"พี่ลดาคะ... ฉันกลัว" เสียงสั่นเครือของมุกดาดังขึ้นในความมืด ลดาบีบมือของมุกดาแน่น "ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่นี่แล้ว เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" แสงตะเกียงน้ำมันในมือของลดาส่องสว่างไปทั่วภายในโพรงถ้ำ เผยให้เห็นผนังหินที่ชื้นแฉะและเต็มไปด้วยหินงอกหินย้อยรูปร่างแปลกตา กลิ่นอับชื้นของดินและน้ำทะเลลอยคละคลุ้งในอากาศขณะที่พวกเธอค่อยๆ ก้าวลึกเข้าไปในทางเดินแคบๆ ที่ทอดตัวยาวเข้าไปในความมืด "เราจะไปไหนกันคะพี่ลดา" มุกดาถาม พยายามกลั้นน้ำตาที่คลอหน่วย "แล้ว... แล้วพี่เจตน์กับคนอื่นๆ ล่ะคะ เขาจะเป็นอะไรไหม" "พี่ไม่รู้เหมือนกันมุกดา" ลดาตอบเสียงเครียด "แต่เราต้องหาที่ปลอดภัยก่อน ตอนนี้เราต้องเอาตัวรอดให้ได้ก่อน" พวกเธอเดินต่อไปอีกพักใหญ่ เสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้ามาจากปากถ้ำค่อยๆ เบาบางลง หายไปในความเงียบสงัด ลดาพยายามใช้สายตาปรับเข้ากับความมืดที่ค่อยๆ โรยตัวเข้ามา สังเกตเห็นช่องว่างที่ปลายทางเดินเบื้องหน้า "ดูเหมือนว่าทางจะเปิดออกตรงนั้นนะ" เมื่อเดินพ้นจากทางเดินแคบๆ เข้ามา ลดาและมุกดาก็พบกับห้องโถงขนาดใหญ่ภายในถ้ำ แสงตะเกียงของลดาสาดส่องไปทั่ว เผยให้เห็นทัศนียภาพที่ไม่คาดคิด ภายในห้องโถงนั้นมีบ่อน้ำจืดใสสะอาดขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง ล้อมรอบด้วยหินปูนสีขาวบริสุทธิ์ และบนผนังด้านหนึ่งของห้องโถง กลับปรากฏภาพวาดโบราณที่ถูกสลักเสลาไว้อย่างสวยงาม "นี่มัน... อะไรกันคะพี่ลดา" มุกดาอุทานด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าภายในโพรงถ้ำเล็กๆ แห่งนี้ จะซ่อนความลับที่น่าทึ่งถึงเพียงนี้ ลดาเดินเข้าไปใกล้ภาพวาดบนผนังอย่างช้าๆ ภาพเหล่านั้นเป็นรูปคนกำลังออกเรือ และมีสัตว์ทะเลนานาชนิดแหวกว่ายอยู่รอบๆ สื่อถึงความสัมพันธ์อันดีระหว่างมนุษย์กับท้องทะเล "ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นที่ศักดิ์สิทธิ์ หรือไม่ก็เป็นที่สำคัญทางประวัติศาสตร์มาก่อนนะ" "แล้ว... แล้วมันจะช่วยเราได้ยังไงคะ" มุกดาถามอย่างมีความหวัง "บางที... อาจจะมีทางออกอื่นจากที่นี่ก็ได้" ลดาพึมพำ ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ห้องโถงอย่างพิจารณา "หรือบางที... ที่นี่อาจจะเคยเป็นที่หลบภัยของผู้คนในอดีต" ขณะที่ลดาสำรวจผนังด้านหนึ่งอย่างละเอียด เธอก็สังเกตเห็นรอยแตกเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนเอาไว้ "ตรงนี้... มีอะไรบางอย่าง" เธอใช้มือลูบไปตามรอยแตกนั้น และพบว่ามันสามารถขยับได้ "มุกดา! ช่วยฉันหน่อย" ทั้งสองออกแรงผลักผนังหินส่วนนั้นอย่างพร้อมเพรียง เสียงเสียดสีของหินดังครืดคราดขึ้นมาเบาๆ เมื่อผนังหินส่วนนั้นค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นทางเดินเล็กๆ อีกเส้นหนึ่งที่ทอดลึกเข้าไปในความมืด "อีกแล้วเหรอคะ" มุกดาถอนหายใจ "ฉันว่าฉันจะไม่เจออะไรที่น่าตกใจไปกว่านี้แล้วนะ" "อย่าเพิ่งท้อนะมุกดา" ลดาให้กำลังใจ "อาจจะเป็นโชคดีของเราก็ได้" พวกเธอเดินเข้าไปในทางเดินใหม่นี้อีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนว่าทางจะลาดลงเล็กน้อย บรรยากาศเริ่มเย็นยะเยือกมากขึ้นเรื่อยๆ และมีกลิ่นอับชื้นคละคลุ้งกว่าเดิม ขณะที่เดินไปไม่ไกลนัก พวกเธอก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังแว่วมาแต่ไกล "เสียงอะไรน่ะคะพี่ลดา" มุกดาถามพลางหยุดเดิน ลดาเงี่ยหูฟัง "เหมือน... เสียงคน" ความหวังพลันวาบขึ้นมาในใจของพวกเธอ "เป็นไปได้ไหมคะว่าจะเป็นพี่เจตน์" มุกดาร้องถาม "อาจจะเป็นไปได้" ลดาตอบ "หรืออาจจะเป็นคนอื่นก็ได้" ทั้งสองเร่งฝีเท้าเดินไปตามเสียงนั้น ขณะที่เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ พวกเธอก็เห็นแสงไฟสว่างวาบขึ้นมาที่ปลายทางเดิน "มีคนอยู่จริงๆ!" เมื่อเดินออกมาจากทางเดิน ลดาและมุกดาก็พบกับกลุ่มคนประมาณสามถึงสี่คนกำลังนั่งล้อมวงพูดคุยกันอยู่รอบกองไฟขนาดเล็ก แสงไฟสว่างไสวทำให้พวกเธอเห็นใบหน้าของคนเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน "ใครน่ะ!" ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นเมื่อเห็นพวกเธอปรากฏตัว ลดาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะก้าวออกไปข้างหน้า "พวกเรา... พวกเราหลงทางค่ะ" กลุ่มคนเหล่านั้นมองหน้ากันอย่างสงสัย "หลงทาง? มาจากไหนกัน" "พวกเราหนี... หนีจากคนร้ายค่ะ" มุกดาพูดขึ้นมาเสียงสั่น ทันทีที่มุกดาเอ่ยคำว่า "คนร้าย" ใบหน้าของชายคนหนึ่งในกลุ่มก็เปลี่ยนไปเป็นตื่นตระหนก เขาขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด "ใครคือคนร้าย" ชายอีกคนถามอย่างเย็นชา สายตาของเขาสังเกตจับผิดท่าทีของเพื่อน ลดาเหลือบมองไปยังชายคนเดิมที่มีท่าทีเปลี่ยนไป เธอเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง "พวกเราถูกกลุ่มคน... พวกเขาต้องการทำลายแนวปะการังของเรา" "แนวปะการัง?" ชายคนที่มีท่าทีเปลี่ยนไปอุทานขึ้นเบาๆ เกือบจะไม่ได้ยิน "ใช่ค่ะ" ลดาตอบ "พวกเขากำลังจะวางระเบิดเพื่อสร้างเขื่อน" เมื่อได้ยินคำว่า "ระเบิด" และ "เขื่อน" ชายคนนั้นก็หน้าซีดเผือด เขาพยายามพูดกลบเกลื่อน "เรื่องนี้... พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ" "จริงๆ เหรอคะ" ลดาเดินเข้าไปใกล้ชายคนนั้นมากขึ้น ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่เขาอย่างไม่วางตา "หรือว่าคุณ... คือหนึ่งในคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการนี้" ชายคนนั้นสะดุ้งเฮือก "ไม่! ไม่ใช่! ฉัน... ฉันแค่มาหาปลา" "หาปลา? ในโพรงถ้ำลับแห่งนี้?" ลดาถามยิ้มๆ "และบังเอิญมีกองไฟรอคุณอยู่พร้อมกับเพื่อนอีกสามคน? แถมคุณยังดูหวาดกลัวเป็นพิเศษเมื่อได้ยินเรื่องระเบิดและเขื่อนอีกด้วย" ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด ไม่สามารถหาคำตอบมาโต้แย้งได้ ชายอีกคนในกลุ่มเดินเข้ามาหาเขา "เกิดอะไรขึ้นวะ" "ผม... ผม..." ชายคนนั้นอ้ำอึ้ง "เขาคือคนที่ช่วยพวกเรามาค่ะ" ทันใดนั้น หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มก็พูดขึ้นมา "เขาเห็นพวกเรากำลังจะจมน้ำ เลยรีบมาช่วย" ลดาและมุกดามองหน้ากันอย่างไม่แน่ใจ "ช่วยเหลือ?" "ใช่ค่ะ" หญิงสาวคนนั้นตอบ "พวกเรามาพักหลบภัยที่นี่เหมือนกัน เพราะเรือของเรามีปัญหา" "แล้วพวกคุณรู้เรื่อง... เรื่องแผนการทำลายปะการังไหมคะ" ลดาถาม หญิงสาวคนนั้นส่ายหน้า "ไม่เลยค่ะ เราไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน" ขณะที่ลดาและมุกดากำลังพยายามประเมินสถานการณ์อยู่ ชายคนเดิมที่ดูมีพิรุธก็พยายามจะแอบหนีออกไปทางปากถ้ำ แต่ลดาเห็นเสียก่อน "จะไปไหน!" เธอรีบวิ่งตามไป ชายคนนั้นหันกลับมาอย่างตกใจ "อย่าเข้ามานะ!" "คุณนั่นแหละ ที่เป็นคนวางแผนใช่ไหม!" ลดาตะคอก ชายคนนั้นยกมือขึ้นมา มีวัตถุบางอย่างอยู่ในมือ "ถอยไป! ไม่งั้นฉันจะ...!"