ร่างของชาคริตพุ่งเข้าใส่กลุ่มชายชุดดำอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ถือปืนอีกต่อไป แต่กลับใช้มือเปล่าต่อสู้กับพวกเขาอย่างดุเดือด ดวงตะวันมองภาพนั้นด้วยความตกใจ แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง ชาคริตไม่ได้ทิ้งเธอไปจริงๆ! “ชาคริต!” ดวงตะวันตะโกนเรียกด้วยความดีใจ ชาคริตเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปสู้ต่อ “หนีไป! ดวงตะวัน! หนีไป!” “ไม่! ฉันจะอยู่กับคุณ!” ดวงตะวันยืนกราน คุณทวดรีบคว้าแขนของดวงตะวัน “ลูก! เราต้องไป! ชาคริตเขาสามารถรับมือได้!” “แต่…” “ไปเถอะ!” คุณทวดเร่ง ดวงตะวันลังเล ก่อนจะถูกคุณทวดดึงตัวให้วิ่งหนีไปทางป่าด้านหลัง ชาคริตยังคงต่อสู้กับกลุ่มชายชุดดำอย่างไม่ลดละ เขาใช้ความแข็งแกร่งและความชำนาญในการต่อสู้ ทำให้พวกชายชุดดำหลายคนล้มลงไปกองกับพื้น หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำมองภาพนั้นด้วยความไม่พอใจ “หยุดมันเดี๋ยวนี้!” ชายชุดดำอีกสองคนพุ่งเข้าหาชาคริตจากคนละทิศทาง ชาคริตพยายามหลบหลีก แต่ก็ถูกกระบองไฟฟ้าฟาดเข้าที่สีข้างจนล้มลงไป “ชาคริต!” ดวงตะวันตะโกนด้วยความเจ็บปวด “รีบไปลูก! อย่าเสียใจ!” คุณทวดเร่ง ดวงตะวันมองภาพชาคริตที่กำลังถูกรุมทำร้ายอย่างทรมาน แต่เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องเชื่อใจชาคริต และต้องนำความจริงจากสมุดบันทึก (ที่ตอนนี้ถูกชายปริศนาคนนั้นเอาไป) ไปให้ถึงมือคนที่ไว้ใจได้ เมื่อวิ่งไปได้สักพัก ดวงตะวันก็หันกลับไปมอง เธอเห็นเงาร่างของชาคริตกำลังลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ… “ฉันจะไม่ยอมแพ้!” ชาคริตตะโกนก้อง จากนั้น ชาคริตก็คว้าเอาปืนจากมือของชายชุดดำคนหนึ่ง และหันปากกระบอกปืนเล็งไปยังที่ที่ชายปริศนาเดินจากไปเมื่อครู่ “แกจะหนีไปไหนไม่ได้!” ชาคริตตะโกน แต่ชายปริศนาได้หายตัวไปในความมืดแล้ว หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำเห็นชาคริตต่อสู้ได้อย่างดุเดือด ก็ยิ่งรู้สึกโกรธ “ฆ่ามันซะ!” เขาออกคำสั่ง ชายชุดดำทุกคนหันปากกระบอกปืนเล็งมาที่ชาคริต “ไม่นะ!” ดวงตะวันร้อง แต่ก่อนที่พวกเขาจะยิง ชาคริตก็ชิงยิงปืนออกไปก่อน! กระสุนพุ่งเข้าใส่กลุ่มชายชุดดำ… แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่กระสุนธรรมดา! “อะไรกัน!” หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำอุทาน ทันใดนั้นเอง แสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาจากกลุ่มชายชุดดำเหล่านั้นก่อนที่พวกเขาจะทรุดตัวลงไปนอนกองกับพื้น… หมดสติ! “นี่มัน… อาวุธอะไรกัน!” หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำตะโกนด้วยความตกใจ ชาคริตยิ้มมุมปาก “มันไม่ใช่แค่ปืนธรรมดา… แต่มันคือสิ่งที่จะทำให้พวกแกหลับไป… จนกว่าฉันจะจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จ” จากนั้น ชาคริตก็หันไปมองทางที่ดวงตะวันวิ่งไป “ไปเถอะ! ดวงตะวัน! ฉันจะตามไป!” ดวงตะวันได้ยินเสียงชาคริตตะโกน เธอก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาทันที เธอวิ่งต่อไปในป่า พร้อมกับคุณทวด ซึ่งดูเหมือนจะมีความหวังมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อพวกเขาวิ่งไปได้ไม่ไกลนัก ดวงตะวันก็สังเกตเห็นวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้น… มันคือสมุดบันทึกของเธอ! ชายปริศนาคนนั้นทำมันหล่นหายไป? ดวงตะวันรีบเก็บสมุดบันทึกขึ้นมา “เราได้มันกลับมาแล้วค่ะคุณทวด!” คุณทวดมองสมุดบันทึกด้วยรอยยิ้ม “ดีมาก… ดีมาก… ตอนนี้… เราต้องรีบไปหาคนที่จะช่วยเราเปิดเผยความจริงนี้…” ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหลัง… ชัดเจนว่าไม่ใช่เสียงฝีเท้าของชาคริต…