การทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดของอัญมณีและสิงขร นำมาซึ่งผลงานที่น่าประทับใจ การตีความลายผ้าโบราณของอัญมณี ผสานกับเทคนิคการทออันประณีตของสิงขร ทำให้คอลเลกชันใหม่ภายใต้ชื่อ "บุปผานิรันดร์" ที่มีลายดอกแก้วเป็นแกนหลัก เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาอย่างสวยงาม ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็พัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น ความขัดแย้งกลายเป็นความเข้าใจ และความรู้สึกดีๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทั้งคู่ แต่ในโลกของแฟชั่นที่เต็มไปด้วยการแข่งขันและฉากหน้าอันฉาบฉวย โอกาสและความสำเร็จมักมาพร้อมกับบททดสอบที่คาดไม่ถึง ในขณะที่คอลเลกชัน "บุปผานิรันดร์" กำลังจะเข้าสู่ขั้นตอนการผลิตครั้งใหญ่ มีข่าวลือแพร่สะพัดในวงการว่า มีนักออกแบบชื่อดังอีกคนหนึ่ง กำลังจะเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ที่ใช้ลายผ้าโบราณที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับลายดอกแก้วของอัญมณีอย่างมาก ข่าวลือนี้ทำให้ทีมงานของอัญมณีเริ่มกระวนกระวาย "คุณอัญมณีคะ นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะคะ" ปรางค์ ผู้ช่วยของอัญมณีเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวล "ถ้าเค้าเปิดตัวไปก่อน หรือมีลายที่เหมือนของเราเป๊ะๆ เราจะเสียเปรียบมากนะคะ" อัญมณีพยายามสงบสติอารมณ์ "ใจเย็นๆ ค่ะปรางค์ เรายังไม่รู้ว่าข่าวลือมันจริงแค่ไหน แล้วลายของเราก็มีจุดเด่นและความหมายที่แตกต่าง" "แต่ในสายตาคนทั่วไป เค้าอาจจะมองว่าเราไปเลียนแบบเค้าก็ได้นะคะ" ปรางค์เสริม "โดยเฉพาะถ้าเค้าเป็นนักออกแบบที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว" อัญมณีเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้ดีว่าในวงการแฟชั่น การสร้างความแตกต่างและเอกลักษณ์เป็นสิ่งสำคัญที่สุด หากมีใครนำลายที่คล้ายกันไปใช้ก่อน หรือไปพร้อมๆ กัน มันอาจส่งผลกระทบต่อการรับรู้ของตลาด และอาจทำให้ความตั้งใจในการอนุรักษ์ลายผ้าโบราณของเธอถูกบดบังไปด้วย เธอตัดสินใจปรึกษาสิงขรเกี่ยวกับเรื่องนี้ "พี่สิงขรคะ พอดีมีข่าวลือเข้ามาค่ะ ว่ามีนักออกแบบอีกคนกำลังจะทำคอลเลกชันที่ใช้ลายผ้าคล้ายๆ กับลายดอกแก้วของเรา" อัญมณีเล่าอย่างตรงไปตรงมา สิงขรที่กำลังสาละวนอยู่กับการเตรียมเส้นไหมสีเข้ม ได้ยินดังนั้นก็หยุดมือลง เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ "ใครกัน ที่กล้าทำแบบนี้" "ยังไม่ทราบแน่ชัดค่ะ แต่ข่าวลือมันหนาหูมาก" อัญมณีกล่าว "พี่เป็นห่วงค่ะ เพราะเราทุ่มเทกับคอลเลกชันนี้มากจริงๆ" "ผมเข้าใจความกังวลของคุณดี" สิงขรตอบ "แต่เราต้องเชื่อมั่นในผลงานของเรา ลายดอกแก้วของเรามีรายละเอียด มีเทคนิค และมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าที่ใครจะลอกเลียนแบบได้ง่ายๆ" "หนูรู้ค่ะ แต่ในโลกแฟชั่น บางทีความเหมือนก็ถูกมองว่าเป็นการเลียนแบบไปแล้ว" อัญมณีถอนหายใจ "หนูอยากให้คอลเลกชันนี้ เป็นการยกย่องลายผ้าโบราณของเราจริงๆ ไม่ใช่แค่การแข่งขันกับใคร" สิงขรสัมผัสได้ถึงความเครียดของอัญมณี เขาเดินเข้าไปหาและวางมือบนไหล่ของเธออย่างปลอบโยน "อย่าเพิ่งกังวลไปเลยครับ เรามาหาทางออกร่วมกันดีกว่า" "เราจะทำยังไงได้บ้างคะ" อัญมณีถาม "อย่างแรก เราต้องรีบผลิตงานของเราให้เสร็จ และเตรียมพร้อมสำหรับการเปิดตัวให้เร็วที่สุด" สิงขรเสนอ "สอง เราอาจจะต้องเน้นย้ำจุดเด่นของลายผ้าของเราให้มากขึ้นในการสื่อสารทางการตลาด อาจจะต้องเล่าเรื่องราวเบื้องหลัง ความหมายของลาย และความประณีตของเทคนิคการทอของเราให้มากขึ้น" "แล้วถ้าเกิดว่าข่าวลือเป็นเรื่องจริงล่ะคะ" อัญมณีถามเสียงสั่น "ถ้ามันเป็นเรื่องจริงจริงๆ เราก็ต้องเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นใจ" สิงขรตอบ "เราจะแสดงให้เห็นว่าความแท้จริงและความประณีตของเรานั้น เหนือกว่าการลอกเลียนแบบ" คำพูดของสิงขรช่วยคลายความกังวลของอัญมณีไปได้บ้าง แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังอดห่วงไม่ได้ วันต่อมา ขณะที่อัญมณีและทีมกำลังประชุมวางแผนการตลาด การเปิดตัวคอลเลกชัน และการประชาสัมพันธ์ปรางค์ก็ได้รับอีเมลฉบับหนึ่ง ด้วยความสงสัย เธอจึงเปิดอ่าน "คุณอัญมณีคะ!" ปรางค์ร้องอุทานเสียงหลง "นี่มัน... แย่แล้วค่ะ!" อัญมณีหันไปมองปรางค์ด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้น" "นี่ค่ะ!" ปรางค์ยื่นโทรศัพท์ให้ดู "ข่าวประชาสัมพันธ์จากห้องเสื้อ 'อรุณรุ่ง' ค่ะ เขาจะจัดงานแถลงข่าวเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ 'บุปผาสวรรค์' ในสัปดาห์หน้า และในภาพที่แนบมาด้วย... ลายผ้ามันเหมือนลายดอกแก้วของเรามากๆ เลยค่ะ!" อัญมณีรับโทรศัพท์มาดู ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอแทบยืนไม่อยู่ ลายผ้าที่เห็นนั้น ใช่แล้ว มันคือลายดอกแก้วอย่างไม่ต้องสงสัย แม้รายละเอียดบางอย่างอาจจะต่างกันไปบ้าง แต่โดยรวมแล้ว มันคือลายเดียวกันกับที่เธอและสิงขรตั้งใจจะนำเสนอ "ไม่จริง..." อัญมณีพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "นี่มันเป็นไปได้ยังไง" เธอหันไปมองสิงขร ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความผิดหวังและไม่เชื่อสายตา "ผม... ผมไม่เข้าใจ" สิงขรกล่าวเสียงเครือ "เราเก็บเรื่องนี้เป็นความลับมาตลอด" "แล้วลายผ้าลายนี้... มันมาจากไหน" อัญมณีถามขึ้นอย่างตัดพ้อ "หรือว่ามีใครบางคน... แอบเอาแบบของเราไป" ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอเคยไว้ใจทุกคนในทีม และไม่เคยคิดว่าจะมีใครทำเรื่องแบบนี้ "อย่าเพิ่งคิดไปแบบนั้นครับ" สิงขรพยายามปลอบ "เราต้องหาความจริงให้ได้ก่อน" "แต่เราจะหาได้ยังไงคะ" อัญมณีถามเสียงสั่นเครือ "ในเมื่อทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้" สิงขรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น "ผมจะไปคุยกับทางห้องเสื้ออรุณรุ่งด้วยตัวเอง" "ไม่ได้ค่ะพี่สิงขร! มันอันตรายเกินไป" อัญมณีรีบห้าม "ผมต้องทำ" สิงขรยืนกราน "ผมจะไปถามให้รู้เรื่อง ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ความเชื่อมั่นที่เคยมีให้กัน กำลังถูกทดสอบอย่างหนัก จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ความฝันที่จะนำลายผ้าโบราณกลับมาสู่สายตาผู้คน กำลังถูกบดบังด้วยเงาของการลอกเลียนแบบและความไม่โปร่งใส