"เราต้องรีบไปจากที่นี่แล้ว" ลดาพูด เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตึงเครียดขณะที่เธอมองไปยังเรือตรวจการณ์ที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ "พวกนั้นกำลังจะเข้ามาแล้ว" เธอกระชากหางเสือเรืออย่างแรง บังคับให้เรือประมงลำเล็กหักเลี้ยวหลบคลื่นลมที่โหมกระหน่ำอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของผืนทะเลที่ยังคงบ้าคลั่ง "พี่ลดาคะ... ดิฉันขอโทษค่ะ" มุกดาพูด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ถ้าดิฉันไม่... ไม่พยายามจะเก็บหลักฐานไว้..." "ไม่เป็นไรมุกดา" ลดาตอบ พลางเหลือบมองใบหน้าซีดเผือดของมุกดา "เราทุกคนต่างก็ทำในสิ่งที่เราคิดว่าดีที่สุดในสถานการณ์นั้นๆ" เธอรู้ดีว่ามุกดาไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่การสูญเสียหลักฐานชิ้นสำคัญไปนั้นเป็นเรื่องที่น่าเจ็บปวดใจอย่างยิ่งยวด "แต่พี่ลดา... ดิฉันก็ยังไม่เข้าใจ" มุกดาพูด พลางพยายามประคองตัวเองไม่ให้ล้ม "ทำไมคุณวิรัชถึงต้องทำเรื่องแบบนี้ด้วยคะ? แล้วทำไม... ถึงต้องจ้างคนมาทำลายหลักฐาน หรือแม้กระทั่งไล่ล่าเราขนาดนี้" ลดาเงียบไป เธอเองก็อดสงสัยไม่ได้เช่นกัน ผู้ชายที่มีอำนาจและมีชื่อเสียงอย่างคุณวิรัช จะต้องมีอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าแค่การลักลอบทิ้งสารเคมีลงทะเล การกระทำของเขาดูรุนแรงเกินกว่าเหตุ "บางที... สิ่งที่เราเห็น อาจจะเป็นแค่ส่วนหนึ่งของปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น" ลดาตอบ พลางหรี่ตาลงมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่เริ่มจะมืดลงเรื่อยๆ "อาจจะมีบางอย่างที่เขาพยายามปกปิดเอาไว้... ซึ่งอันตรายกว่าที่เราคิด" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะพี่ลดา?" มุกดาถาม "ถ้าเราไม่มีหลักฐาน... เราจะสู้กับเขาได้อย่างไร" "เรายังมีข้อมูลอยู่ในหัวของเรา" ลดาตอบ "และที่สำคัญที่สุด... เรายังมีกันและกัน" เธอหันมาสบตามุกดา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เราจะหาทางพิสูจน์ความจริงให้ได้... แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม" การเดินทางกลับเข้าฝั่งเป็นไปด้วยความยากลำบาก ท่ามกลางคลื่นลมที่เริ่มจะสงบลงบ้างแล้ว แต่ความเหนื่อยล้าและสภาพอากาศที่เลวร้ายก็ยังคงทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้าของทั้งสองคน เมื่อเรือเล็กของลดาเทียบท่า ความมืดก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณแล้ว ชาวประมงบางส่วนที่ยังคงทำงานอยู่เหลียวมองมาที่เรือของเธอด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากทักทาย "ขอบคุณนะคะพี่ลดา" มุกดาพูด พลางลงจากเรือ "ที่ช่วยดิฉันไว้" "เราเป็นเพื่อนร่วมงานกันนี่" ลดาตอบ พลางยิ้มบางๆ "แล้วก็... เราผ่านเรื่องเลวร้ายมาด้วยกัน" เธอรู้สึกได้ถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับมุกดา การร่วมมือกันในครั้งนี้ แม้จะเต็มไปด้วยอันตรายและความสูญเสีย แต่ก็ทำให้พวกเธอเข้าใจและเชื่อใจกันมากขึ้น "พี่ลดาคะ..." มุกดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "เรื่องที่คุณวิรัช... ดิฉันว่า... มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล" "ฉันก็คิดเหมือนเธอ" ลดาตอบ "เขามีพิรุธบางอย่าง... ฉันรู้สึกได้" "ตอนที่ดิฉันเห็นเขาที่ท่าเรือ... ตอนที่เขากำลังเจรจากับคนขับเรือ..." มุกดาเริ่มเล่า "ท่าทางของเขา... ดูเหมือนคนมีอำนาจที่กำลังสั่งการบางอย่างที่ผิดกฎหมาย" "มีอะไรอีกไหม?" ลดาซักถามอย่างตั้งใจ "เขาพูดถึง... 'แผนสำรอง' ค่ะ" มุกดาพูด "แล้วก็... 'การกำจัดของเสียตกค้าง' อะไรทำนองนั้น" คำว่า 'แผนสำรอง' และ 'การกำจัดของเสียตกค้าง' ทำให้ลดาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ "ของเสียตกค้าง... หมายถึงสารเคมีพวกนั้นน่ะสิ" "แล้ว... แผนสำรองคืออะไรคะ?" มุกดาถาม "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ลดาตอบ "แต่ที่แน่ๆ คือ... คุณวิรัชต้องมีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้อย่างแน่นอน" ทั้งสองคนยืนมองหน้ากันท่ามกลางความมืด ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง ความรู้สึกไม่ไว้วางใจในตัวคุณวิรัชเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน "เราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติม" ลดาตัดสินใจ "เราต้องสืบให้รู้ว่าคุณวิรัชกำลังวางแผนอะไรอยู่" "แต่เราจะหาข้อมูลได้อย่างไรคะพี่ลดา?" มุกดาถาม "ถ้าเราไม่มีหลักฐาน... เราก็ไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลลับๆ ได้" "เราอาจจะต้องใช้วิธีอื่น" ลดาพูด พลางครุ่นคิด "บางที... เราอาจจะต้องหาคนในมาช่วย" "คนใน?" มุกดาเลิกคิ้ว "หมายถึงใครคะ?" "ฉันกำลังนึกถึง... คุณกวินทร์" ลดาตอบ "เขาเป็นนักวิจัยที่ทำงานร่วมกับโครงการพัฒนาเกาะ เขาดูเป็นคนดีและมีความสามารถ" "แต่... เราจะไว้ใจเขาได้จริงๆ เหรอคะ?" มุกดาถามด้วยความกังวล "ถ้าเขาเป็นพวกเดียวกับคุณวิรัช..." "เราต้องเสี่ยง" ลดาตอบ "บางที... เขาอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความลับทั้งหมดนี้ได้" ทั้งสองคนตกลงที่จะไปพบคุณกวินทร์ในวันรุ่งขึ้น พวกเธอหวังว่าเขาจะเป็นคนที่สามารถให้ความช่วยเหลือได้ เมื่อลดาขับรถกลับบ้าน เธออดคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้ การสูญเสียหลักฐานเป็นเรื่องน่าเสียดาย แต่เธอก็เชื่อว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่ต้องทำเพื่อความปลอดภัยของพวกเธอ ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของเขา คุณวิรัชกำลังนั่งจิบไวน์แดงอย่างสบายอารมณ์ "รายงานมาว่า... เรือลำนั้นหายไปแล้ว" ชายร่างท้วมคนหนึ่งรายงาน "หลักฐานทุกอย่างถูกทำลายไปแล้ว" คุณวิรัชยิ้มมุมปาก "ดีมาก... การลงทุนครั้งนี้คุ้มค่าจริงๆ" "แล้ว... สองสาวนั่นล่ะครับ?" ชายร่างท้วมถาม "ปล่อยไปก่อน" คุณวิรัชตอบ "พวกเธอคงคิดว่าตัวเองรอดแล้ว... แต่หารู้ไม่ว่า... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น" เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ แววตาฉายประกายเย็นชา ราวกับนักล่าที่กำลังวางแผนจับเหยื่อที่ยังไม่รู้ตัว ความไว้วางใจระหว่างลดาและมุกดาอาจจะถูกสั่นคลอนไปบ้างจากการสูญเสียหลักฐาน แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผูกพันและความเชื่อใจในตัวกันและกันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม พวกเธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบ และยังมีอันตรายอีกมากมายรออยู่เบื้องหน้า