เสียงร้องไห้ของทารกดังขึ้นในความเงียบสงัดของโรงนา ปิ่นมุกและธีรภัทรมองไปที่กล่องไม้แกะสลักด้วยความตกตะลึง แสงสีม่วงเข้มที่แผ่ซ่านออกมาจากกล่องนั้นดูน่าขนลุก ราวกับมันกำลังจะปลดปล่อยพลังงานอันชั่วร้ายออกมาอีกครั้ง “เด็กทารก?” ปิ่นมุกอุทาน “นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ภวัตที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ดูเหมือนจะไม่มีชีวิตแล้ว ร่างกายของเขายังคงซีดเผือด และไม่มีสัญญาณชีพใดๆ “นี่มัน...คือ ‘ผลลัพธ์’...ของคำสาป...” คุณยายบุญมีกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ไม่ใช่แค่การส่งต่อพลัง...แต่คือการ...‘สร้าง’...ชีวิตใหม่...ขึ้นมา...จาก ‘ความแค้น’...และ ‘ความเศร้าโศก’...” “หมายความว่า...เด็กคนนี้...คือ...‘ผู้สืบทอด’...แห่งคำสาป?” ธีรภัทรถาม “ใช่...” คุณยายบุญมีตอบ “เขาคือ ‘พลัง’...ที่ถูกสร้างขึ้น...จาก ‘ความเจ็บปวด’...ของทุกๆ คน...ที่เกี่ยวข้องกับคำสาปนี้...” ปิ่นมุกเดินเข้าไปหาเด็กทารกอย่างช้าๆ เธอมองเข้าไปในดวงตาคู่น้อยๆ ที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ แต่ก็แฝงไปด้วยเงาแห่งความเศร้าโศก “เขา...เขายังเป็นเด็กน้อย...” ปิ่นมุกพึมพำ “เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย...” “ใช่...” คุณยายบุญมีตอบ “แต่...พลังของคำสาป...มันได้ ‘ฝัง’...เข้าไปในตัวเขา...แล้ว...” ธีรภัทรมองไปที่ร่างของภวัตที่ไร้การตอบสนอง เขารู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่สามารถช่วยภวัตให้รอดได้ “แล้ว...แล้วเราจะทำยังไงกับเด็กคนนี้?” ธีรภัทรถาม “เราต้อง...หาทาง...ทำให้คำสาป...สลายไป...จากตัวเขา...” คุณยายบุญมีกล่าว “มิฉะนั้น...เขาจะกลายเป็น...‘ความมืด’...ที่จะทำลาย...ทุกสิ่ง...” ปิ่นมุกค่อยๆ อุ้มเด็กทารกขึ้นมาแนบอก เด็กน้อยซบหน้าลงบนอกของเธอราวกับรู้สึกถึงความอบอุ่น “ฉันจะเลี้ยงดูเขาเองค่ะ” ปิ่นมุกตัดสินใจ “ฉันจะไม่ยอมให้เขาต้องแบกรับคำสาปนี้...” ธีรภัทรมองปิ่นมุกด้วยความรักและความภาคภูมิใจ “ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ปิ่นมุก” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะโอบกอดกัน จู่ๆ ร่างของภวัตที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นก็พลันขยับ! ดวงตาของเขาค่อยๆ ลืมขึ้น แต่คราวนี้...มันไม่ใช่แววตาของภวัตที่อ่อนแรงเหมือนเดิม ดวงตาของเขากลับสุกสกาวด้วยแสงสีม่วงเข้ม ราวกับมีพลังงานอันชั่วร้ายสถิตอยู่ข้างใน! “ภวัต!” ปิ่นมุกตะโกนด้วยความตกใจ “แก...คิดว่า...แกจะทำอะไร...กับ ‘ลูก’...ของฉันได้?” เสียงของภวัต...บัดนี้ฟังดูเย็นชาและชั่วร้ายกว่าเดิม ราวกับเสียงของปีศาจ “ลูกของคุณ?” ธีรภัทรถามอย่างงุนงง “ใช่!” ภวัตตอบ “เด็กคนนั้น...คือ ‘ลูก’...ของฉัน...และ ‘พลัง’...แห่งคำสาป...มันจะ ‘ครอบครอง’...เขา...” “ไม่! คุณกำลังเข้าใจผิด!” ปิ่นมุกกล่าว “เด็กคนนี้...เขาคือ ‘ผู้สืบทอด’...ที่ถูกสร้างขึ้น...จากคำสาป...เขาไม่ใช่ลูกของคุณ!” “แก...กำลังโกหกฉัน!” ภวัตตะคอก “พลังในตัวฉัน...มันบอกฉัน...ว่าเด็กคนนั้น...คือ ‘เลือด’...ของฉัน...และ ‘อำนาจ’...ของคำสาป...จะ ‘สืบทอด’...ผ่านเขา...” ปิ่นมุกและธีรภัทรมองหน้ากันด้วยความตระหนักรู้ ภวัตไม่ได้ตายไปจริงๆ...แต่ถูก ‘พลังแห่งคำสาป’...ครอบงำ! และเด็กทารกคนนั้น...คือ ‘ตัวกลาง’...ที่จะทำให้คำสาป...มีอำนาจสมบูรณ์! “ถ้าอย่างนั้น...เราต้องทำลาย ‘พลัง’...ที่อยู่ในตัวภวัต...” ธีรภัทรกล่าว “เพื่อช่วยเขา...และเพื่อช่วยเด็กน้อย...” “แล้วเราจะทำได้ยังไง?” ปิ่นมุกถาม ทันใดนั้นเอง คุณยายบุญมีก็พลันยื่น ‘แหวนสีดำ’...ที่เคยลอยออกมาจากกล่อง...ให้กับปิ่นมุก “แหวนนี้...” คุณยายบุญมีกล่าว “มีพลัง...ในการ ‘สลาย’...พลังแห่งคำสาป...แต่มัน...ต้องใช้ ‘ความรัก’...ที่แท้จริง...เป็นเครื่องมือ...” ปิ่นมุกมองไปที่แหวนในมือเธอ แล้วมองไปที่ภวัตที่กำลังถูกพลังงานสีม่วงเข้มครอบงำ “ความรักที่แท้จริง...” ปิ่นมุกพึมพำ “หมายถึง...ความรัก...ที่ฉันมีให้กับธีรภัทร...และ...ความรัก...ที่ฉันเคยมีให้กับภวัต...ในอดีต...ใช่ไหมคะ?” คุณยายบุญมีพยักหน้า “ใช่...หลานรัก...” ปิ่นมุกตัดสินใจ เธอสวมแหวนเข้าที่นิ้ว และค่อยๆ เดินเข้าไปหาภวัต “ภวัต...” ปิ่นมุกกล่าวเสียงอ่อนโยน “ฉันรู้ว่าคุณยังอยู่ข้างใน...โปรดฟังฉันนะ...” ภวัตหันมามองปิ่นมุก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความชั่วร้าย บัดนี้พลันฉายแววแห่งความสับสน “คุณ...ปิ่นมุก?” เขาพึมพำ “ใช่ค่ะ...มันคือฉันเอง...” ปิ่นมุกตอบ “ฉันจะช่วยคุณ...ฉันจะใช้ความรัก...ที่มีให้กับคุณ...เพื่อสลายคำสาปนี้...” เธอค่อยๆ ชูมือที่สวมแหวนขึ้น และตั้งสมาธิ “ฉันรักคุณ...ภวัต...” ปิ่นมุกกล่าว “ฉันขอใช้ความรัก...ที่มีให้กับคุณ...เพื่อปลดปล่อยคุณ...จากคำสาปนี้...” ทันใดนั้นเอง แหวนสีดำที่นิ้วของปิ่นมุกก็พลันสว่างวาบขึ้น! แสงสีดำนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างของภวัต และพลังงานสีม่วงเข้มที่ครอบงำเขาก็พลันสลายไป! ภวัตทรุดตัวลงกับพื้น เขาหายใจหอบเหนื่อย แต่ดวงตาของเขากลับมาเป็นสีเดิม...สีที่ปิ่นมุกคุ้นเคย “ปิ่นมุก...” ภวัตเรียกชื่อเธออย่างอ่อนแรง “ภวัต! คุณรอดแล้ว!” ปิ่นมุกตะโกนด้วยความดีใจ แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง ร่างของภวัตก็พลันจางหายไปในอากาศ...ราวกับว่าเขากลายเป็นฝุ่นผง “ไม่!” ปิ่นมุกตะโกน “ภวัต!” ธีรภัทรตะโกน เด็กทารกในอ้อมแขนของปิ่นมุกพลันหยุดร้องไห้ และเมื่อปิ่นมุกมองไปที่เด็กน้อย เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง! เด็กทารกคนนั้น...ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่าง...กลายเป็น...‘ภวัต’...ในวัยเด็ก! ที่นอนอยู่อย่างอ่อนแรง! “นี่มัน...หมายความว่ายังไง?” ธีรภัทรถาม “ภวัต...เขาไม่ได้ตายไป...” คุณยายบุญมีกล่าว “แต่...เขาได้...‘กลับคืน’...สู่ ‘จุดเริ่มต้น’...ของคำสาป...สู่ ‘วัยเด็ก’...อีกครั้ง...” “แล้ว...แล้วเด็กคนนั้น...คือใคร?” ปิ่นมุกถาม “เด็กคนนั้น...คือ ‘พลัง’...ที่ถูกสร้างขึ้น...เพื่อ ‘ดำรง’...คำสาป...แต่มัน...ถูก ‘สลาย’...ไป...ด้วย ‘ความรัก’...ของปิ่นมุก...และ ‘พลัง’...ที่เหลือ...ก็ได้ ‘รวม’...กับ...‘ร่าง’...ของภวัต...อีกครั้ง...ทำให้เขากลับไป...เป็นเด็ก...” ปิ่นมุกมองไปที่ ‘ภวัต’ ในวัยเด็กที่นอนอยู่ตรงหน้า เธอเข้าใจแล้ว...ภวัต...เขาจะไม่ได้ตายไป...แต่เขาจะ...‘กลับมา’...เริ่มต้นชีวิตใหม่...โดยไม่มีความทรงจำ...เกี่ยวกับคำสาป...และทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น... “เรา...เราจะเลี้ยงดูเขา...ไปด้วยกัน...” ปิ่นมุกกล่าว “เราจะมอบ...ความรัก...ให้กับเขา...เพื่อให้เขา...เติบโตขึ้น...เป็นคนที่ดี...” ธีรภัทรพยักหน้า “ใช่...ปิ่นมุก...เราจะทำ...” แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในโรงนา ปิ่นมุกและธีรภัทรโอบกอด ‘ภวัต’ ในวัยเด็กไว้แนบอก พวกเขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย...แต่พวกเขาจะเผชิญหน้ากับมัน...ไปด้วยกัน...พร้อมกับบทสรุป...แห่งคำสาป...ที่จบลง...ด้วย ‘ความรัก’...ที่แท้จริง...