แสงแดดเริ่มคล้อยต่ำลงไปทางทิศตะวันตก ทาบทาอาณาบริเวณสวนดอกไม้ให้กลายเป็นสีทองอร่าม พริ้มเพราและภาคย์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม มือของพวกเขายังคงประสานกันแน่น ความเงียบปกคลุมรอบกาย มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านยอดไม้ และเสียงหัวใจที่ดังแข่งกัน พริ้มเพรากำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของภาคย์อย่างหนักหน่วง ข้อเสนอการไปสวิตเซอร์แลนด์เป็นโอกาสที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขา แต่สำหรับเธอ มันคือการต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจครั้งสำคัญที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล “ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะคุณภาคย์” ในที่สุดพริ้มเพราก็เอ่ยปากขึ้น เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ชัดเจน “ข้อเสนอของคุณมันดีมากๆ เลยนะคะ ฉันอยากให้คุณภาคย์ได้ทำตามความฝันของตัวเอง” ภาคย์บีบมือเธอเบาๆ “แต่ผมไม่อยากเสียคุณพริ้มไป” เขาตอบเสียงเครือ “ผมคิดถึงคุณทุกวันในช่วงเวลาที่เราจากกัน ผมพยายามจะลืม แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งคิดถึงคุณมากขึ้นเท่านั้น” “แล้ว… แล้วถ้าฉันเลือกที่จะไปกับคุณภาคย์ล่ะคะ” พริ้มเพราถามอย่างไม่แน่ใจ “ฉันจะทิ้งสวนแห่งนี้ได้อย่างไร” “เราสามารถหาทางออกร่วมกันได้ครับคุณพริ้ม” ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง “อาจจะไม่มีสวนที่ใหญ่โตเท่าที่นี่ในตอนแรก แต่เราสามารถสร้างสวนเล็กๆ ของเราขึ้นมาที่นั่นได้ ที่สวิตเซอร์แลนด์มีธรรมชาติที่สวยงามมาก ผมมั่นใจว่าคุณจะชอบ” พริ้มเพราถอนหายใจยาว “แต่ความฝันของฉันคือการมีสวนดอกไม้ที่นี่ เป็นที่ที่ฉันเติบโตมา เป็นที่ที่ฉันมีความสุข การไปอยู่ที่อื่น… ฉันไม่แน่ใจว่าจะมีความสุขเท่าที่นี่ได้ไหม” “ความสุขของผมคือการมีคุณอยู่เคียงข้างครับคุณพริ้ม” ภาคย์กุมมือเธอแน่นขึ้น “ผมเคยคิดนะว่า ถ้าผมกลับมาแล้วคุณพริ้มแต่งงานกับคนอื่นไปแล้ว ผมจะทำอย่างไร” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “ฉันไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลยค่ะ” พริ้มเพราสารภาพ “เพราะฉันก็คิดถึงคุณภาคย์อยู่เสมอเหมือนกัน” “เช่นนั้น… เราลองมาคุยกันอย่างจริงจังอีกครั้งนะครับ” ภาคย์ขอ “คุณพริ้มอยากทำอะไรในอนาคต” พริ้มเพราเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี “ฉันอยากจะขยายสวนแห่งนี้ให้ใหญ่ขึ้น อยากจะจัดกิจกรรมต่างๆ ที่เกี่ยวกับดอกไม้ อยากให้เป็นที่ที่ผู้คนได้มาพักผ่อนและเรียนรู้เกี่ยวกับธรรมชาติ” “ผมสนับสนุนคุณเต็มที่ครับ” ภาคย์ตอบทันที “ผมจะช่วยคุณทุกอย่างเท่าที่ผมจะทำได้” “แต่ถ้าคุณภาคย์ไปสวิตเซอร์แลนด์… คุณภาคย์ก็จะไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดเวลานะคะ” พริ้มเพราย้ำ ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของพริ้มเพรา “ผมจะหาทางครับคุณพริ้ม สัญญากับผมว่าเราจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้ผ่านไปเฉยๆ เราจะหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราสองคน” พริ้มเพราพยักหน้าช้าๆ “ตกลงค่ะ” “ผม… ผมจะคุยกับอาจารย์ที่สวิตเซอร์แลนด์อีกครั้ง” ภาคย์บอก “อาจจะพอมีทางที่จะปรับเปลี่ยนเงื่อนไขบางอย่างได้” “ขอบคุณค่ะคุณภาคย์” พริ้มเพราพูด น้ำตาคลอเบ้า “ฉันเองก็จะลองคิดดูว่าจะทำอย่างไรให้สวนแห่งนี้ยังคงอยู่ต่อไปได้ แม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่ที่นี่ตลอดเวลา” “เราจะไปด้วยกันครับคุณพริ้ม” ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ไม่ว่าทางออกจะเป็นแบบไหน เราจะเผชิญหน้าไปด้วยกัน” ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกที่เอ่อล้นไหลเวียนไปมาในอากาศ พริ้มเพราสัมผัสได้ถึงความสบายใจเมื่อได้พูดคุยกับภาคย์อย่างเปิดอก ความขัดแย้งในใจที่เคยถาโถมเข้ามา บัดนี้เริ่มคลี่คลายลงบ้าง เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การมีภาคย์อยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น “เอ… คุณภาคย์คะ” พริ้มเพราถามอย่างลังเล “ตอนที่คุณภาคย์กลับมาครั้งนี้ มีแผนจะอยู่นานแค่ไหนคะ” ภาคย์ยิ้ม “ผมกะว่าจะอยู่ยาวเลยครับ จนกว่าจะจัดการเรื่องที่ต้องทำที่นี่ให้เรียบร้อย” “ดีจังเลยค่ะ” พริ้มเพราพูดอย่างดีใจ “ฉันจะได้มีเวลาคุยกับคุณภาคย์เยอะๆ” “ผมเองก็อยากคุยกับคุณพริ้มเยอะๆ เหมือนกันครับ” ภาคย์ตอบ “เรายังไม่ได้เจอกันนานเลย” “ใช่ค่ะ” พริ้มเพราเห็นด้วย “มีเรื่องมากมายที่อยากจะเล่าให้ฟัง” “เช่นเรื่องราวความรักของคุณพริ้มกับใครสักคน” ภาคย์พูดพลางเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ พริ้มเพราหน้าแดงขึ้นมาทันที “คุณภาคย์พูดอะไรคะ” “ก็… เห็นคุณพริ้มมีความสุขดี ผมก็ดีใจ” ภาคย์พูดกลบเกลื่อน “แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามีใครเข้ามาดูแลหัวใจคุณพริ้มหรือเปล่า” “แล้วคุณภาคย์ล่ะคะ” พริ้มเพราถามกลับ “ได้พบคนที่ใช่หรือยัง” ภาคย์มองพริ้มเพราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย “ผมคิดว่าผมเจอแล้วครับ” เขาตอบ “และผมก็กำลังจะพยายามรักษาเธอไว้ให้ดีที่สุด” คำตอบของภาคย์ทำให้พริ้มเพราใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงใคร แต่การได้ยินจากปากของเขาเอง มันทำให้ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ