ผืนดินผืนนี้เปรียบเสมือนผืนผ้าใบที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดใสของเหล่ามวลบุปผา กลิ่นหอมหวานของกุหลาบมอญที่กำลังเบ่งบานอบอวลไปทั่วบริเวณ ตัดกับกลิ่นสดชื่นของลาเวนเดอร์ที่ปลูกเรียงรายเป็นแนว ยิ่งยามที่ลมพัดมาแต่ละครั้ง กลิ่นหอมเหล่านั้นก็ยิ่งโชยมาปะทะใบหน้า สร้างความรู้สึกผ่อนคลายราวกับได้หลุดเข้าไปอยู่ในสรวงสวรรค์ ท่ามกลางอาณาจักรแห่งดอกไม้แห่งนี้ มีร่างอรชรของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาเด็ดใบที่เหลืองร่วงโรยออกจากต้นอย่างตั้งอกตั้งใจ เธอสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา ประดับด้วยลายปักรูปดอกไม้เล็กๆ ที่ปลายแขน ผมยาวสีดำขลับถูกรวบไว้หลวมๆ เผยให้เห็นลำคอระหง ผิวขาวผ่องที่สะท้อนแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย ใบหน้าของเธอฉายแววอ่อนหวาน ดวงตากลมโตสีนิลทอประกายแห่งความรักและความใส่ใจในทุกอณูของสวนแห่งนี้ เธอคือ "พริ้มเพรา" หญิงสาวผู้มีชีวิตผูกพันกับดอกไม้นับตั้งแต่จำความได้ สวนดอกไม้แห่งนี้ไม่ใช่เพียงแค่สถานที่ทำงานของเธอ แต่เป็นโลกทั้งใบ เป็นที่ที่เธอได้ปลดปล่อยจิตวิญญาณ และเป็นมรดกตกทอดจากมารดาผู้ล่วงลับ เสียงเล็กๆ ของเธอขับขานบทเพลงที่เธอแต่งขึ้นเองอย่างแผ่วเบา ขณะที่มือเรียวก็ยังคงทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน "แสงแดดยามบ่ายวันนี้อบอุ่นดีจังเลยนะเจ้าดอกกุหลาบของฉัน" เธอพูดกับกุหลาบต้นหนึ่ง ราวกับว่ามันเป็นเพื่อนสนิทที่รับฟังเรื่องราวของเธอได้ พลันเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นมอง ปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแล็คสีเข้ม และสะพายกระเป๋าหนังใบเก่าไว้บนไหล่ ใบหน้าของเขาคมเข้ม ดวงตาเป็นประกายทอประกายแห่งความฉลาดและอบอุ่น ผมสีเข้มของเขายุ่งเล็กน้อยราวกับเพิ่งผ่านการเดินทางมาไกล รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเขาทำให้พริ้มเพราชะงักไปชั่วขณะ "คุณ...คุณเป็นใครคะ" พริ้มเพราถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย แววตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่แน่ใจ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ใบหน้าของเขาฉายแววคุ้นเคยที่ทำให้หัวใจของพริ้มเพราเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "พริ้มเพรา...ฉันเองนะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เธอจำได้ทันที "คุณ...คุณภาคย์เหรอคะ!" พริ้มเพราอุทานออกมาด้วยความตกใจระคนดีใจ ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เธอวางกรรไกรตัดแต่งกิ่งลงบนพื้นทันที แล้วสองมือก็ยกขึ้นทาบอก เหมือนไม่เชื่อว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือชายหนุ่มคนเดียวกับที่จากเธอไปเมื่อหลายปีก่อน ภาคย์ยิ้มกว้างขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความยินดี "ใช่ฉันเอง พริ้มเพรา สบายดีนะ" "ไม่...ไม่จริงน่า คุณกลับมาแล้วจริงๆ เหรอคะ" พริ้มเพราพูดตะกุกตะกัก น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ฉัน...ฉันคิดว่าคุณคงไม่กลับมาอีกแล้ว" "ฉันขอโทษที่หายไปนานนะ" ภาคย์กล่าว เขาเลื่อนสายตาไปรอบๆ สวนดอกไม้ที่เติบโตขึ้นกว่าเดิมมาก "ที่นี่สวยงามเหมือนเดิมเลยนะ...ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก" "คุณ...คุณจำได้ด้วยเหรอคะ" พริ้มเพรายังคงอยู่ในอาการตกใจปนดีใจ "ฉันคิดว่าคุณคงลืมสวนแห่งนี้ไปแล้ว" "ไม่เคยลืมเลยสักวัน" ภาคย์ตอบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของพริ้มเพราอย่างอ่อนโยน "ทุกครั้งที่มองดูดอกไม้ ฉันก็นึกถึงเธอเสมอ" คำพูดนั้นทำให้พริ้มเพราหน้าแดงระเรื่อ ความรู้สึกอบอุ่นที่เธอคิดว่าได้ฝังกลบไปนานแล้ว กลับค่อยๆ ผลิบานขึ้นมาอีกครั้งในหัวใจ "คุณ...คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" เธอถาม พยายามรวบรวมสติ "ฉันกลับมา...เพื่อทำงานวิจัยเกี่ยวกับพืชสมุนไพรในแถบนี้" ภาคย์อธิบาย "ฉันได้ยินว่าที่นี่มีพืชหายากหลายชนิด เลยอยากมาขออนุญาตเก็บข้อมูล" "อ๋อ...แล้วคุณ...คุณจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ" พริ้มเพราถามอย่างไม่รู้ตัว ทั้งๆ ที่ไม่ควรจะถาม "ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน" ภาคย์ตอบ "คงจะสักพักใหญ่เลยทีเดียว" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งความดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง ความเสียใจในอดีตที่เคยเกิดขึ้น และความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจอย่างเงียบๆ เสียงลมพัดเอื่อยๆ พัดพากลิ่นดอกไม้มาแตะจมูก ราวกับจะคอยเป็นพยานให้กับความรู้สึกที่กำลังจะผลิบานอีกครั้งในสวนดอกไม้แห่งนี้ "แล้ว...คุณไม่ไปไหนแล้วจริงๆ ใช่ไหมคะ" พริ้มเพราถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความกังวล ภาคย์สบตาเธออีกครั้ง "ถ้าไม่จำเป็น ฉันก็ไม่อยากไปไหนอีกแล้วล่ะพริ้มเพรา" เขาบอก "ฉัน...คิดถึงที่นี่ คิดถึงเธอมาก" คำสารภาพนั้นทำให้พริ้มเพราแทบจะยืนไม่ไหว หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก "ฉัน...ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกันค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา ภาคย์ยื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "ดีใจที่ได้เจอเธออีกครั้งนะ" มือที่อบอุ่นของภาคย์ทำให้พริ้มเพราหลับตาพริ้ม รู้สึกราวกับเวลาได้หยุดนิ่ง ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้เขาเมื่อครั้งอดีต ย้อนกลับมาอย่างท่วมท้น ความทรงจำในวัยเด็กที่วิ่งเล่นด้วยกันในสวนแห่งนี้ เสียงหัวเราะของเขาที่ยังคงก้องอยู่ในหู ภาพรอยยิ้มของเขาที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอสดใสขึ้น "คุณ...คุณยังจำได้ไหมคะ ตอนที่เราเคยแอบมาเก็บลูกหม่อนในป่าหลังบ้าน" พริ้มเพราถาม น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความระลึกถึงอดีต ภาคย์หัวเราะเบาๆ "แน่นอนสิ จำได้สิ ตอนนั้นเธอร้องไห้ใหญ่เลยเพราะโดนหนามเกี่ยวเสื้อ" "ก็...ก็คุณปล่อยให้ฉันโดนหนามเกี่ยวเองนี่คะ" พริ้มเพราแกล้งทำหน้าบึ้ง "ใครจะไปรู้ว่าจะมีหนามแหลมขนาดนั้น" ภาคย์แก้ตัว "แต่สุดท้ายเราก็ได้ลูกหม่อนหวานๆ กินกันนี่นา" "ใช่ค่ะ" พริ้มเพราพยักหน้า "เป็นวันที่สนุกที่สุดวันหนึ่งเลย" "สำหรับฉันก็เหมือนกัน" ภาคย์ตอบ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องที่ใบหน้าของเธอ "เธอยังคงเหมือนเดิมเลยนะพริ้มเพรา สวยเหมือนดอกไม้ในสวนนี้ไม่มีผิด" คำชมเชยนั้นทำให้พริ้มเพราเขินอายจนอยากจะมุดหน้าหนี "คุณนี่...พูดจาเลี่ยนเชียว" "ฉันพูดความจริง" ภาคย์ยืนยัน "แล้ว...เธออยู่ที่นี่คนเดียวมาตลอดเลยเหรอ" "ค่ะ" พริ้มเพราตอบ "ดูแลสวนแห่งนี้แทนคุณแม่" "ฉันเข้าใจ" ภาคย์พยักหน้า "ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกฉันได้เลยนะ" "ขอบคุณค่ะ" พริ้มเพราตอบอย่างอ่อนหวาน "คุณภาคย์...คุณจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ" เธอถามซ้ำอีกครั้ง ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ถ้าเธอไม่รังเกียจ...ฉันก็อยากจะอยู่ตรงนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้" คำตอบนั้นทำให้พริ้มเพรามีความสุขอย่างประหลาด เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกลับมาสดใสอีกครั้งหลังจากที่มืดมนมานานหลายปี การกลับมาของภาคย์ ไม่ใช่แค่การกลับมาของคนรักเก่า แต่เป็นการกลับมาของความหวัง และความฝันที่เธอเคยคิดว่าจะไม่มีวันเป็นจริง