สันติเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ท่าทางสงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น เขาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงที่พีทนอนพักผ่อนอยู่ พลอยเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาฉายแววความเหนื่อยล้าแต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่จะได้รู้ความจริงทั้งหมด "คุณสันติ" พลอยเอ่ยทักเสียงเบา พลางบีบมือพีทเบาๆ เป็นการปลอบประโลม "คุณพลอยครับ ผมเข้าใจดีว่าคุณคงกังวลมาก" สันติกล่าว พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างสำรวจ "ผมมาเพื่อจะบอกความจริงบางอย่างที่คุณควรรู้" ภาคย์ซึ่งนั่งอยู่เงียบๆ อีกมุมหนึ่งของห้อง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองสันติด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่ก็สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นในอากาศ "คุณสันติ มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะครับ" สันติพยักหน้า เขาหันไปมองพลอยอีกครั้ง "คุณพลอยครับ เรื่องทั้งหมดมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด ความจริงเกี่ยวกับพีท..." เขาชะงักไปเล็กน้อย ราวกับกำลังเลือกคำพูดที่จะไม่ทำให้เธอเจ็บปวดมากเกินไป "พีทไม่ใช่แค่คนรู้จักของคุณภาคย์ตามที่คุณเข้าใจ" พลอยขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไงคะ" "พีทคือ... ลูกชายของผมครับ" สันติเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ผมกับคุณพัชรา แม่ของพีท เราเคยรักกันมาก แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เราไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ เขาตัดสินใจไปอยู่ต่างประเทศพร้อมกับพีทในขณะที่เขากำลังตั้งท้อง" พลอยตาเบิกกว้าง เธอหันไปมองภาคย์อย่างไม่เชื่อสายตา "ภาคย์... นี่มันเรื่องจริงเหรอ" ภาคย์ถอนหายใจแผ่วเบา "ใช่พลอย มันเป็นเรื่องจริง" เขาเดินเข้ามาใกล้พลอยมากขึ้น "ผมขอโทษที่ปิดบังเธอมาตลอด" "แต่... ทำไมถึงไม่บอกฉัน" น้ำเสียงพลอยเริ่มสั่นเครือ "แล้วทำไมพีทถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมถึงต้องปิดบังเรื่องนี้" "มันมีเหตุผลครับ" สันติเข้ามาตอบแทน "หลังจากที่คุณพัชราเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ผมพยายามตามหาพีท แต่ก็ไม่พบ เขาติดต่อกับผมบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่เคยบอกที่อยู่ เขาบอกว่าอยากใช้ชีวิตของตัวเอง แต่ผมก็ยังเป็นห่วงเขาเสมอ วันหนึ่งผมทราบข่าวว่าเขาไม่สบายหนัก จึงรีบมาหา และพบว่าเขาอยู่ที่นี่ในสภาพที่ไม่ค่อยดีนัก" "ตอนนั้นคุณพัชราติดต่อคุณอยู่เหรอคะ" พลอยถาม "ไม่ครับ" สันติส่ายหน้า "หลังจากที่เขาไป ผมก็ขาดการติดต่อไปนานมาก จนกระทั่งได้ข่าวเรื่องสุขภาพของพีทนี่แหละครับ ผมพยายามติดต่อเขา แต่เขาก็ไม่ค่อยอยากคุยด้วยเท่าไหร่ จนกระทั่งผมมาถึงที่นี่ ผมถึงได้รู้ว่าพีทอยู่ที่นี่กับคุณภาคย์" "ผมรู้จักกับคุณพัชรามานานแล้วครับ" ภาคย์เสริม "เรารู้จักกันก่อนที่คุณพัชราจะแต่งงานกับคุณสันติด้วยซ้ำ หลังจากที่เธอไปอยู่ต่างประเทศ เราก็ยังคงติดต่อกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่บ่อยนัก ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพีทคือลูกของคุณสันติ" "คุณไม่รู้เหรอ" พลอยมองภาคย์ด้วยความประหลาดใจ "ไม่ครับ" ภาคย์ส่ายหน้า "คุณพัชราไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังเลย เธอเคยบอกแค่ว่าเธอไปมีครอบครัวใหม่ที่ต่างประเทศ ผมเข้าใจมาตลอดว่าพีทคือลูกของเธอแต่เพียงผู้เดียว ผมเพิ่งจะทราบเรื่องทั้งหมดหลังจากที่คุณพัชราเสียชีวิตไปแล้ว และเมื่อพีทมาอยู่ที่นี่ เขาก็ไม่เคยปริปากพูดถึงคุณสันติเลย" "แล้วเรื่องที่คุณภาคย์บอกว่าพีทเป็นหลานของคุณ... นั่นก็ไม่จริงสินะคะ" พลอยถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน "ผมจำเป็นต้องโกหกครับ" ภาคย์ตอบเสียงอ่อย "ตอนนั้นผมไม่รู้จะทำอย่างไร ผมไม่รู้ว่าคุณจะรับรู้เรื่องนี้ได้ไหม และผมก็ไม่อยากให้พีทต้องรู้สึกไม่สบายใจ ผมจึงตัดสินใจบอกคุณไปแบบนั้น" "แต่การโกหกมันไม่เคยดีในระยะยาวนะภาคย์" สันติกล่าวเสริม "คุณควรจะบอกความจริงกับเธอตั้งแต่แรก" "ผมขอโทษครับ" ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผมรู้ว่าผมทำผิดไป ผมแค่... ผมแค่อยากปกป้องทุกคน" พลอยมองหน้าพีทที่ยังคงนอนหลับไม่รู้สึกตัว แล้วหันกลับมามองหน้าสันติและภาคย์ เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันตีบตันไปหมด ความจริงที่ได้ยินมันหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก "แล้ว... แล้วเรื่องที่พีทมาอยู่ที่นี่ ทำไมถึงต้องมาอยู่ที่นี่" พลอยถามต่อ "ผมป่วยครับ" เสียงแหบพร่าดังมาจากเตียง พีทค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าซีดเซียวแต่แววตายังคงฉายประกายของความเข้มแข็ง "ผม... ผมแค่อยากอยู่ใกล้ๆ คนที่ผมรู้สึกสบายใจ" "พีท!" สันติรีบเข้าไปหาลูกชายทันที "ลูกเป็นยังไงบ้าง" "ผมไม่เป็นไรครับพ่อ" พีทฝืนยิ้ม "แค่... แค่เหนื่อย" "คุณพลอยครับ" สันติหันมาหาพลอยอีกครั้ง "ผมขอโทษที่ต้องทำให้คุณลำบากใจ ผมจะดูแลเรื่องค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด และผมจะพยายามหาทางชดเชยให้กับคุณ" "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณ" พลอยตอบเสียงเรียบ "ฉันแค่... แค่ต้องการให้พีทหายดี" "ขอบคุณครับคุณพลอย" สันติกล่าว "ผมเห็นแก่ที่พีทรักและผูกพันกับคุณ ผมเชื่อว่าคุณเป็นคนดี" "แต่ฉันยังสับสนอยู่ดีค่ะ" พลอยกล่าว "ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกอย่างมันถึงได้เป็นแบบนี้" "ความเข้าใจมันต้องใช้เวลาครับคุณพลอย" สันติกล่าว "ผมหวังว่าคุณจะให้อภัยพวกเรา" ภาคย์เดินเข้าไปหาพลอยอีกครั้ง เขาวางมือบนไหล่เธอเบาๆ "พลอย ผมเข้าใจว่าเธอรู้สึกยังไง ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้" พลอยมองหน้าภาคย์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังหาคำตอบไม่ได้ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกินกับการต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร จะมีอะไรที่เธอต้องเผชิญอีกบ้าง แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้ในตอนนี้คือ เธอต้องเข้มแข็งเพื่อตัวเธอเองและเพื่อพีท