"นี่มันไม่ยุติธรรมเลย!" เสียงของอัญมณีดังขึ้นอย่างหงุดหงิด มือของเธอทุบลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรงจนเอกสารที่วางอยู่กระจัดกระจายไปทั่ว เธอจ้องมองเข้าไปในจอคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ข่าวการเข้ามาของ "พราวฟ้า กรุ๊ป" ในตลาดผ้าไทย สร้างแรงสั่นสะเทือนให้กับวงการอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน บริษัทใหญ่ที่มุ่งเน้นการผลิตผ้าด้วยเครื่องจักรที่ทันสมัย ก้าวเข้ามาด้วยทุนมหาศาล พร้อมกลยุทธ์ทางการตลาดที่เฉียบคม โดยไม่คำนึงถึงผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับช่างทอผ้าพื้นบ้าน ผู้ซึ่งใช้เวลาและความทุ่มเททั้งหมดเพื่อสร้างสรรค์ผืนผ้าอันเป็นเอกลักษณ์ สิงขรยืนมองอัญมณีด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในแววตาของเขากลับฉายแววแห่งความกังวลที่ยากจะปกปิด เขาเข้าใจดีถึงสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ข่าวนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเขา มันเป็นสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้แล้ว และเป็นความกังวลที่กัดกินใจเขามาตลอด "อัญมณี ใจเย็นๆ ก่อน" สิงขรพยายามพูดเสียงนุ่มนวล แต่ก็ไม่อาจกลบความตึงเครียดที่อบอวลอยู่ในอากาศได้ "เรารู้เรื่องนี้มาสักพักแล้ว" "สักพักแล้ว? สิงขร คุณรู้อยู่แล้วเหรอว่ามันจะเกิดขึ้น แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน!" อัญมณีหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความผิดหวัง "คุณปล่อยให้ฉันมาทุ่มเทกับโปรเจกต์นี้ โดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังจะเจออะไรแบบนี้เนี่ยนะ!" "ผมไม่ได้อยากปิดบังคุณ" สิงขรตอบเสียงเบาลง "แต่มันก็เป็นเรื่องที่ยังไม่แน่นอน ผมก็หวังว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่คิด" "หวัง? เราจะหวังอะไรได้อีก! พวกเขาจะเข้ามาผลิตผ้าลายสำเร็จรูปด้วยเครื่องจักร ราคาถูก และขายในปริมาณมหาศาล แล้วใครเล่าจะมาซื้อผ้าทอมือของเราที่ใช้เวลาผลิตนานกว่าหลายเท่า และราคาแพงกว่าหลายเท่า! มันไม่ใช่วิธีการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมชัดๆ เลยเหรอ!" อัญมณีแทบจะตะโกนออกมา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวัง "ผมรู้ว่ามันยาก" สิงขรถอนหายใจยาว "แต่วงการแฟชั่นมันก็เป็นแบบนี้แหละ มีการแข่งขันอยู่เสมอ" "การแข่งขัน? นี่มันไม่ใช่การแข่งขัน นี่มันคือการทำลายล้าง!" อัญมณีเดินไปที่หน้าต่าง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับอารมณ์ "ย่าของคุณ ท่านทุ่มเททั้งชีวิตให้กับผ้าทอมือ แล้วคุณจะปล่อยให้สิ่งที่คุณสร้างมากับท่านต้องพังทลายไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ!" คำพูดของอัญมณีเหมือนมีดที่กรีดเข้าไปในใจของสิงขร เขาเม้มปากแน่น พยายามควบคุมความรู้สึกที่พลุ่งพล่านขึ้นมา "คุณไม่เข้าใจหรอก อัญมณี" "ฉันไม่เข้าใจอะไร! ฉันเห็นความตั้งใจของคนในหมู่บ้านนี้ ฉันเห็นความภูมิใจในฝีมือของพวกเขา ฉันเห็นความหวังที่พวกเขามีให้กับโปรเจกต์นี้ แล้วคุณจะให้ฉันมาเห็นทุกอย่างพังทลายไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้เนี่ยนะ!" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของอัญมณี เธอไม่เคยรู้สึกโกรธและเสียใจมากขนาดนี้มาก่อน "ผมก็เสียใจเหมือนกัน!" สิงขรเสียงดังขึ้นอย่างอดไม่ได้ "คุณคิดว่าผมอยากเห็นมันเป็นแบบนี้เหรอ! ผมพยายามมาตลอด ผมพยายามหาวิธีที่จะทำให้ผ้าทอมือของเราอยู่รอดได้ แต่คุณก็เห็นว่ามันยากแค่ไหน! แค่การที่เราจะทำให้คนทั่วไปเข้าใจคุณค่าที่แท้จริงของมัน มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว แล้วนี่อะไร! พวกเขาจะเข้ามาทำลายทุกอย่างที่เราพยายามสร้างมา!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นไปอีก ท่ามกลางความขัดแย้งที่ปะทุขึ้น สิงขรเดินไปหยิบผ้าที่เขาเพิ่งทอเสร็จมาวางบนโต๊ะ เป็นผ้าลายดอกพิกุลที่สวยงามประณีต แต่เมื่อมองไปที่ผืนผ้านั้น อัญมณีกลับรู้สึกเหมือนเห็นภาพของความพยายามอันไร้ค่า "ดูสิ" สิงขรพูดเสียงแผ่ว "กว่าจะออกมาเป็นแบบนี้ ใช้เวลากี่วัน คุณรู้ไหม? กว่าจะได้ลายที่คมชัดแบบนี้ ต้องใช้ความอดทนขนาดไหน ย่าของผมท่านสอนผมมาตั้งแต่เด็ก ท่านบอกว่าผ้าทุกผืนที่ทอออกมา มันคือการส่งต่อเรื่องราว คือการถ่ายทอดจิตวิญญาณ" "แล้วคุณจะทำยังไงต่อไป สิงขร?" อัญมณีถามเสียงเย็นชา "คุณจะยอมแพ้หรือไง?" สิงขรเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก้มหน้ามองมือของตัวเองที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก "ผมไม่รู้" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ผมจะไม่ยอมให้ทุกอย่างที่ย่าของผมสร้างมาต้องสูญเปล่า" "แล้วจะทำยังไงล่ะ?" อัญมณีถามย้ำ "คุณจะต่อสู้กับบริษัทใหญ่ที่มีเงินทุนมหาศาลได้ยังไง ด้วยฝีมือของคุณเพียงอย่างเดียว?" "ผมไม่รู้ว่าผมจะสู้ได้ยังไง" สิงขรพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "แต่ผมจะพยายามหาทาง ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายสิ่งที่ผมรัก" อัญมณีมองสิงขร เธอเห็นความเจ็บปวดและความมุ่งมั่นในแววตาของเขา แม้ว่าเธอจะโกรธและผิดหวัง แต่เธอก็อดสงสารเขาไม่ได้ เธอรู้ว่าเขาแบกรับภาระที่หนักอึ้งเพียงใด "ถ้าคุณต้องการอะไร บอกฉันนะ" อัญมณีพูดเสียงนุ่มลง "เราจะคิดหาวิธีไปด้วยกัน" สิงขรเงยหน้าขึ้นมองอัญมณี ความเย็นชาในแววตาของเธอเริ่มจางหายไป มีเพียงความห่วงใยและความตั้งใจที่จะช่วยเหลือ "ขอบคุณนะ อัญมณี" "เราเป็นทีมเดียวกันไม่ใช่เหรอ" อัญมณีตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" แม้คำพูดจะเป็นเช่นนั้น แต่ความกังวลในใจของทั้งคู่ก็ยังคงอยู่ การมาถึงของ "พราวฟ้า กรุ๊ป" เป็นเหมือนพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้าใส่โลกของพวกเขา และมันจะเป็นบททดสอบที่สำคัญที่สุดสำหรับความสัมพันธ์ของพวกเขา และสำหรับอนาคตของผ้าทอมือไทย