บรรยากาศภายในบ้านพักของคุณวิชวินทร์เต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกย่างก้าวของสิงขรเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง เขาเดินนำหน้าชวินทร์เข้าไปในห้องรับแขกที่คุ้นเคย แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังบันทึกปากคำของคุณปภาดา ผู้ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดและดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ "คุณสิงขร มาแล้วเหรอ" เสียงของคุณปภาดาแหบพร่าเอ่ยเรียกเมื่อเห็นบุตรชาย สิงขรเดินเข้าไปหา มารดาของเขากอดเขาแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม "แม่... ผมมาแล้ว" "ลูก... ลูกจะช่วยแม่ได้ไหม" คุณปภาดาพึมพำ "เรื่องนี้มัน... มันเกินกว่าที่แม่จะรับไหวแล้ว" สิงขรลูบหลังมารดาปลอบโยน "ผมจะทำทุกอย่างที่ผมทำได้ครับคุณแม่" เขาหันไปมองเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนรออยู่ "คุณสิงขรครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนเดิมเดินเข้ามาหา "เราต้องการสอบปากคำคุณเพิ่มเติมครับ" "ครับ" สิงขรตอบ เขาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "คุณพ่อของผม... ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" "เราเข้าใจครับ" เจ้าหน้าที่กล่าว "แต่จากหลักฐานที่เรามี ดูเหมือนว่าคุณวิชวินทร์จะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน" "มีหลักฐานอะไรบ้างครับ" สิงขรถาม เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย "เราพบเอกสารหลายฉบับที่แสดงถึงการโอนเงินจำนวนมหาศาลไปยังบัญชีส่วนตัวของคุณวิชวินทร์ โดยไม่มีเหตุผลอันสมควร" เจ้าหน้าที่ตำรวจอธิบาย "และยังพบร่องรอยการปรับเปลี่ยนบัญชีรายรับรายจ่ายของบริษัทหลายครั้ง" สิงขรเงยหน้ามองมารดา ใบหน้าของคุณปภาดาเต็มไปด้วยความสับสนและเสียใจ "ไม่จริง... พ่อไม่ทำอะไรแบบนี้แน่" "คุณปภาดาครับ" เจ้าหน้าที่กล่าวอย่างนุ่มนวล "เราเข้าใจความรู้สึกของคุณ แต่หลักฐานมันค่อนข้างชัดเจน" ชวินทร์ก้าวเข้ามา "ท่านผู้กองครับ ผมขออนุญาตเป็นพยานให้คุณสิงขรนะครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผมเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของคุณสิงขร และพร้อมที่จะให้ความร่วมมือในการพิสูจน์ความจริงทั้งหมด" เจ้าหน้าที่ตำรวจพยักหน้ารับ "ขอบคุณครับคุณชวินทร์ เราต้องการความร่วมมือจากทุกฝ่าย" หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจชุดแรกเสร็จสิ้นภารกิจ ก็มีเจ้าหน้าที่อีกชุดหนึ่งเข้ามาแทนที่ พวกเขาแจ้งว่าต้องการจะค้นเอกสารบางส่วนที่เกี่ยวข้องกับบริษัทของคุณวิชวินทร์ "เราต้องการตรวจสอบเอกสารเกี่ยวกับโครงการใหม่ที่คุณวิชวินทร์กำลังดำเนินการอยู่ รวมถึงเอกสารทางการเงินทั้งหมดในช่วงระยะเวลาหกเดือนที่ผ่านมาครับ" เจ้าหน้าที่อีกคนกล่าว สิงขรรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าพ่อของเขามีโครงการลับๆ หรือมีปัญหาทางการเงินขนาดนี้ "ผม... ผมไม่ทราบเรื่องโครงการอะไรเป็นพิเศษครับ" "คุณสิงขรครับ" จู่ๆ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง สิงขรหันไปมอง ก็เห็นคุณนัยนา หุ้นส่วนธุรกิจคนสนิทของคุณวิชวินทร์ ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอเรียบเฉย แต่แววตาฉายแววบางอย่างที่สิงขรไม่เข้าใจ "คุณนัยนา" สิงขรกล่าวทักทายอย่างตะกุกตะกัก "ฉันมารับทราบเรื่องราวทั้งหมด" คุณนัยนาพูด "และฉันก็มีข้อมูลบางอย่างที่จะเป็นประโยชน์กับคุณสิงขร" สิงขรกับชวินทร์มองหน้ากันอย่างแปลกใจ "ข้อมูลอะไรครับคุณนัยนา" สิงขรเอ่ยถาม คุณนัยนาถอนหายใจยาว "เรื่องนี้ซับซ้อนกว่าที่คุณคิด คุณวิชวินทร์ไม่ได้ทำเรื่องนี้เพียงลำพัง" "หมายความว่ายังไงครับ" ชวินทร์ถาม "มีอีกคนหนึ่งที่เกี่ยวข้อง" คุณนัยนาตอบ "คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด" สิงขรเบิกตากว้าง "ใครครับ" "ฉันไม่แน่ใจว่าจะบอกตอนนี้ได้ไหม" คุณนัยนาลังเล "แต่ฉันอยากจะให้คุณสิงขรเตรียมใจไว้" "คุณนัยนาครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามา "เราต้องการสอบปากคำคุณในฐานะพยานและผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง" คุณนัยนาพยักหน้า "ค่ะ ดิฉันพร้อม" การสอบปากคำดำเนินไปอย่างยาวนาน คุณนัยนาให้ข้อมูลบางส่วน แต่ก็ยังคงเก็บงำความลับบางอย่างไว้ เธอให้การว่าคุณวิชวินทร์ถูกกดดันและถูกหลอกลวงให้ทำเรื่องเหล่านี้ เธออ้างว่ามีบุคคลที่สามเข้ามาเกี่ยวข้อง และบุคคลนั้นเป็นผู้วางแผนและชักจูงคุณวิชวินทร์ "ใครคือบุคคลนั้นครับ" สิงขรพยายามซักถาม "ฉัน... ฉันยังบอกชื่อเขาตรงๆ ไม่ได้" คุณนัยนาตอบ "แต่ฉันมีหลักฐานบางอย่างที่สามารถพิสูจน์เรื่องนี้ได้" เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋า "นี่คือบันทึกการสนทนาบางส่วนระหว่างคุณวิชวินทร์กับบุคคลนั้น" คุณนัยนาบอก "และยังมีอีเมลบางฉบับที่แสดงถึงการข่มขู่" สิงขรรับซองเอกสารมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นระรัวเมื่อเห็นข้อความในนั้น มันเป็นเหมือนการเปิดประตูสู่โลกอีกใบที่เขาไม่เคยรู้จัก พ่อของเขาตกอยู่ในอันตรายจริงหรือ เขาถูกบีบบังคับจริงหรือ "คุณนัยนาครับ" สิงขรเงยหน้าขึ้นมองเธอ "คุณรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว" "ไม่นานมากนักค่ะ" คุณนัยนาตอบ "ฉันเพิ่งจะรวบรวมหลักฐานได้เมื่อไม่นานมานี้ และฉันก็กลัวมาก" "ผมขอบคุณคุณมากครับคุณนัยนา" สิงขรกล่าวด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน "นี่เป็นข้อมูลที่มีค่ามากสำหรับผม" "คุณต้องระวังตัวด้วยนะคะ" คุณนัยนาเตือน "คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้อันตรายมาก" หลังจากคุณนัยนาและเจ้าหน้าที่ตำรวจชุดแรกเดินทางออกไป สิงขรก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เขาหยิบเอกสารในมือขึ้นมาดูอีกครั้ง ชวินทร์นั่งลงข้างๆ "คุณเป็นยังไงบ้างครับ" ชวินทร์ถามด้วยความเป็นห่วง "ผม... ผมสับสนไปหมด" สิงขรตอบ "ผมไม่รู้จะเชื่ออะไรดี" "เราจะค่อยๆ หาความจริงกันไปทีละขั้นนะครับ" ชวินทร์บอก "คุณมีผมอยู่ตรงนี้เสมอ" สิงขรพยักหน้า เขาค่อยๆ อ่านบันทึกการสนทนาและอีเมลเหล่านั้นอีกครั้ง ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกถึงความซับซ้อนของเรื่องราว และความลับที่ค่อยๆ ถูกเปิดเผยออกมา กำลังจะนำพาเขาไปสู่บทสรุปที่เขาไม่อาจคาดเดาได้