คุณวิภาวดีเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว ทิ้งให้สิงขรนั่งรออยู่ที่ห้องรับรองเพียงลำพัง ชวินทร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขารู้ดีว่าครั้งนี้เขาคงหนีไม่พ้นความผิดที่ก่อขึ้น “คุณชวินทร์” คุณวิภาวดีเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน “คุณออกมาจากห้องทำงานของดิฉันได้แล้ว” ชวินทร์สะดุ้งเล็กน้อย เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วรีบเดินออกจากห้องรับรองไปทันที ปล่อยให้สิงขรนั่งรออยู่คนเดียว บรรยากาศภายในห้องรับรองเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาบนผนังที่เดินติ๊กต็อกอย่างเชื่องช้า สิงขรมองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีความหวังอยู่ลึกๆ ว่าความจริงจะได้รับการยอมรับ เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง คุณวิภาวดีก็เดินออกมาจากห้องทำงาน เธอเดินตรงมาที่สิงขร ใบหน้าของเธอเรียบเฉย แต่แววตาฉายชัดถึงความหนักใจ “คุณสิงขรคะ” คุณวิภาวดีเอ่ยขึ้น “ดิฉันได้พิจารณาเอกสารทั้งหมดที่คุณนำมาแล้ว” สิงขรเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความคาดหวัง “ดิฉันต้องขอโทษคุณจริงๆ ค่ะ” คุณวิภาวดีกล่าวเสียงเบา “ดิฉันไม่ได้คาดคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนถึงเพียงนี้” “ผมเข้าใจครับ” สิงขรตอบ “ผมเพียงต้องการให้งานของผมได้รับการยอมรับ และไม่ถูกนำไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต” “และดิฉันก็ผิดพลาดที่เชื่อใจคุณชวินทร์มากเกินไป” คุณวิภาวดีถอนหายใจ “ตลอดเวลาที่ผ่านมา ดิฉันมอบหมายให้เขาดูแลเรื่องการออกแบบลายผ้าใหม่ๆ ให้กับห้องเสื้อของเรามาโดยตลอด และไม่เคยคิดจะตรวจสอบอย่างละเอียด” “แต่ตอนนี้ ดิฉันเห็นหลักฐานทั้งหมดแล้ว” สิงขรหยิบเอกสารลายเซ็นและอีเมลขึ้นมา “คุณชวินทร์ได้กระทำการที่ไม่ถูกต้อง และละเมิดลิขสิทธิ์ของคุณอย่างชัดเจน” “ดิฉันจะดำเนินการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดค่ะ” คุณวิภาวดีกล่าว “ดิฉันจะปลดคุณชวินทร์ออกจากตำแหน่งทันที และจะฟ้องร้องดำเนินคดีในข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์” สิงขรพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ผมดีใจที่คุณวิภาวดีตัดสินใจเช่นนั้นครับ” “แต่เรื่องของเราสองคน...” คุณวิภาวดีมองสิงขรด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “ดิฉันยังไม่แน่ใจว่าจะจัดการอย่างไร” “คุณวิภาวดีหมายถึงเรื่องลายผ้าที่ผมออกแบบ?” สิงขรเอ่ยถาม “ใช่ค่ะ” คุณวิภาวดีพยักหน้า “ลายผ้าของคุณสวยงามมากจริงๆ มันมีเอกลักษณ์และมีความเป็นไทยที่ลึกซึ้ง ดิฉันอยากจะร่วมงานกับคุณค่ะ” สิงขรตาโตด้วยความประหลาดใจ “คุณวิภาวดีต้องการร่วมงานกับผม?” “ใช่ค่ะ” คุณวิภาวดีตอบ “ดิฉันอยากจะให้คุณเข้ามาช่วยดูแลการออกแบบลายผ้าให้กับห้องเสื้ออรุณรุ่งของเรา เราสามารถปรับเปลี่ยนรูปแบบการทำงานได้ เพื่อให้คุณรู้สึกสบายใจที่สุด” “แต่ว่า...” สิงขรยังคงลังเล “ผมไม่แน่ใจว่าผมจะสามารถทำงานกับทีมงานของคุณได้หรือไม่ หลังจากที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น” “ดิฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณค่ะ” คุณวิภาวดีกล่าว “ดิฉันจะจัดการเรื่องทีมงานทั้งหมดใหม่ และจะให้โอกาสคุณในการคัดเลือกทีมงานที่จะทำงานร่วมกับคุณด้วย” “คุณวิภาวดีใจดีกับผมมากเกินไปแล้วครับ” สิงขรกล่าวอย่างรู้สึกผิด “ไม่ค่ะ” คุณวิภาวดีส่ายหน้า “นี่คือความรับผิดชอบของดิฉันเอง ที่ปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ดิฉันอยากจะแก้ไขมัน และอยากจะสร้างสรรค์ผลงานที่ดีที่สุดร่วมกับคุณ” คุณวิภาวดีมองสิงขรด้วยแววตาที่จริงจัง “คุณสิงขรคะ ดิฉันเชื่อมั่นในตัวคุณ และเชื่อมั่นในฝีมือของคุณ ดิฉันอยากให้คุณให้โอกาสห้องเสื้ออรุณรุ่ง และให้โอกาสดิฉันในการพิสูจน์ตัวเอง” สิงขรเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกถึงความหนักอึ้งของสถานการณ์นี้ การที่เขาได้พิสูจน์ความจริงแล้ว มันทำให้เขารู้สึกโล่งใจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจที่จะต้องเข้ามาทำงานในองค์กรที่เคยมีคนพยายามจะฉกฉวยผลงานของเขา “ผมขอเวลาคิดสักครู่ครับคุณวิภาวดี” สิงขรกล่าว “ได้ค่ะ” คุณวิภาวดีพยักหน้า “ดิฉันจะรอคำตอบของคุณ” เมื่อสิงขรเดินออกจากห้องเสื้ออรุณรุ่งมา เขาก็พบกับอัญมณีที่ยืนรออยู่ด้านนอก ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล “เป็นไงบ้างคะคุณสิงขร” อัญมณีถามอย่างร้อนรน “คุณวิภาวดีรับฟังแล้วครับ” สิงขรตอบ “และท่านก็ตัดสินใจจะจัดการกับคุณชวินทร์แล้ว” “จริงเหรอคะ!” อัญมณีดีใจ “แล้ว... แล้วคุณวิภาวดีพูดว่ายังไงบ้างคะ” “ท่านเสนอให้ผมเข้ามาทำงานที่นี่ครับ” สิงขรกล่าว “ในฐานะผู้ออกแบบลายผ้า” อัญมณีตาโต “จริงเหรอคะ! ยินดีด้วยนะคะคุณสิงขร!” “แต่ผมยังไม่ได้ตอบตกลงครับ” สิงขรกล่าว “ผมยังไม่แน่ใจ” “ทำไมล่ะคะ?” อัญมณีถามด้วยความสงสัย “ผมยังรู้สึกไม่สบายใจที่จะต้องเข้ามาทำงานในที่ที่เคยมีคนพยายามจะขโมยผลงานของผม” สิงขรสารภาพ “ผมกลัวว่ามันจะเกิดปัญหาอีก” “ดิฉันเข้าใจค่ะ” อัญมณีจับมือสิงขร “แต่คุณลองคิดดูนะคะ นี่คือโอกาสที่ดีของคุณเลยนะ คุณจะได้ทำงานกับห้องเสื้อที่ใหญ่ และมีชื่อเสียง โอกาสที่จะได้แสดงฝีมือของคุณให้คนทั้งประเทศเห็น” “แต่ถ้าผมเข้ามา แล้วต้องเจอกับทีมงานเก่าๆ ล่ะครับ” สิงขรยังคงกังวล “คุณวิภาวดีบอกว่าจะจัดการเรื่องทีมงานใหม่ทั้งหมดเลยนะคะ” อัญมณีเตือนความจำ “คุณจะได้เลือกทีมงานของคุณเองด้วย” สิงขรครุ่นคิด เขาชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสครั้งสำคัญในชีวิต หากเขาปฏิเสธไป เขาอาจจะไม่ได้โอกาสแบบนี้อีก “คุณคิดว่าผมควรจะทำยังไงดีครับคุณอัญมณี” สิงขรหันไปถามอัญมณี อัญมณียิ้ม “ดิฉันว่าคุณคว้าโอกาสนี้ไว้นะคะคุณสิงขร นี่คือบทพิสูจน์ฝีมือของคุณ และเป็นโอกาสที่จะทำให้ลายผ้าไทยได้เฉิดฉายในระดับที่สูงขึ้น” สิงขรมองอัญมณี ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวัง เขาตัดสินใจได้ในที่สุด “ก็ได้ครับ” สิงขรกล่าว “ผมจะรับข้อเสนอของคุณวิภาวดี”