แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมายังสวนดอกไม้ของพริ้มเพรา ราวกับจะมอบพลังและชีวิตชีวาให้กับทุกสรรพสิ่ง กลิ่นหอมหวานของดอกไม้หลากหลายชนิดอบอวลไปทั่วบริเวณ สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและผ่อนคลาย พริ้มเพรากำลังก้มหน้าก้มตาตัดแต่งกิ่งกุหลาบอย่างตั้งใจ เธอสวมหมวกปีกกว้างเพื่อป้องกันแสงแดด และผ้ากันเปื้อนที่เปรอะเปื้อนดินเล็กน้อย เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง ภาคย์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ใบหน้าของเขาดูสดใสกว่าเมื่อวาน แต่แววตาของเขาก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "อรุณสวัสดิ์ครับพริ้มเพรา" ภาคย์กล่าวทักทาย พร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น "ฉันเอาผลไม้สดมาฝาก" เขาถือตะกร้าผลไม้ใบเล็กมาด้วย มีทั้งสตรอเบอร์รี่สีแดงสด องุ่นเขียวหวาน และส้มฉ่ำน้ำ "ขอบคุณค่ะภาคย์" พริ้มเพราตอบรับ เธอวางกรรไกรตัดกิ่งลง แล้วยื่นมือไปรับตะกร้าผลไม้ "ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้ค่ะ" "ไม่ลำบากเลย" ภาคย์ตอบ "ฉันอยากจะช่วยอะไรบางอย่าง" เขาเดินเข้ามาในสวน แล้วมองไปรอบๆ "สวนของเธอดูสวยงามขึ้นทุกวันเลยนะ" "ก็พยายามดูแลอยู่ค่ะ" พริ้มเพราตอบ "แต่ก็ยังสู้ธรรมชาติในป่าที่ภาคย์พาไปเมื่อวานไม่ได้เลย" "นั่นคนละแบบกัน" ภาคย์กล่าว "ธรรมชาติในป่าคือความงามที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่สวนของเธอคือความงามที่เกิดจากการดูแลเอาใจใส่ ซึ่งมีความหมายไม่แพ้กัน" เขามองไปที่ดอกกุหลาบที่พริ้มเพรากำลังตัดแต่งอยู่ "ดอกกุหลาบสวยมากเลย" "ขอบคุณค่ะ" พริ้มเพราอมยิ้ม "ฉันชอบกุหลาบสีแดงเป็นพิเศษ" "เหมือนตอนเด็กๆ เลย" ภาคย์พูดพลางนึกถึงความหลัง "เธอเคยบอกว่าสีแดงคือสีแห่งความรัก" คำพูดนั้นทำให้พริ้มเพราชะงักไปเล็กน้อย เธอรู้สึกได้ถึงความหวั่นไหวในใจ "ตอนนั้นฉันยังเด็กค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "แล้วตอนนี้ล่ะ" ภาคย์ถามกลับทันที "สีแดงยังเป็นสีแห่งความรักสำหรับเธออยู่หรือเปล่า" พริ้มเพราหลบสายตาภาคย์ เธอหยิบกรรไกรตัดกิ่งขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันว่า... เรามาทำงานกันดีกว่าค่ะ" ภาคย์มองพริ้มเพราอย่างเข้าใจ เขาหยิบเก้าอี้พับตัวเล็กออกมาจากรถ แล้วนำมาวางไว้ข้างๆ พริ้มเพรา "ฉันจะนั่งเป็นเพื่อนเธอ" ทั้งสองคนทำงานกันเงียบๆ พริ้มเพราตัดแต่งกิ่งกุหลาบ ส่วนภาคย์ก็ช่วยถอนหญ้าและพรวนดินรอบๆ ต้นไม้ใหญ่ "ภาคย์คะ" พริ้มเพราเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ "เรื่องข้อเสนอที่ได้จากมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ... ภาคย์ตัดสินใจหรือยังคะ" ภาคย์หยุดมือที่กำลังทำอยู่ แล้วหันมามองพริ้มเพรา "ฉันกำลังคิดอยู่" เขาตอบ "มันเป็นโอกาสที่ดีมาก แต่ก็มีบางอย่างที่ทำให้ฉันยังตัดสินใจไม่ได้" "อะไรคะ" พริ้มเพราถามอย่างจงใจ "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทิ้งอะไรไว้ข้างหลังได้" ภาคย์กล่าว "แล้วก็... ฉันก็อยากจะขอโทษเธออีกครั้งนะ" "ทำไมต้องขอโทษอีกคะ" พริ้มเพราถาม "เพราะฉันรู้ว่าเธอได้ทำอะไรหลายอย่างที่นี่" ภาคย์อธิบาย "สวนดอกไม้แห่งนี้... มันมีความหมายกับเธอมาก" "ใช่ค่ะ" พริ้มเพราตอบเสียงหนักแน่น "สวนแห่งนี้คือความฝันของฉัน" "แล้วความฝันของฉันล่ะ" ภาคย์ถาม "มันมีความหมายกับเธอไหม" คำถามนั้นทำให้พริ้มเพราถึงกับพูดไม่ออก เธอรู้ดีว่าภาคย์กำลังพูดถึงอะไร "ฉัน... ฉันก็หวังว่าความฝันของภาคย์จะเป็นจริงนะคะ" เธอตอบอย่างไม่มั่นใจ "แต่ฉันก็ไม่อยากให้ภาคย์ต้องเสียใจทีหลัง" "ถ้าการไปทำตามความฝันของฉัน หมายถึงการต้องเสียเธอไปล่ะ" ภาคย์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เธอจะทำยังไง" พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นสบตาภาคย์ เธอเห็นความรู้สึกที่แท้จริงในแววตาของเขา ความรู้สึกที่เธอเองก็มีอยู่เต็มหัวใจ "ภาคย์คะ" เธอเริ่มพูด น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ฉัน... ฉันก็รักภาคย์นะคะ" คำสารภาพนั้นทำให้บรรยากาศในสวนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ดอกไม้รอบๆ ราวกับจะรับรู้ถึงความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้น "ฉัน... ฉันก็รักพริ้มเพราเหมือนกัน" ภาคย์กล่าวตอบ "แต่ฉัน... ฉันกลัว" "กลัวอะไรคะ" พริ้มเพราถาม "ฉันกลัวว่าถ้าฉันไป แล้วฉันจะกลับมาไม่ได้" ภาคย์อธิบาย "ฉันกลัวว่าโลกของฉันที่นั่น จะทำให้ฉันลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ไป" "แต่ภาคย์ก็ไม่ได้จากไปไหนตอนนี้" พริ้มเพราพูด "เรายังมีเวลา" "ใช่ เรายังมีเวลา" ภาคย์ยิ้มบางๆ "แต่เวลาของฉันกำลังจะหมดลง" "ถ้าอย่างนั้น..." พริ้มเพราพูดเสียงเบา "ภาคย์ก็ตัดสินใจได้แล้วไม่ใช่เหรอคะ" ภาคย์มองพริ้มเพราอย่างพิจารณา "ฉัน... ฉันคิดว่าฉันต้องไป" เขาตอบ "แต่ฉันจะไม่หายไปไหนนะ" "หมายความว่ายังไงคะ" พริ้มเพราถาม "ฉันจะไปทำวิจัยที่นั่น" ภาคย์อธิบาย "แต่ฉันจะกลับมาหาเธอเสมอ" "แล้วถ้าความฝันของฉันล่ะคะ" พริ้มเพราถาม "ถ้าฉันอยากจะขยายสวนดอกไม้แห่งนี้ให้ใหญ่ขึ้นล่ะ" "ฉันจะช่วยเธอ" ภาคย์ตอบทันที "ฉันจะสนับสนุนทุกอย่างที่เธอทำ" "แต่ภาคย์ต้องไปเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ที่นั่น" พริ้มเพรากล่าว "แล้วถ้าภาคย์เจอคนที่ใช่ล่ะคะ" คำถามนั้นทำให้ภาคย์ถึงกับพูดไม่ออก เขารู้ดีว่าพริ้มเพรากำลังกังวลเรื่องอะไร "ฉัน... ฉันไม่รู้จะตอบยังไง" ภาคย์กล่าว "แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ฉันรักเธอ" พริ้มเพราหลับตาลงอีกครั้ง เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา "ฉันก็รักภาคย์ค่ะ" เธอตอบ "แต่ความฝันของภาคย์ก็สำคัญเหมือนกัน" "ความฝันของฉัน... ตอนนี้มันรวมถึงเธอด้วยแล้วนะพริ้มเพรา" ภาคย์กล่าว "ฉันอยากจะสร้างอนาคตร่วมกับเธอ" พริ้มเพราลืมตาขึ้นมามองภาคย์ ดวงตาของเธอแดงก่ำ "แล้วความฝันของฉันล่ะคะ" เธอถาม "ภาคย์จะสนับสนุนฉันจริงๆ เหรอ" "แน่นอน" ภาคย์ตอบอย่างหนักแน่น "ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความฝันของเธอเป็นจริง" ทั้งสองคนนั่งมองหน้ากัน ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยความทรงจำและความหวังใหม่ๆ บทสนทนาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความรัก ความกลัว และความไม่แน่นอนของอนาคต แต่ท่ามกลางความสับสนนั้น ก็มีความเข้าใจและความเชื่อมั่นในกันและกัน ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น