นพบ "ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ" พิมพ์ดาวเอ่ยขึ้นมาลอยๆ "ว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อน" ภานุวัฒน์หันมามองเธอ ยิ้มบางๆ "ผมก็เหมือนกันครับ ผมไม่เคยคิดเลยว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่พ่อเคยพูดถึง จะกลายมาเป็นคุณ" "แล้วตอนนั้น... คุณภานุวัฒน์เป็นเด็กแบบไหนคะ" พิมพ์ดาวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ผมเหรอครับ" ภานุวัฒน์หัวเราะเบาๆ "ตอนนั้นผมคงจะเป็นเด็กที่ซนมากครับ ชอบวิ่งเล่นไปทั่ว แล้วก็ชอบทำตัวเป็นพี่ใหญ่ คอยสั่งสอนน้องๆ" "ขนาดนั้นเลยเหรอคะ" พิมพ์ดาวแกล้งแซว "แน่นอนครับ" ภานุวัฒน์ทำหน้าทะเล้น "แต่พอโตขึ้นมาหน่อย ก็เริ่มจะขี้อาย ไม่กล้าแสดงออก" "แล้วก็กลายเป็นคนเย็นชาอย่างทุกวันนี้ใช่ไหมคะ" พิมพ์ดาวเสริม "อาจจะมีส่วนครับ" ภานุวัฒน์ยอมรับ "บางทีการที่ผมเป็นคนไม่ค่อยแสดงออก ก็ทำให้คนอื่นเข้าใจผิด คิดว่าผมเป็นคนยังไง" "ฉันเองก็เคยเข้าใจผิดคุณค่ะ" พิมพ์ดาวพูดอย่างจริงใจ "ฉันคิดว่าคุณเป็นคนไม่ดีเลย" "ผมเข้าใจครับ" ภานุวัฒน์ตอบ "ผมทำตัวไม่ดีกับคุณจริงๆ ทำให้คุณต้องเจ็บปวด" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจับมือของพิมพ์ดาวไว้แน่น "แต่ตอนนี้ ผมได้บอกคุณไปแล้วว่าผมรักคุณ แล้วผมก็จะไม่ปล่อยมือคุณไปไหนอีกแล้ว" พิมพ์ดาวมองมือของเขาที่กุมมือเธอไว้อย่างมั่นคง หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความสุข เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากมือของเขา "ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอตอบกลับไปอย่างมั่นใจ "ฉันดีใจที่เราได้มาเจอกันอีกครั้ง" "ผมก็ดีใจครับ" ภานุวัฒน์กล่าว "เหมือนโชคชะตาตั้งใจจะเล่นตลกกับเรา ตั้งแต่เด็กจนโต" "แล้ว... คุณพ่อท่านจะดีใจมากเลยนะคะ ถ้าท่านรู้ว่าเราสองคนรักกันจริงๆ" พิมพ์ดาวบอก "ผมรู้ครับ" ภานุวัฒน์ตอบ "ผมคิดว่าพ่อคงจะมีความสุขมาก" "เรื่องปมในอดีตของคุณภานุวัฒน์... คุณพ่อท่านทราบไหมคะ" พิมพ์ดาวถามอย่างระมัดระวัง ภานุวัฒน์ถอนหายใจเบาๆ "พ่อผมรู้ครับ ท่านเองก็เสียใจที่ผมต้องเจอเรื่องแบบนั้น" "แล้ว... คุณพ่อท่านเองก็มีส่วนที่ทำให้คุณภานุวัฒน์กลายเป็นคนแบบนี้หรือเปล่าคะ" พิมพ์ดาวถามต่อ "ผมว่า... มันมีส่วนครับ" ภานุวัฒน์ยอมรับ "แต่ผมก็ไม่ได้โทษพ่อผมนะ ท่านเองก็ทำเท่าที่ท่านจะทำได้" "ฉันเข้าใจค่ะ" พิมพ์ดาวบีบมือเขาเบาๆ "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะคะ" ภานุวัฒน์มองพิมพ์ดาวด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะครับคุณดาว ขอบคุณที่เข้าใจผม" "คุณภานุวัฒน์คะ" พิมพ์ดาวเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ถ้าพิมพ์ดาวจะขออะไรอย่างหนึ่ง... คุณภานุวัฒน์จะให้พิมพ์ดาวได้ไหมคะ" "อะไรครับ" ภานุวัฒน์ถามด้วยความสงสัย "ช่วยเล่าเรื่องในอดีตของคุณให้พิมพ์ดาวฟังเยอะๆ ได้ไหมคะ" พิมพ์ดาวกล่าว "พิมพ์ดาวอยากรู้จักคุณภานุวัฒน์ให้มากกว่านี้" ภานุวัฒน์ยิ้มกว้าง "แน่นอนครับ ผมจะเล่าให้คุณฟังทุกอย่างเลย" ทั้งสองคนยืนจับมือกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหย่อมของโรงพยาบาล แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องลงมา ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและมีความหวัง "ต่อไปนี้ เราจะเริ่มต้นใหม่กันนะครับ" ภานุวัฒน์พูด "เราจะสร้างอนาคตร่วมกัน" "ค่ะ" พิมพ์ดาวตอบรับด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกว่าตัวเองได้ก้าวข้ามผ่านความกลัวและความไม่แน่ใจมาแล้ว ความรักที่เธอมีให้ภานุวัฒน์ ทำให้เธอกล้าที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง "ผมรักคุณนะครับ" ภานุวัฒน์กระซิบข้างหูเธอ "ฉันก็รักคุณค่ะ" พิมพ์ดาวตอบกลับไป ในที่สุด ทั้งสองคนก็ได้ยอมรับหัวใจของตัวเองอย่างแท้จริง เส้นทางใหม่ที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และการให้อภัย ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น ที่สาดส่องลงมาบนใบหน้าของพวกเขา ราวกับเป็นพรจากเบื้องบนที่ประทานให้กับความรักที่งอกงามขึ้นมาใหม่นี้