พิมพ์ชนกนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนั่งเล่น แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาขับเน้นให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในอากาศ เธอถอนหายใจแผ่วเบา ความสับสนยังคงเกาะกุมหัวใจราวกับเงาที่คอยตามติดธนาธรได้อธิบายเรื่อง "พันธะ" ของเขาให้เธอฟังอย่างละเอียดในคืนนั้น มันเป็นสัญญาที่ผูกมัดทั้งสองเข้าด้วยกัน ไม่ใช่แค่ทางกายภาพ แต่ยังรวมถึงจิตวิญญาณด้วย เขาบอกว่าหากเธอพยายามหนีไปหรือมีใจให้ชายอื่น คำสาปจะลงโทษเธออย่างสาสม และอาจจะรวมถึงตัวเขาเองด้วย "คุณกำลังคิดอะไรอยู่" เสียงทุ้มนุ่มของธนาธรดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเข้ามาใกล้ ยืนพิงกรอบประตู พลางมองใบหน้าเคร่งเครียดของเธอ ธนาธรสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวพิมพ์ชนกนับตั้งแต่วันที่เขาเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมด เธอเริ่มเงียบขรึมมากขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล และมักจะถอนหายใจบ่อยครั้ง พิมพ์ชนกหันกลับมามองเขา ดวงตาของเธอฉายแววเหนื่อยล้า "ฉัน... ฉันแค่พยายามทำความเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นค่ะ" "ผมรู้ว่ามันยาก" ธนาธรเดินเข้ามาหาเธอ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ บนโซฟาตัวยาว เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแขนเธออย่างแผ่วเบา "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมไม่ได้มีเจตนาจะบังคับคุณ ผมทำทุกอย่างเพราะผม... ผมรักคุณ" คำว่า "รัก" นั้นหลุดออกจากปากเขาอย่างง่ายดาย แต่สำหรับพิมพ์ชนก มันกลับมีความหมายที่ซับซ้อนและน่าหวาดหวั่น ความรักที่มาพร้อมกับพันธะที่มองไม่เห็น การผูกมัดที่เกินกว่าคำว่าสัญญา "ความรักของคุณ... มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกขังค่ะ" เธอตอบเสียงเบา ธนาธรนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เขาไม่เคยคิดว่าคำพูดของเขาจะทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น "ผมขอโทษ" เขาเอ่ยเสียงเบา "ผมแค่อยากปกป้องคุณ ผมกลัวที่จะเสียคุณไปอีกครั้ง" "อีกครั้ง?" พิมพ์ชนกเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย "คุณเคยเสียฉันไปแล้วหรือคะ?" ธนาธรลังเล เขาเม้มปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องในอดีตที่เขาเก็บงำมาตลอด "เมื่อหลายปีก่อน ผมเคยมีคนรัก... เธอเป็นผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุดในชีวิต แต่โชคชะตาเล่นตลก พรากเธอไปจากผมอย่างโหดร้าย" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "ผมไม่ต้องการให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ผมกลัวเหลือเกินว่าจะต้องสูญเสียคุณไปเหมือนกับที่ผมเคยสูญเสียเธอ" พิมพ์ชนกมองเข้าไปในดวงตาของธนาธร เธอเห็นความเจ็บปวดและความสูญเสียที่สะท้อนอยู่ในนั้น มันไม่ใช่ความรักที่เห็นแก่ตัวอย่างที่เธอเคยคิด แต่มันคือความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกในจิตใจ การที่เขาทำทุกอย่างเพื่อรักษาสัญญา อาจเป็นเพราะเขาไม่ต้องการเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดจากการสูญเสียอีกครั้ง "ฉันเข้าใจค่ะ" เธอเอ่ย "แต่การผูกมัดฉันแบบนี้ มันไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดนะคะ" "ผมรู้" ธนาธรยอมรับ "แต่ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดี ผมไม่เคยคิดว่าจะมีใครเข้ามาในชีวิตผมได้อีกแล้ว จนกระทั่งคุณปรากฏตัวขึ้น" เขาจับมือเธอมาวางประสานไว้ในมือของเขา "ผมไม่อยากให้คุณเกลียดผม ผมอยากให้คุณเข้าใจ" "ฉันไม่ได้เกลียดคุณค่ะ" พิมพ์ชนกพยายามยิ้ม "แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าฉันจะอยู่กับคุณได้อย่างไร โดยที่ไม่รู้สึกเหมือนกำลังถูกทรมาน" "ให้เวลาผมนะ" ธนาธรบีบมือเธอเบาๆ "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณจริงๆ และผมจะหาทางคลี่คลายคำสาปนี้ เพื่อให้เราทั้งคู่เป็นอิสระ" บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู "ท่านครับ คุณวิชัยมาขอพบครับ" เสียงของบอดี้การ์ดดังขึ้นจากด้านนอก พิมพ์ชนกสะดุ้งตกใจ เธอรีบดึงมือออกจากธนาธร "วิชัยมาทำไมคะ?" ธนาธรขมวดคิ้ว เขาลุกขึ้นยืน "ผมจะไปดูเอง" เขาเดินนำออกไปที่โถงกลาง ปล่อยให้พิมพ์ชนกนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา หัวใจของเธอเต้นระรัว ความสงบสุขที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้น กำลังจะถูกรบกวนอีกครั้ง เมื่อธนาธรเดินมาถึงโถงกลาง วิชัยยืนรออยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ธนาธร มีเรื่องด่วน" "มีอะไร" ธนาธรถาม น้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด "ผมเพิ่งได้รับข่าวจากทางยุโรป" วิชัยถอนหายใจ "เรื่องของบริษัทเรา... กำลังมีปัญหาใหญ่" ธนาธรขมวดคิ้ว "ปัญหาอะไร" "มีคนพยายามเข้ามาแทรกแซงธุรกิจของเรา เขาพยายามซื้อหุ้นจำนวนมากเพื่อครอบงำกิจการ" วิชัยอธิบาย "และที่แย่กว่านั้น... คนที่อยู่เบื้องหลัง อาจจะเป็นคนที่คุณรู้จัก" ธนาธรนิ่งไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "ใคร" "ผมยังไม่แน่ใจทั้งหมด แต่เบาะแสทั้งหมดชี้ไปที่..." วิชัยลังเล "ครอบครัวของมณีกาญจน์" ชื่อของมณีกาญจน์ทำเอาธนาธรแทบจะยืนไม่อยู่ มณีกาญจน์คืออดีตคนรักที่เขาเคยเล่าให้พิมพ์ชนกฟัง เธอเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน แต่ครอบครัวของเธอ ยังคงเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่สำคัญของตระกูลเขา "เป็นไปไม่ได้" ธนาธรปฏิเสธ "มณีกาญจน์เสียชีวิตไปแล้ว" "ผมทราบครับ" วิชัยเห็นด้วย "แต่ผมกำลังพูดถึงครอบครัวของเธอ พ่อของเธอ หรือแม้แต่ญาติคนอื่นๆ พวกเขาอาจจะต้องการแก้แค้นเรา" ธนาธรเดินไปเดินมาในโถงกลาง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... เราต้องรีบหาทางแก้ไข" "ผมก็คิดอย่างนั้นครับ" วิชัยกล่าวเสริม "แต่ผมกังวลว่าเรื่องนี้อาจจะกระทบถึงความปลอดภัยของคุณพิมพ์ชนกด้วย" คำพูดของวิชัยทำให้ธนาธรหยุดชะงัก เขานึกถึงคำสาปที่ผูกมัดเขากับพิมพ์ชนก หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ หรือหากความสัมพันธ์ของทั้งสองมีรอยร้าวมากขึ้น อาจจะส่งผลให้คำสาปมีพลังมากขึ้น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายเธอเด็ดขาด" ธนาธรยืนยันเสียงหนักแน่น พิมพ์ชนกที่แอบฟังอยู่ตั้งแต่ต้น ถึงกับตัวสั่น ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับเรื่องของมณีกาญจน์ ทำไมชื่อของเธอถึงถูกพูดถึงในสถานการณ์แบบนี้ และการที่ธนาธรต้องเผชิญกับปัญหาทางธุรกิจอย่างกะทันหันเช่นนี้ มันเกี่ยวกับคำสาปหรือไม่? หรือเป็นเพียงโชคร้ายที่ถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน? เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนขอบเหวที่มองไม่เห็นอนาคต