ลมเย็นยามค่ำพัดโชยมา แสงจันทร์สาดส่องเป็นเงาบนพื้นห้อง ราวกับจะประดับประดาบรรยากาศให้เต็มไปด้วยความลึกลับ อรทัยยืนนิ่งราวกับถูกสาป มองไปยังดนัยที่กำลังสนทนาโทรศัพท์อย่างออกรส น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง แต่ใบหน้ากลับฉายแววตื่นเต้น… และสับสน “คุณแน่ใจนะ… ว่าคุณมีหลักฐาน?” ดนัยถามปลายสาย “แน่ใจครับ” เสียงนั้นตอบอย่างหนักแน่น “ผมเก็บมันไว้… รอวันที่จะเอามาเปิดเผย… เพื่อทวงความยุติธรรมให้กับแก้ว…” อรทัยหน้าซีดเผือด “แก้ว…” คำนั้นแทงเข้ากลางใจเธออีกครั้ง เธอจินตนาการถึง “หลักฐาน” ที่ว่า… มันคืออะไร? จะร้ายแรงแค่ไหน? “ตกลง… เจอกันพรุ่งนี้ที่ร้านกาแฟเดิม” ดนัยสรุป “แล้วคุณ… มาพร้อมกับหลักฐานของคุณนะ” หลังจากวางสาย ดนัยก็หันมามองอรทัยด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “อรทัย… ฉันว่าเราต้องคุยกันให้เคลียร์นะ” อรทัยเม้มปากแน่น “คุณดนัย… ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร” “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” ดนัยถอนหายใจ “แต่เขาบอกว่ามีหลักฐานที่จะพิสูจน์ความผิดเธอ… มันฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่” “แต่… ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ” อรทัยพยายามยืนยัน ทั้งที่ในใจกลับเริ่มหวั่นไหว “ฉันรู้ว่าเธอกำลังกลัว” ดนัยเดินเข้ามาหา “แต่การปิดบังมัน… มันจะทำให้เรื่องมันแย่ลงนะอรทัย” อรทัยมองดนัย เธอเห็นความห่วงใยในแววตาของเขา แต่เธอก็รู้ดีว่า… ความรักของเขาไม่อาจปกป้องเธอจากอดีตที่เธอได้สร้างไว้ได้ “ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะคุณดนัย” อรทัยปล่อยโฮออกมา “ฉันกลัวเหลือเกิน…” ดนัยกอดอรทัยไว้แน่น “ไม่เป็นไรนะ… เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” อรทัยซบหน้ากับอกของดนัย เธอรู้สึกอุ่นใจที่ยังมีเขาอยู่ข้างๆ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกผิดที่หลอกลวงเขา… และกำลังจะพาเขาเข้าไปพัวพันกับอันตราย เช้าวันรุ่งขึ้น อรทัยพยายามจะตามหา “พยาน” คนนั้น เธออยากจะรู้ว่าเขาคือใคร และมีหลักฐานอะไร แต่เมื่อลองค้นหาข้อมูลจากเบอร์โทรศัพท์ ก็กลับไม่พบข้อมูลใดๆ เลย ราวกับว่าเบอร์นั้นจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เมื่อถึงเวลาที่นัดหมาย ดนัยเดินทางไปที่ร้านกาแฟเพียงลำพัง เขาเห็นชายคนหนึ่งนั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมร้าน ชายคนนั้นดูมีอายุราว 40 ปลายๆ ใบหน้าเคร่งขรึม “คุณ… ใช่ไหมครับ?” ดนัยถาม ชายคนนั้นพยักหน้า “ผมคือสมชาย” “คุณมีหลักฐานอะไร?” ดนัยถามอย่างตรงไปตรงมา สมชายยิ้มมุมปาก “ผมมี… ทุกอย่างที่ผมต้องการ” เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมาวางบนโต๊ะ “นี่คือ… ความจริงทั้งหมด” ดนัยมองกล่องไม้ด้วยความสงสัย เขาเห็นลวดลายแกะสลักโบราณบนฝากล่อง “นี่มันอะไรครับ?” “เปิดดูสิ” สมชายบอก “คุณจะเข้าใจทุกอย่าง… ทำไมแก้วถึงต้องตาย… และใครคือคนที่ต้องรับผิดชอบ…” ดนัยลังเลเล็กน้อย แต่ความอยากรู้ก็มีมากกว่า เขาค่อยๆ เปิดฝากล่องไม้ออก… ข้างในกล่องนั้น… ไม่ใช่รูปถ่าย… ไม่ใช่วีดีโอ… แต่เป็น… …จดหมายเขียนด้วยลายมือ… หลายฉบับ… และ… …เครื่องรางของขลังโบราณบางอย่าง… ที่มีลักษณะคล้ายกับที่อรทัยเคยแขวนติดตัว! ดนัยหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน… อ่านไปเรื่อยๆ ใบหน้าของเขาก็ยิ่งซีดเผือด… “นี่… นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!” ดนัยอุทานออกมา สมชายมองดนัยด้วยสายตาที่คาดเดาได้ยาก “เป็นไปได้… และนี่คือ… จุดเริ่มต้นของคำสาป… ที่กำลังจะกลืนกินชีวิตของคุณอรทัย… และอาจจะรวมถึงชีวิตของคุณด้วย…” (โปรดติดตามตอนต่อไป)