ลมทะเลพัดแผ่วเบา เสียงคลื่นซัดสาดฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังผืนน้ำ ลดาและมุกดาเดินเคียงข้างกันไปตามชายหาด ดวงตาของทั้งสองทอประกายแห่งความมุ่งมั่นและกังวลปะปนกันไป ความเงียบระหว่างพวกเธอไม่ได้อึดอัด หากแต่เต็มไปด้วยความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นจากการทำงานร่วมกันและประสบการณ์ที่ผ่านมา "เรามาถึงจุดที่ต้องตัดสินใจครั้งใหญ่แล้วนะคะพี่ลดา" มุกดาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ดังกลบเสียงของเธอไปบ้าง ลดาพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ค่ะมุกดา ฉันก็รู้สึกแบบนั้นมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ตั้งแต่ได้เห็นสภาพความเสียหายหลังพายุ และได้คุยกับชาวบ้าน ฉันยิ่งรู้สึกว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างให้เร็วที่สุด" "เรื่องที่พี่ลดาพูดถึงเมื่อวาน... เรื่องแผนการของคุณก้องภพ" มุกดาเอ่ยเสียงเบา ดวงตาเหลือบมองไปยังทิศทางที่เธอคาดว่าจะเป็นที่ตั้งของรีสอร์ทหรูที่กำลังจะก่อสร้าง "ฉันยังอดคิดไม่ได้ว่า มันมีอะไรมากกว่าที่เราเห็น หรือที่เขาแสดงให้เราเห็น" "นั่นแหละค่ะสิ่งที่ฉันกังวลมากที่สุด" ลดาตอบ "ฉันพยายามหาข้อมูลเพิ่มเติม แต่เหมือนมีกำแพงบางอย่างกั้นอยู่ ข้อมูลที่ได้มามันดูดีเกินไป จนน่าสงสัย โดยเฉพาะเรื่องการชดเชยที่ดูเหมือนจะน้อยนิดเมื่อเทียบกับผลกระทบระยะยาวที่ชุมชนและระบบนิเวศจะต้องเผชิญ" ทั้งสองหยุดเดิน หันหน้าเข้าหากัน แสงจันทร์สะท้อนบนใบหน้าของพวกเธอ เห็นถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ "พี่คิดว่าเราไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปได้โดยที่เราไม่พยายามหาทางหยุดยั้ง หรืออย่างน้อยก็ทำให้มันยุติธรรมกับคนในชุมชนมากกว่านี้" ลดาเอ่ยเสียงหนักแน่น "แล้วเราจะทำอย่างไรคะพี่" มุกดาถาม "เรามีหลักฐานอะไรที่จะไปคัดค้านแผนของเขาได้บ้าง ตอนนี้เรามีแค่ความรู้สึกของเรากับคำพูดของชาวบ้านบางส่วน ซึ่งมันอาจจะไม่เพียงพอที่จะต่อสู้กับอำนาจและเงินทุนของบริษัทใหญ่" "ฉันกำลังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่" ลดาครุ่นคิด "เราต้องหาหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้ อาจจะต้องลงไปสำรวจพื้นที่ใต้น้ำให้ละเอียดกว่าเดิมอีกครั้ง ฉันจำได้ว่าตอนที่เราสำรวจแนวปะการังใกล้กับพื้นที่ที่จะก่อสร้าง เราเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ" "หมายถึงแนวปะการังที่ดูเหมือนจะถูกทำลายไปบางส่วนก่อนหน้าที่จะมีโครงการนี้ใช่ไหมคะ" มุกดาพยายามนึกย้อนกลับไป "ตอนนั้นเราก็สงสัย แต่ก็คิดว่าเป็นผลจากธรรมชาติ หรือการทำการประมงที่ผิดกฎหมาย" "ใช่ค่ะ แต่ถ้าลองคิดเชื่อมโยงกับแผนการของเขา... มันอาจจะมีอะไรมากกว่านั้นก็ได้" ลดาพูด พลางก้มลงมองผืนทราย "บางที อาจจะมีบางอย่างที่เขาพยายามจะกลบเกลื่อนไว้ หรืออาจจะเป็นการเตรียมพื้นที่โดยที่ยังไม่ได้แจ้งให้เราทราบอย่างเป็นทางการ" "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ มันก็อันตรายมากเลยนะคะพี่" มุกดาแสดงความกังวล "การทำลายแนวปะการังโดยที่ไม่มีการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมที่ถูกต้อง แล้วมาอ้างว่าเป็นการเตรียมงานของโครงการ มันจะส่งผลเสียต่อระบบนิเวศอย่างมหาศาล" "นั่นคือสิ่งที่ฉันกังวลที่สุด" ลดาตอบ "เราสองคนต้องร่วมมือกันให้มากขึ้นกว่าเดิม เราต้องหาทางตรวจสอบเรื่องนี้ให้ได้ เราอาจจะต้องแอบเข้าไปสำรวจพื้นที่ในเวลากลางคืนก็ได้" "กลางคืนคะพี่" มุกดาทวนคำ "มันจะอันตรายเกินไปหรือเปล่าคะ" "ฉันรู้ว่ามันเสี่ยง" ลดาตอบ "แต่บางทีมันอาจจะเป็นโอกาสเดียวของเรา ที่จะเข้าไปดูอะไรที่เขาอาจจะซ่อนเอาไว้ หรืออาจจะกำลังทำอะไรบางอย่างที่ผิดปกติโดยที่ไม่มีใครเห็น" "แล้วเราจะเตรียมตัวอย่างไรคะ" มุกดาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความมุ่งมั่นมากขึ้น "อุปกรณ์ดำน้ำของเรายังพอใช้ได้ แต่เราต้องมีอุปกรณ์อื่น ๆ ด้วย" "ฉันจะเตรียมชุดดำน้ำและอุปกรณ์ที่จำเป็นทั้งหมด" ลดาตอบ "ส่วนเรื่องแสงสว่าง เราอาจจะต้องใช้ไฟฉายดำน้ำแบบพิเศษที่ส่องได้ไกลและชัดเจนหน่อย และที่สำคัญ เราต้องมีกล้องใต้น้ำที่สามารถบันทึกภาพได้ชัดเจน เพื่อเก็บหลักฐาน" "ฉันจะช่วยพี่เตรียมเรื่องกล้องและการ์ดความจำให้พร้อมค่ะ" มุกดารับปาก "แล้วเราจะนัดหมายกันเมื่อไหร่คะ" "คืนพรุ่งนี้" ลดาตัดสินใจ "คืนพรุ่งนี้เราจะออกไปสำรวจพื้นที่ตรงจุดที่น่าสงสัยที่สุด ตรงแนวปะการังใกล้กับบริเวณที่จะมีการก่อสร้าง เราต้องไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่เขาจะเริ่มดำเนินการก่อสร้างเต็มรูปแบบ" "รับทราบค่ะพี่" มุกดาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ฉันจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อม" ทั้งสองเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงจันทร์ยังคงสาดแสงนวลตา ราวกับเป็นพยานเงียบๆ ของการตัดสินใจครั้งสำคัญ ที่อาจจะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สำหรับชุมชนแห่งนี้ และสำหรับความสัมพันธ์ของพวกเธอเอง "ฉันเชื่อใจพี่นะ ลดา" มุกดาเอ่ยขึ้น พลางยื่นมือออกไปแตะแขนของลดาเบาๆ "ฉันเชื่อว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันได้" ลดาหันมายิ้มให้มุกดา "ฉันก็เชื่อใจเธอเหมือนกันมุกดา เราคือทีมเดียวกัน" ทั้งสองยืนเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้เสียงคลื่นและลมทะเลโอบล้อมกาย ราวกับเป็นกำลังใจให้กับการเผชิญหน้าที่กำลังจะมาถึง