"เราจะออกไปจากที่นี่ด้วยกัน" ชายที่ยึดประทัดไว้ได้ให้คำมั่น "แต่เราต้องวางแผนให้ดี" ลดาพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ เราต้องคิดให้รอบคอบ" "ฉันคิดว่า... เราน่าจะลองใช้เส้นทางลับนี้" ชายคนที่มีท่าทีมีพิรุธเสนอ "มันจะพาเราออกไปอีกด้านหนึ่งของเกาะ ซึ่งห่างจากจุดที่พวกคนร้ายน่าจะซุ่มรออยู่" "คุณแน่ใจเหรอว่าเส้นทางนี้ปลอดภัย" ลดาถามด้วยความไม่แน่ใจ "แน่ใจค่ะ" หญิงสาวคนนั้นตอบ "พวกเราเคยใช้เส้นทางนี้มาก่อนตอนที่หนีมา" "ถ้าอย่างนั้น... เราก็ต้องรีบไป" ลดาตัดสินใจ "เราต้องรีบนำหลักฐานนี้ไปถึงมือเจ้าหน้าที่ให้เร็วที่สุด" ทั้งกลุ่มเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ พวกเขาเดินตามชายคนนั้นไปในทางเดินลับที่มืดมิดและแคบกว่าเดิม กลิ่นอายของความชื้นและดินยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เดินไป ลดาพยายามรวบรวมสติและคิดถึงแผนการต่อไป "เมื่อเราไปถึงฝั่งแล้ว" ลดาพูดขึ้น "เราจะแยกย้ายกันไปแจ้งความที่สถานีตำรวจคนละแห่ง" "ทำไมต้องคนละแห่ง" ชายที่ยึดประทัดไว้ได้ถาม "เพื่อความปลอดภัย" ลดาอธิบาย "ถ้าเราไปรวมตัวกันที่เดียว พวกคนร้ายอาจจะรู้ตัวและเข้ามาขัดขวางได้ง่าย" "แล้ว... แล้วเรื่องครอบครัวของฉันล่ะ" ชายคนที่มีท่าทีมีพิรุธถามอย่างกังวล "เราจะแจ้งความให้คุณด้วย" ลดาตอบ "แล้วเราจะขอให้เจ้าหน้าที่ช่วยคุ้มครองครอบครัวของคุณ" "ขอบคุณครับ" ชายคนนั้นกล่าวเสียงสั่นเครือ หลังจากเดินลึกเข้าไปอีกพักใหญ่ แสงสว่างรำไรจากภายนอกก็เริ่มส่องเข้ามา "เราใกล้ถึงแล้ว!" ชายคนนั้นกระซิบบอก เมื่อเดินพ้นจากปากถ้ำอีกด้านหนึ่ง พวกเขาก็พบกับหาดทรายขาวบริสุทธิ์ และคลื่นทะเลสีฟ้าครามที่ซัดสาดเข้าฝั่งอย่างอ่อนโยน เรือลำเล็กของกลุ่มหญิงสาวจอดเทียบท่าอยู่ไม่ไกลนัก "พวกเราจะใช้เรือลำนี้" หญิงสาวคนนั้นบอก "พวกคุณรีบไปขึ้นเรือเลย" "ขอบคุณมากนะ" ลดาเอ่ยคำขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง "พวกเราจะไม่มีวันลืมบุญคุณครั้งนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวคนนั้นยิ้ม "เราก็แค่อยากช่วยปกป้องทะเลของเราเหมือนกัน" ลดาและมุกดารีบขึ้นเรือไปพร้อมกับชายที่ยึดประทัดไว้ได้ ส่วนชายคนที่มีท่าทีมีพิรุธก็แยกตัวออกไปโดยบอกว่าจะไปหาทางติดต่อครอบครัวของเขาด้วยตัวเอง "คุณแน่ใจเหรอว่าจะไปคนเดียว" ลดาถามอย่างกังวล "ผมรู้ว่าจะต้องทำอย่างไรครับ" เขาตอบ "ผมจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจที่อยู่ไกลที่สุด" "ถ้าอย่างนั้น... ขอให้โชคดี" ลดาโบกมือลา เรือค่อยๆ แล่นออกไปจากฝั่ง ลดาหันกลับไปมองโพรงถ้ำที่พวกเธอเพิ่งออกมาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกัน ทั้งโล่งใจ กังวล และมีความหวัง "พี่ลดาคะ" มุกดาที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น "เราจะชนะไหมคะ" "เราต้องชนะสิ" ลดาตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "เรามีหลักฐานแล้ว และเราก็มีคนที่จะช่วยเรา" ทันทีที่เรือเข้าใกล้ฝั่ง ลดาและมุกดาก็รีบลงจากเรือ และตรงไปยังสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุดทันที พวกเขารายงานเรื่องราวทั้งหมด พร้อมทั้งยื่นวิดีโอหลักฐานให้เจ้าหน้าที่ "เราเชื่อว่าท่านประธานพิพัฒน์อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" ลดาบอกเจ้าหน้าที่ "พวกเขาวางแผนจะใช้ระเบิดทำลายแนวปะการังของเราเพื่อสร้างเขื่อน" เจ้าหน้าที่รับฟังเรื่องราวอย่างตั้งใจ และตรวจสอบวิดีโอหลักฐาน "ไม่ต้องห่วงครับ พวกเราจะดำเนินการสอบสวนเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน" ระหว่างที่ลดาและมุกดากำลังให้ปากคำ ชายที่ยึดประทัดไว้ได้ก็เข้ามาสมทบ เขาได้แจ้งความที่สถานีตำรวจอีกแห่งหนึ่งเช่นกัน และยืนยันคำให้การของลดา "พวกเราจะให้ความคุ้มครองครอบครัวของคุณอย่างเต็มที่" เจ้าหน้าที่ให้คำมั่นกับชายคนนั้น เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ขณะที่ลดาและมุกดากำลังรอคอยข่าวสาร ลดาได้รับข้อความจากเจตน์ "ลดา! ตอนนี้ปลอดภัยแล้วใช่ไหม? ฉันเป็นห่วงเธอมาก" ลดาตอบกลับทันที "ฉันปลอดภัยแล้วเจตน์ ฉันอยู่ที่สถานีตำรวจ" "ดีใจจัง! แล้วมุกดาเป็นยังไงบ้าง" "มุกดาปลอดภัยดี" "ดีแล้ว! แล้วเรื่องคนร้ายล่ะ จับได้หรือยัง" "เรามีหลักฐานแล้วเจตน์ เรากำลังรอเจ้าหน้าที่ดำเนินการ" "สุดยอดไปเลยลดา! ฉันเชื่อว่าเธอทำได้" การสนทนาสั้นๆ นี้ทำให้ลดาอุ่นใจขึ้นมาก เธอรู้ว่าเจตน์คอยเป็นกำลังใจอยู่เสมอ วันต่อมา ข่าวการจับกุมท่านประธานพิพัฒน์และพวกพ้องก็ถูกเผยแพร่ออกไปอย่างกว้างขวาง หนังสือพิมพ์และสำนักข่าวต่างๆ พาดหัวข่าวใหญ่โตเกี่ยวกับการเปิดโปงแผนการทำลายทรัพยากรธรรมชาติอันล้ำค่า ลดาและมุกดากลายเป็นวีรสตรีในสายตาของคนในชุมชน พวกเขาได้รับคำชื่นชมจากผู้คนมากมาย "คุณทำได้แล้วลดา" เจตน์พูดขณะที่เขากำลังสวมกอดลดาอย่างอบอุ่น "ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก" "เราทำสำเร็จด้วยกันค่ะ" ลดาตอบ พลางซบหน้าลงบนอกของเจตน์ "และก็ขอบคุณทุกคนที่มีส่วนช่วย" มุกดายืนมองภาพของทั้งสองด้วยรอยยิ้ม เธอรู้ว่าแม้จะผ่านเรื่องราวเลวร้ายมามากมาย แต่สุดท้ายแล้ว ความดีงามและความถูกต้องก็จะได้รับชัยชนะเสมอ