หลายวันผ่านไป ภาคย์ยังคงเก็บตัวอยู่ในห้องของเขา เขาปฏิเสธที่จะพบปะผู้คนใดๆ แม้กระทั่งพริ้มเพราที่พยายามจะเข้าไปหาเขาทุกวัน แต่ก็ถูกปฏิเสธอยู่ร่ำไป ความเจ็บปวดและความสับสนที่เกิดจากการค้นพบความจริงอันน่าตกใจยังคงกัดกินหัวใจของเขา เขาเดินไปเดินมาอยู่ในห้องอย่างกระสับกระส่าย จดหมายของพ่อยังคงวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่มันก็ยิ่งทำให้เขาสับสนมากขึ้นไปอีก “ผมจะทำยังไงดี... ผมจะใช้ชีวิตอยู่กับเรื่องนี้ได้ยังไง” ภาคย์พึมพำกับตัวเอง เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่บัดนี้ดูเหมือนจะเหี่ยวเฉาลงไปทุกที ดอกกุหลาบสีแดงที่เขาเด็ดมาในวันนั้นก็แห้งเหี่ยวไปแล้วเช่นกัน ในที่สุด ภาคย์ก็ตัดสินใจเดินออกจากห้อง เขาเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่น ที่ซึ่งพริ้มเพรากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ “แม่ครับ” ภาคย์เรียกเสียงเบา พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ เธอมองเห็นแววตาที่อ่อนลงของเขา แต่ก็ยังคงมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ “ภาคย์... ลูกออกมาแล้ว” พริ้มเพราเอ่ยเสียงสั่น “ผม... ผมอยากจะคุยกับแม่” ภาคย์พูด พริ้มเพราพยักหน้า เธอวางหนังสือลง แล้วหันมาเผชิญหน้ากับภาคย์อย่างเต็มที่ “แม่พร้อมเสมอที่จะคุยกับภาคย์” ภาคย์เดินมานั่งลงข้างๆ พริ้มเพรา เขาถอนหายใจยาว “ผม... ผมพยายามคิดมาตลอดหลายวัน” ภาคย์เริ่มพูด “ผมคิดถึงทุกอย่าง... ทุกความทรงจำของเรา... ความสัมพันธ์ของเรา... แล้วก็... ความจริงที่เพิ่งจะค้นพบ” “แม่รู้ว่ามันยากสำหรับภาคย์” พริ้มเพราพูด “ครับ มันยากมาก” ภาคย์ยอมรับ “ผมรักคุณแม่... ในฐานะแม่... ผมรู้สึกขอบคุณทุกอย่างที่คุณแม่ทำให้ผม... แต่... ผมก็ยังรักคุณแม่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งด้วย... และผมก็ไม่รู้ว่าผมจะแยกแยะมันออกจากกันได้ยังไง” พริ้มเพรามองภาคย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ “แม่เข้าใจนะ ภาคย์” พริ้มเพราพูด “แม่รู้ว่ามันเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบากสำหรับเราทั้งคู่... แม่เองก็สับสน... แม่ก็รักภาคย์... ในฐานะลูก... แต่แม่ก็... ก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับภาคย์ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกัน” “แล้วเราจะทำยังไงต่อไปครับแม่?” ภาคย์ถามเสียงแผ่ว “แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน” พริ้มเพราตอบ “แต่แม่คิดว่า... เราควรจะให้เวลาตัวเอง... ทั้งภาคย์และแม่... เราควรจะลองใช้ชีวิตอยู่คนเดียวสักพัก... เพื่อทบทวนความรู้สึกของตัวเอง... แล้วค่อยมาตัดสินใจอีกที” “อยู่คนเดียว?” ภาคย์ทวนคำ “ใช่” พริ้มเพราพยักหน้า “แม่คิดว่า... ภาคย์ควรจะออกไปทำตามความฝันของตัวเอง... ไปทำงานวิจัยของคุณ... ไปค้นหาตัวเอง... แล้วแม่... แม่ก็จะอยู่ดูแลสวนดอกไม้ของแม่ที่นี่... รอภาคย์” “ผม... ผมจะไปทำงานวิจัยของผม?” ภาคย์ถาม “ใช่” พริ้มเพราตอบ “นั่นคือความฝันของคุณ... อย่าปล่อยให้เรื่องของเรามาขัดขวางความฝันของคุณนะ” “แต่... แล้วคุณแม่ล่ะครับ?” ภาคย์ถาม “แม่จะอยู่ที่นี่” พริ้มเพราตอบ “รอภาคย์นะ... ไม่ว่าภาคย์จะตัดสินใจยังไง... แม่ก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ” ภาคย์มองพริ้มเพราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย เขารู้ว่านี่คือการตัดสินใจที่ยากลำบากสำหรับทั้งคู่ แต่เขาก็รู้ว่ามันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในสถานการณ์นี้ “ผม... ผมจะลองคิดดูนะครับแม่” ภาคย์พูด “ผมอยากจะ... อยากจะไปอยู่ที่โครงการวิจัยที่ต่างจังหวัดสักพัก... เพื่อจะได้มีเวลาคิดทบทวนตัวเอง” “ดีแล้วลูก” พริ้มเพราเอ่ย “แม่สนับสนุนภาคย์นะ... ไปเถอะลูก... ไปทำตามความฝันของคุณ” ภาคย์ลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้าไปสวมกอดพริ้มเพราอย่างแผ่วเบา “ขอบคุณครับแม่” ภาคย์พูดเสียงเครือ “ขอบคุณที่เข้าใจผม” พริ้มเพรากอดภาคย์ตอบ น้ำตาของเธอไหลรินลงบนบ่าของเขา “แม่ก็รักภาคย์นะลูก... ไม่ว่ายังไง” การจากลาครั้งนี้แตกต่างจากการจากลาครั้งก่อนๆ โดยสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดของความรักที่ถูกขวางกั้นด้วยสายสัมพันธ์ที่ซับซ้อน และความหวังอันริบหรี่ที่จะได้พบกันอีกครั้งในอนาคต เมื่อหัวใจของทั้งคู่ได้ค้นพบเส้นทางที่ชัดเจนของตัวเอง ภาคย์เดินออกจากบ้านสวนไป ทิ้งให้พริ้มเพรายืนมองตามหลังเขาไปด้วยหัวใจที่บอบช้ำ แต่ก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่าสักวันหนึ่ง... ความรักของพวกเขาจะหาทางออกได้ ท่ามกลางกลิ่นไอของดอกไม้ที่ยังคงลอยอวลตามสายลม