ธนาธรยืนนิ่งราวกับถูกสาปเช่นกัน สายตาจับจ้องไปยังคุณหญิงมณีกาญจน์ ใบหน้าซีดเผือดเมื่อประมวลผลคำพูดที่เพิ่งได้ยิน โลกทั้งใบของเขาเหมือนกำลังหมุนคว้าง ความขัดแย้งในใจรุนแรงจนแทบจะระเบิดออกมา “นี่มัน… เป็นไปไม่ได้! คุณหญิงครับ ท่านพูดเรื่องอะไรกันแน่” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อระคนตื่นตระหนก คุณหญิงถอนหายใจยาว มองธนาธรด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าเดิม แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อย “มันเป็นไปได้ ธนาธร มันเกิดขึ้นจริง” เธอขยับตัวเล็กน้อย พยายามจัดท่าทางให้สบายขึ้น แม้ว่าความเหนื่อยล้าจะฉายชัดบนใบหน้า “เรื่องราวนี้มันเก่าแก่มาก เป็นเรื่องที่ฉันเองก็พยายามจะลืม แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเปิดเผย ฉันก็ทำไม่ได้อีกต่อไป” ลลินดาที่นั่งอยู่ข้างๆ เอื้อมมือมาจับแขนของธนาธรเบาๆ “คุณธนาคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามปลอบประโลม แต่แววตาของเธอก็ฉายประกายความกังวลไม่แพ้กัน ธนาธรหันไปมองลลินดาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาที่มารดาบุญธรรม “คุณแม่ครับ ที่คุณแม่บอกว่า… เรื่องนี้มันเกี่ยวพันกับคำสาป มันคืออะไรกันแน่ครับ? ผมได้ยินจากท่านวิชัยมาบ้างแล้ว แต่ผมไม่เข้าใจทั้งหมด” ความอยากรู้อยากเห็นและความสงสัยท่วมท้นจนเขาแทบจะทนไม่ไหว คุณหญิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องทำงานหรู ราวกับกำลังค้นหาคำตอบจากภาพวาดและของตกแต่งโบราณต่างๆ “คำสาป… มันเริ่มต้นจากความแค้นของคนคนหนึ่ง” เธอเริ่มเล่า น้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน “เมื่อหลายสิบปีก่อน คุณย่าของฉัน คุณหญิงมณีรัตน์ ท่านมีน้องสาวต่างมารดา ชื่อว่า มณีแข” ธนาธรพยักหน้า เขาเคยได้ยินชื่อคุณหญิงมณีรัตน์จากเรื่องเล่าของครอบครัว แต่ไม่เคยได้ยินชื่อมณีแขมาก่อน “มณีแขเป็นคนที่สวย โดดเด่น แต่ก็เต็มไปด้วยความริษยา เธอหลงรักชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งก็คือคุณปู่ของฉันเอง” คุณหญิงหยุดไปเล็กน้อย ราวกับกำลังเก็บอารมณ์ “แต่คุณปู่ของฉันเลือกแต่งงานกับคุณหญิงมณีรัตน์ ไม่ใช่เธอ ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ฉันก็ไม่ทราบแน่ชัดนัก” “แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับคำสาปครับ?” ธนาธรเร่งถาม “หลังจากที่คุณหญิงมณีรัตน์แต่งงานกับคุณปู่ มณีแขก็เสียใจมาก เธอพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งชิงคนที่เธอรักไป แต่ไม่สำเร็จ สุดท้าย เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่โหดร้ายที่สุด” คุณหญิงกลั้นน้ำตา “เธอใช้เวทมนตร์… หรือที่คนสมัยก่อนเรียกว่า ‘คุณไสย’ ร่ายคำสาปแช่งลงบนครอบครัวของเรา โดยเฉพาะผู้หญิงในตระกูลมณีกาญจน์” ธนาธรเบิกตากว้าง “เวทมนตร์? คุณหญิงหมายความว่า… เรื่องที่เกิดขึ้นกับแม่ของผม…” “ใช่” คุณหญิงตอบเสียงเครือ “คำสาปนั้นมีอยู่จริง และมันส่งผลกระทบต่อชีวิตของผู้หญิงทุกคนในตระกูลมณีกาญจน์ มันเป็นคำสาปที่ผูกติดกับความรัก ความผูกพันที่เปราะบาง ความสุขที่มักจะถูกพรากไปก่อนที่จะได้ครอบครองอย่างเต็มที่” “แล้ว… คำสาปนั้นมันมีเงื่อนไขอย่างไรครับ? ทำไมมันถึงส่งผลกับผมและคุณลลินดาด้วย?” ลลินดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คุณหญิงส่ายหน้าช้าๆ “นี่คือสิ่งที่ฉันพยายามจะอธิบายมาตลอด” เธอเงยหน้ามองธนาธร “คำสาปของมณีแขนั้น ไม่ใช่แค่การสาปแช่งให้พบเจอแต่ความทุกข์ทรมานในความรัก แต่มันเป็นการผูกมัดโชคชะตาของผู้ที่เกี่ยวข้องกับการตัดสินใจในอดีต ให้ต้องชดใช้กรรมนั้นต่อไป” “การตัดสินใจในอดีต?” ธนาธรทวนคำ “หมายถึงเรื่องของ… คุณปู่กับคุณหญิงมณีรัตน์ใช่ไหมครับ?” “ใช่” คุณหญิงตอบ “และรวมถึงการกระทำที่ครอบครัวของเราบางคนได้ทำลงไป เพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจและธุรกิจ” เธอมองธนาธรอย่างมีความหมาย “มณีแขสาปแช่งให้ผู้ที่เกี่ยวข้องกับการแย่งชิงสิ่งที่ควรจะเป็นของเธอ ต้องพบกับความสูญเสียในสิ่งที่เขารักที่สุด และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ… คำสาปนั้นจะส่งต่อไปยังรุ่นลูกหลานของผู้ที่ทำผิด” ธนาธรกลืนน้ำลาย รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจ “แล้ว… ผมล่ะครับ? ผมเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้? ผมไม่ได้เป็นคนตัดสินใจอะไรในอดีตเสียหน่อย” “แต่เธอคือส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ ธนาธร” คุณหญิงพูดอย่างอ่อนโยน “และที่สำคัญ… คำสาปนี้มันซับซ้อนกว่านั้น มันไม่ได้ส่งผลแค่กับผู้ที่ทำผิดโดยตรง แต่มันยังส่งผลกับผู้ที่ได้รับประโยชน์จากการกระทำนั้นด้วย และมันถูกส่งต่อมายังผู้ที่ผูกพันกับครอบครัวนี้อย่างแนบแน่น” “หมายความว่า… คุณแม่กำลังจะบอกว่า… ผมต้องมารับผลกรรมจากสิ่งที่คนในอดีตทำ?” ธนาธรตะลึงงัน “ไม่ใช่การรับผลกรรมโดยตรงเสียทีเดียว” คุณหญิงอธิบาย “แต่มันคือการผูกมัดทางโชคชะตา การที่เธอมาพบกับลลินดา การที่เธอเข้ามาพัวพันกับตระกูลมณีกาญจน์… ทั้งหมดนี้มันเป็นส่วนหนึ่งของเงื่อนไขแห่งคำสาปที่ถูกส่งต่อมา” “แล้ว… ทางออกล่ะครับ? เราจะทำอย่างไรกับคำสาปนี้?” ธนาธรถามเสียงกระสับกระส่าย คุณหญิงมองธนาธรอย่างอึ้งๆ “ทางออก… มันไม่ง่ายนักธนาธร” เธอถอนหายใจ “คำสาปนี้ถูกร่ายด้วยเจตนาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง การจะแก้คำสาปได้ จำเป็นต้องมีการไถ่ถอนที่ยิ่งใหญ่… การเสียสละครั้งสำคัญ… และที่สำคัญที่สุดคือ… ความรักที่บริสุทธิ์และแท้จริง” “ความรักที่บริสุทธิ์และแท้จริง…” ธนาธรทวนคำ สายตาของเขากวาดไปมองลลินดาที่นั่งอยู่ข้างๆ หัวใจของเขามันเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ “ถูกต้อง” คุณหญิงยืนยัน “แต่ความรักที่ว่านั้น… มันต้องผ่านบททดสอบที่โหดร้ายที่สุด และบ่อยครั้ง… ความรักนั้นก็ไม่อาจเอาชนะแรงอาฆาตและความแค้นที่ฝังรากลึกได้” “แล้ว… มีใครเคยพยายามที่จะแก้คำสาปนี้มาก่อนไหมครับ?” ธนาธรถามต่อ “มี” คุณหญิงตอบ “คุณย่าของฉันพยายามแล้ว คุณแม่ของฉันก็พยายามแล้ว แต่ทุกคนก็ต้องพบกับความผิดหวัง” เธอชี้ไปที่รูปถ่ายโบราณใบหนึ่งบนผนัง “นี่คือคุณย่าของฉัน คุณหญิงมณีรัตน์ ท่านรักคุณปู่ของฉันมาก แต่สุดท้าย… ท่านก็ต้องเผชิญกับความสูญเสียในสิ่งที่ท่านรักที่สุด” ธนาธรมองรูปถ่ายนั้นอย่างตั้งใจ คุณหญิงมณีรัตน์ดูสง่างาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสุขและความมั่นใจ แต่เมื่อมองลึกลงไป กลับมีเงาดำบางๆ ซ่อนอยู่ “แล้ว… สัญญาที่ผมทำกับคุณหญิงมณีกาญจน์ล่ะครับ? มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยไหม?” คุณหญิงเม้มปากแน่น “การตัดสินใจของคุณหญิงมณีกาญจน์ในครั้งนั้น… มันมีเจตนาที่ซับซ้อนกว่าแค่การแย่งชิงธุรกิจ” เธอตอบเสียงแผ่ว “เธอต้องการที่จะ… ควบคุมทุกอย่าง และกำจัดคนที่เธอเห็นว่าเป็นอุปสรรค… รวมถึง… ลลินดา” “หมายความว่า… คุณหญิงมณีกาญจน์รู้เรื่องคำสาปนี้มาตลอด?” ธนาธรถามอย่างไม่เชื่อหู “รู้” คุณหญิงตอบ “และเธอก็พยายามที่จะใช้ประโยชน์จากคำสาปนี้ด้วยซ้ำ” ธนาธรรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างจัง ความแค้นที่สะสมมาตลอดหลายปี การต่อสู้ที่ผ่านมา… ทุกอย่างมันเริ่มกระจ่างชัดขึ้น แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม “คุณหญิงมณีกาญจน์… ทำถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ?” “เธอทำทุกอย่างเพื่อรักษาอำนาจและชื่อเสียงของตระกูล” คุณหญิงกล่าว “และฉัน… ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของความผิดพลาดนั้น ฉันไม่สามารถปกป้องคนที่ฉันรักได้” น้ำตาของคุณหญิงเริ่มไหลริน “คุณแม่ครับ…” ธนาธรเอื้อมมือไปจับมือของคุณหญิงอย่างแผ่วเบา “ฉันรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ” คุณหญิงพูดขณะที่เช็ดน้ำตา “แต่ความจริงก็คือความจริง ธนาธร” เธอเงยหน้ามองเขา “การต่อสู้กับตระกูลมณีกาญจน์ครั้งนี้… มันไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางธุรกิจ แต่มันคือการต่อสู้กับเงาแห่งคำสาป ที่กำลังจะกลืนกินชีวิตของพวกเราทุกคน” ธนาธรกลับมานั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ความจริงที่ถูกเปิดเผยนี้มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาจะรับไหว เขาเคยคิดว่าการต่อสู้กับตระกูลมณีกาญจน์คือการต่อสู้เพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเขา แต่บัดนี้ เขากลับรู้ว่ามันคือการต่อสู้ที่ใหญ่กว่านั้นมาก มันคือการต่อสู้กับโชคชะตา กับคำสาปที่ผูกมัดทั้งชีวิตของเขาและคนที่เขารักไว้